Νίκος Αλιβιζάτος

Η σχεδόν καθολική αναγνώριση του έργου του Κώστα Σημίτη, τα τελευταία χρόνια, έχει επισκιάσει τις δυσκολίες που σημάδεψαν την εκλογή του ως πρωθυπουργού, πριν από τριάντα ακριβώς χρόνια (18.1.1996). Αξίζει παρά ταύτα να τις θυμηθούμε, γιατί από αυτές μπορεί να αντλήσουμε κάποια συμπεράσματα για το σήμερα.

Σε ένα σύστημα πλειοψηφικού κοινοβουλευτισμού, όπως το δικό μας, η αντιπαράθεση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης είναι συνήθως οξεία. Σ’ εμάς, μάλιστα, είναι κατά παράδοση στιγμές στιγμές ακραία.

Στους παρατηρητές των πολιτικών μας πραγμάτων που, εδώ και χρόνια, αναγγέλλουν το τέλος του δικομματισμού και κατ’ επέκταση της Μεταπολίτευσης, έχουν προστεθεί, τις τελευταίες εβδομάδες, και μερικοί αναπάντεχοι συνήγοροι: πρόκειται για ορισμένους έμπειρους πολιτικούς […]

Σε συμπλήρωση του εξαιρετικού ενθέτου που αφιέρωσε η «Κ» στη δίκη της Νυρεμβέργης την περασμένη Κυριακή (φ. 23/11/2025), θα αναφερθώ σε ένα ελάχιστα γνωστό περιστατικό «ελληνικού ενδιαφέροντος»: την κατάθεση ως μάρτυρα κατηγορίας ενός Ελληνα, του αστικολόγου και μετέπειτα γνωστού καθηγητή της Νομικής Ιωάννη Σόντη (1907-1982).

Περί καταστροφολογίας ο λόγος. Από τις επικρίσεις που διατυπώνονται τον τελευταίο καιρό κατά της κυβέρνησης, θα σταθώ σε εκείνες που προέρχονται «εξ ιδίων», από τον Κώστα Καραμανλή και τον Αντώνη Σαμαρά: σύμφωνα με τον πρώτο, βρισκόμαστε στα πρόθυρα «πολιτικής και θεσμικής κρίσης πρώτου μεγέθους» […]

Για πολλούς, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ ήταν ο σημαντικότερος πολιτικός του εικοστού αιώνα. Για ακόμη περισσότερους ήταν ο «πατέρας της νίκης» κατά του ναζισμού.

Ανατέμνοντας τα αίτια συρρίκνωσης της Αριστεράς.

Η συνεδρίαση της Βουλής της περασμένης Τετάρτης θα καταγραφεί στις πιο μαύρες σελίδες της κοινοβουλευτικής μας ιστορίας.

Η οικονομική κρίση και η διαχείρισή της από τα κόμματα.

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ίσως το ενδεικτικότερο των τελευταίων ετών για τις χρόνιες παθογένειες του ελληνικού Δημοσίου.

Το τελευταίο δεκαήμερο εκδόθηκαν δύο σπουδαίες δικαστικές αποφάσεις, που η σημασία τους αγνοήθηκε επιδεικτικά, παρότι επιλύουν κρίσιμα συνταγματικά ζητήματα.

Το 1975, για πρώτη φορά στην Ιστορία τους, οι Ελληνες αριστεροί είχαν την ευκαιρία να συμβάλουν στην κατάρτιση του Συντάγματος της χώρας. Το ΚΚΕ είχε μόλις νομιμοποιηθεί και ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Αριστεράς στον αντιδικτατορικό αγώνα τής είχε δώσει σημαντικό γόητρο. Το εκμεταλλεύτηκε;