Αννυ Κολτσιδοπούλου

Η παράσταση στην Επίδαυρο έρρεπε προς ανεξήγητη περιγραφικότητα, ειδικά των χορικών.

Μια βασανιστικά φλύαρη παράσταση, χωρίς αισθητικό και ερμηνευτικό προσανατολισμό.

Στον τρίωρο «Αμλετ» του Κορσουνόβας όλα είναι γνώριμα και ταυτόχρονα αλλιώτικα.

Οσο εικονοκλάστης, εικονοπλάστης και εικονοπροβοκάτορας κι αν είναι ο Ρομέο Καστελούτσι στη 40λεπτη περφόρμανς-σχόλιο πάνω στο τέλος της πολιτικής ρητορείας με τίτλο «Ιούλιος Καίσαρ.

Τέτοιες μέρες πριν από 80 χρόνια (Ιούνιος 1936), ο Λόρκα προβληματιζόταν μήπως ήταν παρατραβηγμένο να παρουσιάσει «Το σπίτι της Μπερνάρντα Αλμπα», που είχε μόλις ολοκληρώσει, μόνο με γυναίκες. 

Η αναζήτηση και η ελεύθερη επιλογή του φύλου από άτομα με διχασμένο σώμα.

Ο «Οιδίπους» ξαναμοντάρεται ώστε να εκθέτει κυρίως τις ψυχαναλυτικές εμμονές της Δύσης.

Ενα έργο που εμμέσως ξαναδιαβάζει τη νεότερη –γιατί όχι και την αρχαία– ελληνική Ιστορία.

Φαρσο-μελόδραμα για τα λάθη της ζωής που επαναλαμβάνονται από γενιά σε γενιά.

Δύο γυναίκες του πραγματικού κόσμου που «πρωταγωνιστούν» σε θεατρικά έργα.

Η τυραννία του «θεατροποιού» του Τόμας Μπέρνχαρντ δύσκολα συγκρατείται επί σκηνής.

«Οι τρεις αδερφές» του Τσέχωφ σε ένα τολμηρό σε πολλά σημεία ανέβασμα.