Αλέξης Παπαχελάς

Ε​​δώ και μερικές δεκαετίες το πολιτικό μας σύστημα είχε αποφασίσει να παίζει με τους θεσμούς. 

Οι εταίροι και δανειστές γνωρίζουν ότι έχουν επιβάλει μια συνταγή που, απλώς, δεν βγαίνει. 

Κ​​άτι καλό συμβαίνει αυτή την περίοδο στη χώρα. Καίγονται με θεαματικό και ραγδαίο τρόπο ταμπού και στερεότυπα που κυριάρχησαν στο ελληνικό μεταπολιτευτικό μυαλό. 

Ρωτούν πολλοί «καλά, οι ξένοι τι λένε για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα;». Η απόλυτα ειλικρινής απάντηση; Δεν τους ενδιαφέρει και πολύ.

Τ​​ην εβδομάδα που μας πέρασε βρέθηκαν στην Ελλάδα, στο πλαίσιο του Φόρουμ της Δημοκρατίας, πολλοί σημαντικοί άνθρωποι από το εξωτερικό. Αρκετοί δεν ήξεραν τίποτα για τη χώρα μας πέρα από αυτά που έχουν διαβάσει στον διεθνή Τύπο. 

Οι πολιτικοί είναι κατά κανόνα ιδιαιτέρως ανασφαλή άτομα. Ιστορικοί – ψυχαναλυτές εξηγούν πως η δίψα για αναγνώριση και αποδοχή τούς ωθεί στην πολιτική.

Μ​​ην εκπλαγεί κανείς μας εάν ο κ. Αρτέμης Σώρρας περάσει το κατώφλι της Βουλής στις επόμενες εθνικές εκλογές. Οσο προκλητικός και αν είναι, όσο και αν φωνάζουν και του επιτίθενται τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, ο λόγος του είναι πολύ πιθανό να πείθει κάποιους συμπολίτες μας. 

Απορίες έχει προκαλέσει η τακτική που ακολουθεί η κυβέρνηση σε σχέση με την αξιολόγηση και την τρόικα. Η υλοποίηση των συμφωνηθέντων έχει μείνει πολύ πίσω.

Κ​​άθε χώρα έχει αυτό που ονομάζουμε ένα «αστικό καθεστώς» ή, άλλως, κατεστημένο. 

Θ​​α υπήρχε ο Ντόναλντ Τραμπ ως φαινόμενο χωρίς το Ιντερνετ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; 

Κ​​αμία κυβέρνηση στα χρόνια της κρίσης δεν απέκτησε ένα δικό της σχέδιο και όραμα για τη χώρα. 

Είναι λάθος να θεω­ρούμε ότι η χώρα μας έχει ασυλία έναντι της ισλαμικής τρομοκρατίας ή των παράφρονων μοναχικών λύκων.