Αλέξης Παπαχελάς

Εχουμε όλοι την αίσθηση ότι ζούμε, πλέον, σε μια πολύ ταραγμένη και απρόβλεπτη εποχή. Οπου και να κοιτάξεις συμβαίνουν πράγματα τα οποία είναι τρομακτικά. Brexit, Τραμπ, τρομοκρατία στην Ευρώπη, Τουρκία συνθέτουν ένα εκρηκτικό παζλ, που δεν επιδέχεται ούτε εύκολες ερμηνείες ούτε βεβαίως και λύσεις.

Η ​κρίση στην οποία έχει πλέον μπει η Τουρκία δεν είναι μια απλή υπόθεση. 

Είναι πολύ νωρίς για να βγάλουμε συμπεράσματα σχετικά με τις επιπτώσεις της τουρκικής κρίσης στα ελληνικά συμφέροντα. Ενα είναι βέβαιο. 

Οταν τα «ντόμπερμαν» καθορίζουν την πολιτική ατζέντα, η καταστροφή δεν θα αργήσει.

Η Ελλάδα θέλει πάντοτε μία σταθερή και προβλέψιμη Τουρκία. Το δόγμα αυτό έχουν υιοθετήσει εδώ και χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις. Οι χθεσινοβραδινές εξελίξεις σίγουρα δεν είναι ευπρόσδεκτες, υπό το πρίσμα αυτό.

Ενα από τα αγαπημένα μας στερεότυπα στηρίζεται στον θαυμασμό της τουρκικής διπλωματίας. Είναι μία από τις κλασικές περιπτώσεις όπου τα γεγονότα δεν ταιριάζουν ακριβώς με τη θεωρία…

Ο ​​ελληνισμός δεν περιοριζόταν ποτέ στην ίδια την Ελλάδα. Κάθε άλλο. 

Οταν τελειώσει το καλοκαίρι, αυτή η κυβέρνηση θα έλθει αντιμέτωπη με την πραγματικότητα και την απύθμενη οργή των πολιτών. Τίποτα δεν θα το σταματήσει αυτό, ούτε η μανιώδης προσπάθεια ελέγχου της ενημέρωσης με κάθε μέσο.

​​Το να βγούμε από την εθνική μας μιζέρια δεν είναι μόνο οικονομικό ζήτημα.

Οι «μαγκιές», πολιτικές και άλλες, πληρώνονται ακριβά. Τα παραδείγματα, πολλά και νωπά. Κανείς δεν ξέρει πόσο κόστισε η «μαγκιά» της πρώτης περιόδου της κυβέρνησης Τσίπρα, σίγουρα όμως κινείται στη σφαίρα των πολλών δισεκατομμυρίων.

Π​​έρυσι τέτοια εποχή ένιωσα για πρώτη φορά την ανασφάλεια που επιφυλάσσει η Ιστορία κάθε 50-60 χρόνια. 

Η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από τον λαό είναι μία πολύ προβληματική υπόθεση. Η Ελλάδα δεν έχει φτάσει σε σημείο πολιτικής ωριμότητας, που θα της επέτρεπε την πολυτέλεια μιας ανοικτής διαφωνίας ανάμεσα σε έναν εκλεγμένο Πρόεδρο και έναν εκλεγμένο πρωθυπουργό και το Κοινοβούλιο που εκπροσωπεί.