Ανδρέας Ρικάκης

Δεν ξέρω αν το 1999 τα κοστούμια που σκάρωσε για το μπαλέτο «Σταχτοπούτα» (μουσ. Στράους ΙΙ, χορογρ. Ρ. Τζανέλα) ο διάσημος μόδιστρος Κριστιάν Λακρουά εθεωρούντο Haute Couture, σήμερα μόνο κιτς θα τα έλεγα.

Διαβάζοντας τα ονόματα των χορευτών στην τελευταία πρόταση του Αντώνη Φονιαδάκη και της Ομάδας του Apotosoma Dance Co συνεπέρανα ότι αυτοί οι 8 διεθνείς ερμηνευτές είναι 7 άνδρες και 1 γυναίκα.

Δεν έγινε ποτέ hit το μπαλέτο «Σταχτοπούτα» από το παραμύθι του Περό. Πολλοί προσπάθησαν, ήδη από το 1813, στη Βιέννη μέχρι τις μέρες μας. 

Τον Αντώνη Φονιαδάκη γνώρισα κάπου στα 1990. Επρόκειτο να χορέψει με την Ομάδα Εδάφους στην παράσταση του Δημήτρη Παπαϊωάννου «Τα Φεγγάρια». 

Momix: μοντέρνο χορευτικό συγκρότημα που ίδρυσε το 1980 ο Μόζες Πέντλετον και η Αλισον Τσέιζ. 

Τον παλιό καιρό, σχετικοί και άσχετοι, εκθέταμε απόψεις και βγάζαμε τελεσίδικες αποφάσεις για το προτιμητέο ύφος του κλασικού μπαλέτου. 

Διαβάζοντας το δίφυλλο προγραμματάκι του Μεγάρου Μουσικής για το μπαλέτο «Η Λίμνη των Κύκνων» σε άμεση μετάδοση (17/03) από τη Βασιλική Οπερα του Κόβεντ Γκάρντεν με το Βασιλικό Μπαλέτο, φυσικά αρχικά συγκινήθηκα.

Πάντα αμφισβητούσα τη χορογράφηση της μουσικής των συγχρόνων μας εθνικών «έντεχνων μεγάλων» συνθετών. 

Απ’ όλες τις άφθονες χορογραφίες της μεγάλης κυρίας του «μοντέρνου» ελληνικού χορού Ραλλούς Μάνου για το Ελληνικό Χορόδραμα, εκείνη που δεν θυμάμαι σχεδόν καθόλου είναι ο «Μαρσύας».

Τρία «μελαγχολικά», ποιητικά με κάποιες εκρήξεις αγανάκτησης αλλά και βιαιότητας, «συγγενικά» σε ατμόσφαιρες, θα λέγαμε, μπαλέτα μάς προσέφερε το θαυμαστό Χοροθέατρο των Κάτω Χωρών 1 (NDT1, γράψαμε ήδη ότι υπάρχουν και τα 2 και 3).

Van (φαν) για τον Χανς φαν Μάνεν (γεν. 1932), τον Ρούντι φαν Ντάντσιχ (1933-2012), τον Τερ φαν Σάικ (1936-). Σχεδόν… τρίδυμοι, αυτοί οι τρεις θαυμαστοί Ολλανδοί «γεννήθηκαν», θα μπορούσαμε να πούμε, από την ίδια «μάνα»: τη Σόνια Γκάσκελ, τη Λιθουανή-Ολλανδή ιδρύτρια του Μπαλέτου των Κάτω Χωρών. 

Επικροτώ την απόφαση της ΕΛΣ να… αναστήσει μια ξεχασμένη οπερέτα του Θ. Σακελλαρίδη, από την οποία το μόνο που γνωρίζαμε ήταν το φερώνυμο του τίτλου της τραγούδι «Θέλω να δω τον Πάπα!».