Ανδρέας Δρυμιώτης

Ο καλός μου φίλος Σωτήρης Κούβελας μπορεί, μεταξύ άλλων, να υπερηφανεύεται για δύο πράγματα: ως δήμαρχος Θεσσαλονίκης (1986-1989) άνοιξε την περίφημη «τρύπα Κούβελα» η οποία το 2024 έγινε μετρό και ως υπουργός Εσωτερικών (1990-1992) προσπάθησε να καθιερώσει τον «ΕΚΑΜ» (Ενιαίος Κωδικός Αριθμός Μητρώου) […]

Μήπως θυμάστε το περίφημο «τσιμέντωμα» της Ακρόπολης; Είμαι βέβαιος ότι το είχατε ξεχάσει. Το είχα ξεχάσει και εγώ. Αυτές όμως οι διαβολικές μηχανές αναζήτησης μου το θύμισαν. Κάτι άλλο έψαχνα, αλλά έπεσα πάνω σε ένα κείμενο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση, γιατί δεν θυμάμαι να πήρε μεγάλη δημοσιότητα.

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έφερε ξανά στην επιφάνεια το ρουσφέτι και τις πελατειακές σχέσεις βουλευτών και δυνητικών ψηφοφόρων.

Την 1η Ιουνίου 2014 δημοσίευσα σε αυτή τη στήλη ένα κείμενο με τίτλο: «Ενα “τρελό” αλλά οικονομικό εκλογικό σύστημα». Το κείμενο αυτό είναι σήμερα εξαιρετικά επίκαιρο, διότι ο υπουργός Εσωτερικών Θοδωρής Λιβάνιος έχει ανακοινώσει ότι σύντομα θα καταθέσει ένα νομοσχέδιο, το οποίο ουσιαστικά υλοποιεί τις δικές μου προτάσεις.

Σαν εισαγωγή στο σημερινό θέμα, θέλω να αντιγράψω ένα απόσπασμα από τη στήλη «Στίγμα» του καλού φίλου Γιώργου Χρ. Παπαχρήστου (ΤΑ ΝΕΑ 22/9/2025): «ΕΔΩ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ένας πατέρας θύματος στο δυστύχημα των Τεμπών πραγματοποιεί απεργία πείνας μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη.

Είναι γεγονός ότι τον Αύγουστο δεν γράφω. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν παρακολουθώ την επικαιρότητα και κρατάω σημειώσεις για σημαντικά θέματα.

Εχω γράψει αρκετές φορές για το δυστύχημα των Τεμπών. Χωρίς να έχω καμία πρόσθετη πληροφορία ή γνώση, από την πρώτη στιγμή υποστήριξα ότι η ιστορία με το παράνομο φορτίο της εμπορικής αμαξοστοιχίας δεν στέκει στη «βάσανο της λογικής», όπως λέγαμε εμείς οι παλαιοί.

Πριν από πολλά χρόνια, κάπου διάβασα ότι στο αμερικανικό δημοσιογραφικό jargon, ο Αύγουστος αποκαλείται «the silly season». Αργότερα ο Umberto Eco το διατύπωσε ξεκάθαρα: «Δεν υπάρχουν ειδήσεις τον Αύγουστο». Ακριβώς για τον λόγο αυτό οι Αμερικανοί μιλούν για την «εποχή της ανοησίας».

Είμαι βέβαιος ότι κι εσείς συμμερίζεστε την άποψη ότι η σημερινή Βουλή είναι ένα μπάχαλο. Οταν ο πρωθυπουργός φτάνει στο σημείο να πει σε αρχηγό κόμματος «σταματήστε να γκαρίζετε συνέχεια. Δεν ασχολούμαι μαζί σας, μπορείτε να φωνάζετε όσο θέλετε», σημαίνει ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει. Είναι γεγονός ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου διαρκώς διακόπτει τους ομιλητές, […]

Τα έξι μαθήματα έχουν τη δική τους πλάκα, αλλά κρύβουν μεγάλες αλήθειες και τα έγραψα το μακρινό 2015. Βρίσκω, όμως, ότι είναι ακόμη επίκαιρα. Τα υπόλοιπα πέντε μαθήματα προέρχονται από τον Jensen Huang, CEO και ιδρυτή της Nvidia, μιας εξαιρετικά επιτυχημένης εταιρείας τεχνολογίας.

Η σημερινή πολιτική κατάσταση δεν έχει προηγούμενο. Μετά τη Μεταπολίτευση μόνο σε δύο εκλογές (1974 και 1977) είχαμε κάτι παρόμοιο, όπου κυριαρχούσε η Ν.Δ. και ουσιαστικά δεν υπήρχε αντιπολίτευση. Αλλά τότε ήταν ειδική περίπτωση.

Δεν πρόκειται για λάθος. Για πολιτική κουζίνα και όχι για πολίτικη κουζίνα θα μιλήσουμε σήμερα. Ο πρώτος διδάξας ήταν ο μέγας πολιτικός Winston Churchill.