Αλέξης Παπαχελάς

Π​​ερίεργο πράγμα. Στη διεθνή πολιτική οι μεγάλοι ξαφνικοί έρωτες αφορούν πρώην αντιπάλους. Τίποτα δεν γοητεύει περισσότερο μία μεγάλη Δύναμη από το να φέρνει κοντά της ένα πάλαι ποτέ «άτακτο παιδί» ή πολύ ζωηρό εχθρό. Οταν είσαι «δικός της» εξ ορισμού, η σχέση είναι προβλέψιμη, βαρετή και έχει και τα όριά της. Αυτό ίσως είναι ένα μάθημα που έμαθε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Οι επόμενες δύο ημέρες είναι κρίσιμες για το μέλλον του Ελληνισμού στις ΗΠΑ. Στην Κωνσταντινούπολη θα ληφθεί η απόφαση για το αν θα αποχωρήσει ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος και αν ναι, από ποιον θα αντικατασταθεί.

Ο​​ι Ελληνες πρωθυπουργοί από μία περίοδο και μετά καλούνται να αποδείξουν ότι είναι ικανοί πυροτεχνουργοί. Κάποιος τους δίνει μία ή περισσότερες ενεργές «βόμβες» και οι ψηφοφόροι περιμένουν να τις εξουδετερώσουν. Ενίοτε πετυχαίνουν, άλλοτε τους παίρνουν τα σκάγια και εξαϋλώνονται και σε ορισμένες περιπτώσεις τη γλιτώνουν οι ίδιοι, αλλά όχι… εμείς.

Εφυγε πριν από αρκετό καιρό και τον αποχαιρέτισαν πολλοί και όπως έπρεπε. Ο λόγος για τον Σταύρο Τσακυράκη. Εχω σκεφθεί πολλές φορές πόσο διαφορετική θα ήταν η Μεταπολίτευση εάν είχε επικρατήσει «το παράδειγμα Τσακυράκη» στη γενιά του αντιδικτατορικού αγώνα. Από τα πιο μικρά έως τα πιο μεγάλα. 

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στα Σκόπια απέδειξε ότι και στη γειτονιά μας ζούμε σε παράξενους και σίγουρα αντισυστημικούς καιρούς. 

Ο​​ι τελευταίοι μιας γενιάς φεύγουν σιγά σιγά και αφήνουν ένα κενό πίσω τους. Είναι η γενιά που έζησε κορυφαίες και τραγικές στιγμές της Ιστορίας μας: τον πόλεμο, την κατοχή, τον εμφύλιο, την πολιτική κρίση της δεκαετίας του ’60 και τη δικτατορία.

Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε σαν ένας ροκ σταρ της ευρωπαϊκής και αμερικανικής Αριστεράς. Εξέφραζε ένα αντισυστημικό φαινόμενο και τη «μάχη κατά της λιτότητας». Οταν επισκεπτόταν τη Ρώμη ή το Παρίσι γινόταν δεκτός με ενθουσιασμό από νέους και αριστερά στελέχη, που τον έβλεπαν σαν αντίπαλο της Μέρκελ και εκπρόσωπο της ρήξης με το ευρωπαϊκό κατεστημένο. 

O επιστήμονας και επιχειρηματίας Πίτερ Ντιαμάντης μιλάει στην «Κ» για το Singularity University, που θα έλθει τον Νοέμβριο στην Αθήνα, για την τεχνολογία ως εργαλείο εκδημοκρατισμού και τη δυνατότητα εξορύξεων στο Διάστημα.

Μ​​πορεί να επανεκλεγεί ο Ντόναλντ Τραμπ έπειτα από όσα αποκαλύπτονται ή πρόκειται να αποκαλυφθούν γι’ αυτόν; Η απάντηση, όσο σοκαριστική και αν ακούγεται σε κάποιους, είναι «ναι». Για πολλούς λόγους.

Κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει πόσοι ακριβώς είναι οι Ελληνες που αναγκάσθηκαν να φύγουν στο εξωτερικό αυτά τα χρόνια της κρίσης. Γεγονός είναι, όμως, ότι όσοι και αν είναι τους χρειαζόμαστε πίσω, εδώ στην πατρίδα μας. Για πολλούς λόγους.

Τ​​ην περασμένη εβδομάδα άλλο ένα τοτέμ της μεταπολίτευσης θάφτηκε στο σχετικό «νεκροταφείο». Ο λόγος για τον αντιαμερικανισμό, που είναι ένα από τα δομικά στοιχεία της μυθολογίας μας μετά την πτώση της χούντας και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Μερικές φορές οι εικόνες μετράνε περισσότερο από τα λόγια.

Η Ελλάδα χρειάζεται έναν επανασχεδιασμό από το μηδέν. Το κράτος της, οι νόμοι της, η Δικαιοσύνη της θέλουν όλα ξανακτίσιμο. Η Ιστορία επιβάλλει –δυστυχώς– τέτοιου τύπου επαναστατικές αλλαγές έπειτα από μεγάλες τραγωδίες και περιπέτειες.