Ανδρέας Ρικάκης

Δεν ξέρω τι ακριβώς πιστεύει ο κ. Ζαχαράτος δηλώνοντας ότι he is what he is, εμένα αυτό που μου αποκάλυψε με τη φερώνυμη παράστασή του είναι ότι he is first class showman.

Επί το ελληνικότερον: Ερμής Παναγιωτόπουλος (1905-1990). Δεύτερης γενιάς Ελληνο-αμερικανός εξέχων Διευθυντής Χορού, στενά συνδεδεμένος με τις ταινίες του Φρεντ Ασταίρ και της Μπέτυ Γκρέημπλ.

Μου τη διηγήθηκαν για πρώτη φορά την πολύ παλιά εποχή του βινυλίου, ηθοποιοί της Commedie Francaise (με Στρατιώτη τον γνωστό μας από το σινεμά του τότε Μισέλ Ωκλαίρ και αρχιμουσικό τον «πρωτοποριακό» Φερνάν Ουμπραντούς). 

Επανέρχομαι: SAF: Santorini Arts Factory, Εργοστάσιο Τεχνών Σαντορίνης: κοινώς Φεστιβάλ! 29/7 και στη διαρρυθμισμένη σκηνή με φόντο πέτρινα κτίρια και μια καμινάδα, από τα εργοστάσια ποικίλης επεξεργασίας της ντομάτας του Οίκου Νομικού, όλα φωτισμένα υπέροχα, συναντώ τον Ιωάννη Μανταφούνη και την Ελενα Γιαννώτη. 

Santorini Arts Factory (SAF) ή μάλλον Εργοστάσιο Τεχνών Σαντορίνης (επί το ελληνικότερον 2015). Τούτη την ώρα «τρέχει» ο δεύτερος χρόνος αυτής της τόσο αξιόλογης δράσης πολιτισμού που οργανώνει η κ. Βάνη Βαλλιάνου-Νομικού (πρώην modern dance performer) και της οποίας είναι γενική και καλλιτεχνική διευθύντρια (και βασικός μέτοχος των… εξόδων).

Ομολογώ ότι δεν έχω διαβάσει ή δει την «Πενθεσίλεια», πένθιμο δράμα σε μία πράξη και 24 σκηνές, του Χάινριχ Κλάιστ. Εργο του 1801, που εντυπωσίασε την κοινωνία του τότε τόσο πολύ, ώστε ο μέγας Γκαίτε ζήλεψε αφάνταστα.

Oμως αυτήν τη φορά σεμνά και ταπεινά. Οπως πιστεύω ότι θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ο Μέγας Κάντορας. Και όχι με μεγαλοστομίες, παρεμβάσεις, παρεμβολές και… κολπάκια. 

Oταν μία μουσική σκηνική πρόταση (όπερα, οπερέτα, μιούζικαλ) την κλέβει η… ορχήστρα, μήπως πρέπει να προβληματιστούμε; 

Εν αρχή ην «Το Ημέρωμα της Στρίγκλας», κωμωδία του Σαίξπηρ.

Chére et vénérèe Madame. Διαμαρτύρομαι. Με πικρία. Και εξηγούμαι, ζητώντας την κατανόησή σας. Πώς θα το κάνετε αυτό σε μένα και τους 10.000 φανατικούς ακολούθους σας που ξεχείλισαν τις προάλλες (3,4/6) το Φεστιβαλικό μας Ηρώδειο; 

Γιατί έτσι διατείνεται ο διάσημος (;) Βραζιλιάνος χορογράφος Ισμαέλ Ιβο σε συνέντευξή του για το «Λόγος-Διάλογος», που έστησε με τον Ελληνα διεθνούς φήμης (;) βιολοντσελίστα Δήμο Γκουνταρούλη. (Ομολογώ: μου είναι παντελώς άγνωστοι, αν και, κρίνοντας από τα bio τους, κάτι έπρεπε να είχα ακούσει. Mea culpa.) 

Δεν το κατάλαβα καθόλου. Στο τμήμα «Χορός» του γενικότερου προγραμματισμού του Φεστιβάλ Αθηνών συμπεριελήφθη και το one man show «Zingspiele» των Μαγκύ Μαρέν, Νταβίντ Μαμπούς (υιού της Μαγκύ) και Μπενζαμέν Λεμπρετόν.