Ανδρέας Δρυμιώτης

Συνεχίζω και σήμερα την αφήγηση του εκπαιδευτικού που παραιτήθηκε γιατί δεν μπορούσε να αντέξει την πίεση. Τα προηγούμενα δύο κείμενά μου είχαν τεράστια απήχηση, γιατί αποκαλύπτουν μια εξαιρετικά επικίνδυνη πραγματικότητα.

Παρακολουθώντας τη σύγχρονη πολιτική επικαιρότητα θυμήθηκα την παλιά Αθήνα και το περίφημο καφενείο του Γαμβέττα στην Πλατεία Κοραή, ακριβώς απέναντι από την εκπληκτική Τριλογία που ομορφαίνει την Αθήνα. Κάθε Κυριακή μαζευόντουσαν διάφοροι και ανέπτυσσαν τις θέσεις τους.

«Γιατί να ψάχνεις συνωμοσίες, όταν η βλακεία εξηγεί τόσα πολλά;». Johann Wolfgang von Goethe. Σε έναν αντικειμενικό παρατηρητή που θα μελετούσε τη σύγχρονη Ιστορία της χώρας μας, θα έκαναν πολύ μεγάλη εντύπωση οι κραυγαλέες ασυμμετρίες που παρατηρούνται στη συμπεριφορά μας.

Πριν από μερικές εβδομάδες, στη στήλη αυτή, απαρίθμησα τρία ταμπού που έχουμε: Πυρηνική ενέργεια, Λειτουργία καταστημάτων τις Κυριακές και Ψηλά κτίρια. Δεν ήμουνα βέβαιος αν θα έγραφα για τα ψηλά κτίρια. Να όμως, που βλέποντας μια σειρά στο Netflix αποφάσισα ότι αξίζει τον κόπο.

Συνεχίζω και σήμερα την αφήγηση του εκπαιδευτικού, ο οποίος παραιτήθηκε γιατί δεν άντεχε αυτά που γίνονταν στο σχολείο. Δυστυχώς, αυτά που θα διαβάσετε είναι πραγματικά ασύλληπτα και αναδεικνύουν το τεράστιο πρόβλημα που έχουμε με τη σημερινή νεολαία, την οποία συνεχώς κανακεύουμε.

Την Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2025, ο Αλέξης Παπαχελάς έγραψε στη στήλη του ένα ομότιτλο εξαιρετικό κείμενο 502 λέξεων. Το διάβασα και το ξαναδιάβασα. Κτυπάει καμπάνες –και όχι καμπανάκια– κινδύνων που πρέπει να μας προβληματίσουν πολύ. Θα σας δώσω αποσπάσματα, σαν εισαγωγή, για να πω στη συνέχεια τις δικές μου σκέψεις.

Το σημερινό σημείωμα δεν είναι δικό μου. Πριν από μερικούς μήνες ένας εκπαιδευτικός μού έστειλε μια μακροσκελή επιστολή 15 σελίδων, όπου παρουσιάζει τη σημερινή κατάσταση σε κάποιο δημόσιο σχολείο. Ομολογώ ότι δεν την είχα διαβάσει και την καταχώρισα σε κάποιο αρχείο του υπολογιστή μου.

Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2025 παρακολουθούσα στον «Σκάι» την εκπομπή «Η Ελλάδα ψηφίζει» λίγο πριν από το βραδινό δελτίο ειδήσεων του σταθμού. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η ερώτηση που κλήθηκαν να απαντήσουν στον τελικό γύρο οι διαγωνιζόμενοι.

Στις 23 Νοεμβρίου 2025 δημοσίευσα ένα ομότιτλο κείμενο στη στήλη αυτή. Αναφερόμουν σε τρία μεγάλα θέματα που αποτελούν ταμπού για την ελληνική κοινωνία: Πυρηνική ενέργεια, λειτουργία καταστημάτων τις Κυριακές και ψηλά κτήρια. Στο πρώτο μέρος κάλυψα την πυρηνική ενέργεια.

«To forgive and forget means to throw away dearly bought experience». «Η συγχώρεση μαζί με τη λήθη ισοδυναμεί με την απεμπόληση μιας εμπειρίας που αποκτήθηκε με μεγάλο κόστος» – Το απόφθεγμα αποδίδεται στον Arthur Schopenhauer. Αυτά σαν εισαγωγή. Πάμε όμως στο θέμα.

Υπάρχει μια θεμελιώδης αρχή την οποία διατύπωσε ο δικός μας Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.) «Ἔστι γὰρ ἀποδεῖξαι τὸν λέγοντα δεῖ, ὁ δ᾽ ἀρνούμενος ἀρκεῖ λέγειν ὅτι οὐχ οὕτως ἔχει». Σε ελεύθερη μετάφραση: «Οποιος λέει κάτι πρέπει να το αποδείξει. Ο άλλος, που το αρνείται, αρκεί να πει πως δεν ισχύει».

Ο σημερινός τίτλος προέρχεται από την «Κ» της 26ης Οκτωβρίου 2025, σε ρεπορτάζ του Αντώνη Αντζολέτου. Τον δανείστηκα γιατί μου άρεσε πολύ και επιπλέον βρήκα στο κείμενο πολλές χρήσιμες πληροφορίες για το θέμα. Οπως καταλαβαίνετε, για τα υπό δημιουργία νέα κόμματα θα μιλήσουμε.