Αλέξης Παπαχελάς

Η δημοσιογραφία αλλάζει και περνάει διεθνώς μεγάλη κρίση. Ζούμε σε μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες ιστορικές περιόδους, από εκείνες που κάθε δημοσιογράφος ονειρεύεται να ζήσει. Η δουλειά έχει, όμως, γίνει πολύ πιο σύνθετη και σε βάζει συνεχώς σε διλήμματα.

Μία παράδοση της ελληνικής πολιτικής ζωής θέλει τους πρωθυπουργούς που βρίσκονται σε κάμψη να κάνουν κακούς ανασχηματισμούς. Το ζήσαμε με τον μοιραίο ανασχηματισμό του Αντώνη Σαμαρά το καλοκαίρι του 2014, το ζήσαμε και χθες. Ολα έχουν μία εξήγηση.

​​Εχουμε μπει πια σε έναν εκλογικό κύκλο. Το «μυρίζεσαι» παντού. Τα, ούτως ή άλλως αργά, γρανάζια του ελληνικού κράτους έχουν σταματήσει να λειτουργούν. Οι υπογραφές μπαίνουν πολύ πιο δύσκολα από ό,τι πριν από λίγους μήνες. Και βέβαια, τα «ανεμοδούρια» έχουν αρχίσει να δείχνουν ότι οι εκλογές δεν θα αργήσουν. 

Η​​ Ελλάδα μπορεί και πρέπει να παίξει σωστά τα χαρτιά της σε μια στιγμή που το διεθνές σκηνικό προσφέρει ευκαιρίες. Χωρίς όμως ποτέ να ξεχνάει ότι το 2018 οι μεγάλοι διεθνείς παίκτες είναι απρόβλεπτοι, το παιχνίδι σύνθετο και αβέβαιο.

Π​​ολύ μελάνι έχει χυθεί για τα λάθη που έκαναν οι δανειστές μας κατά την περίοδο των μνημονίων. Ηταν όντως αρκετά και κρίσιμα. Οπως και η ευθύνη των πολιτικών μας, οι οποίοι αρνήθηκαν να επωμισθούν την ιδιοκτησία των απαιτούμενων μεταρρυθμίσεων και απέτυχαν οικτρά στην επίτευξη μιας μίνιμουμ συναίνεσης.

Εχω ακούσει αρκετούς υπουργούς να αναφέρονται σε κάποια ζωτική υπηρεσία του ελληνικού κράτους και να ομολογούν πως «αυτή η υπηρεσία δεν σώζεται, πρέπει να κλείσει και να ξανανοίξει». Το είχα ακούσει πριν από δεκαπέντε χρόνια, το άκουσα ακόμη και πρόσφατα.

Τ​​ο 2021 δεν είναι πολύ μακριά. Η χώρα μας θα γιορτάσει τότε τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση. Είναι ένα πολύ σημαντικό ορόσημο, που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο.

Πώς θα πείσουμε τους πολιτικούς μας ότι υπάρχουν κάποιες θέσεις στον κρατικό μηχανισμό οι οποίες πρέπει να μένουν ευλαβικά μακριά από πολιτικά και κομματικά παιχνίδια; 

​​Ένας πολύ σημαντικός Ευρωπαίος ηγέτης, που αγαπάει ειλικρινά την Ελλάδα, έχει πει την αλήθεια με έναν μοναδικό τρόπο: «Αυτοί οι Ελληνες! Ενα τόσο μεγάλο έθνος με ένα τόσο άχρηστο κράτος». Εχει δυστυχώς πολύ δίκιο. Ζήσαμε μόλις μια εθνική τραγωδία. Γυρνάμε γύρω γύρω σαν τα κοτόπουλα αναζητώντας ευθύνες και συνωμοσίες.

T​​ο 1,9% είναι πάρα πολύ μικρό για μια χώρα σαν την Ελλάδα, ειδικά όταν η υπόλοιπη Ευρώπη έχει πολύ μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης. Είναι άλλωστε μία χώρα που έχει χάσει το 25% του ΑΕΠ της μέσα σε μία δεκαετία.

​Τουρκία έχει αντιληφθεί ότι η πόρτα της Ευρώπης έχει κλείσει για τα καλά γι’ αυτήν. Η πολιτική συγκυρία στην Ε.Ε. δεν αφήνει κανένα περιθώριο για ψευδαισθήσεις και έχει επισπεύσει τη «στιγμή της αλήθειας», που πολλοί περίμεναν. Ούτε βέβαια ο τρόπος με τον οποίο πολιτεύεται εσωτερικά ο Ταγίπ Ερντογάν διευκολύνει την κατάσταση.

Το σενάριο αρχίζει, πλέον, να γίνεται όλο και πιο σαφές. Η κυβέρνηση Ζάεφ θα προσπαθήσει να περάσει τη συμφωνία των Πρεσπών από ένα δημοψήφισμα και να ολοκληρώσει τη συνταγματική αναθεώρηση έως τον Ιανουάριο του 2019.