Αλέξης Παπαχελάς

Υποτίθεται ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα και το κράτος έμαθαν πολλά από την κρίση των Ιμίων. Παρ’ όλα αυτά, 22 χρόνια μετά, μερικά πράγματα δεν έχουν αλλάξει. 

Ο​​ι πολιτικοί μας δεν παύουν ποτέ να με εκπλήσσουν. Η χώρα αντιμετωπίζει δύο πολύ μεγάλες προκλήσεις: Η πρώτη είναι η Τουρκία, η οποία γίνεται όλο και πιο απρόβλεπτη και ασταθής. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, που σπατάλησε δισεκατομμύρια σε εξοπλισμούς χωρίς να αφήσουν πίσω τους σημαντική αμυντική βιομηχανία, η Τουρκία έχει έρευνα και παραγωγή.

Εύκολα μπορεί κάποιος να καταλάβει από πού γεννήθηκε τόσο μίσος στην ελληνική κοινωνία. Είναι όμως πολύ δύσκολο να προβλέψει πού θα οδηγήσει. 

Η ​​​​θα επιστρέψουμε στην πολυπόθητη κανονικότητα ή θα ξαναβιώσουμε όλοι μαζί έναν εμφύλιο για να ικανοποιήσουν κάποιοι τις εμμονικές τους χίμαιρες. 

Η εφημερίδα «Εμπρός» σε ένα δημοσίευμά της στις 28 Μαρτίου του 1897 αναφερόταν σε έναν ισχυρό ξένο διπλωμάτη, ο οποίος χαρακτήριζε τους Ελληνες και τη στάση τους έναντι της Τουρκίας ως «σκύλους γαυγίζοντας και ουχί δάκνοντας».

Ο Μιχάλης Κατσίγερας έφυγε σήμερα τα ξημερώματα από την ζωή. 

Φίλοι και –κυρίως– αντίπαλοι υπολογίζουν την ισχύ ενός κράτους ανάλογα με το πόσο σοβαρό είναι στο εσωτερικό του. Εμείς αυτήν την ώρα έχουμε όλα τα συστατικά που προβάλλουν τη λάθος εικόνα. 

Ο​​σο η ελληνική κοινωνία διχάζεται και παθιάζεται για τη Novartis ή με το θέμα των Σκοπίων, ξεχνάμε δυστυχώς πως έχουμε απέναντί μας μια πάγια, στρατηγική απειλή. 

Μπαίνουμε σε μια εξαιρετικά σκοτεινή και τρικυμιώδη περίοδο, που, προφανώς, θα κρατήσει μέχρι τις εκλογές. Η σκανδαλολογία, υπαρκτή και μη, θα πρωταγωνιστήσει και θα κλιμακωθεί.

Ο Αλέξης Τσίπρας γιγαντώθηκε πολιτικά μέσα από το αντιμνημονιακό κίνημα και την πλατεία των «Αγανακτισμένων». Σύμμαχοί του και «μεγάφωνα» της πολιτικής του ήταν τότε οι ίδιοι που σήμερα τον έχουν βάλει στο στόχαστρό τους και τον «δικάζουν» με αφορμή τη στάση του στο θέμα των Σκοπίων. 

Α​​υτή η χώρα μεγάλωσε και κέρδισε όποτε δούλευαν ταυτόχρονα και το μυαλό και η ψυχή. 

Τα κόκκινα χαλιά της διεθνούς ελίτ έχουν τη σημασία, αλλά και τη γοητεία τους. Αν κάποιος μας έλεγε το 2012 ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα έστελνε sms στον Μάρτιν Σουλτς για να αγνοήσει την αριστερή του πτέρυγα και να συνεργασθεί με την κ. Μέρκελ, θα τον αποκαλούσαμε παράφρονα.