Αλέξης Παπαχελάς

Ο πρόεδρος Τραμπ είναι και νιώθει παντοδύναμος. Εγκατέλειψε το δόγμα του απομονωτισμού και χρησιμοποιεί την αμερικανική ισχύ απροκάλυπτα και συχνά. Σπάει όλα τα μεταπολεμικά ταμπού της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Βομβάρδισε το Ιράν, ενώ όλοι οι προκάτοχοί του προσπαθούσαν να σταματήσουν το Ισραήλ από μια παρόμοια επιχείρηση. Αντιμετωπίζει την Ευρώπη σαν έναν αδύναμο, κακομαθημένο, μεγάλο ασθενή. […]

Η στρατηγική σχέση της Ελλάδας με το Ισραήλ κλείνει φέτος 16 χρόνια ζωής. Φτάνει τώρα σε ένα σημείο ενηλικίωσης που θα απαιτήσει δύσκολες αποφάσεις από την κυβέρνηση αλλά και όλη την ελληνική πολιτική ηγεσία. Η σχέση αυτή στηρίχθηκε άλλωστε από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις και εξασφάλισε μια ευρύτατη όσο και σπάνια συναίνεση.

Γίναμε για λίγο μια πολιτικά βαρετή χώρα μέσα σε έναν ωκεανό γενικευμένης παλαβωμάρας και μας φαίνεται παράξενο. Είναι άλλωστε μία από τις σπάνιες φορές που το «ελληνικό παράδοξο» λειτουργεί αντίστροφα σε σχέση με την υπόλοιπη Δύση. Αναρωτιούνται κάποιοι, «μα ποιος ψηφίζει τη Ζωή;», ή «μα είναι δυνατόν να πάει τόσο ψηλά η Καρυστιανού;».

Η κίνηση στους δρόμους έχει αρχίσει να σπάει τα νεύρα πολλών ανθρώπων. Δεν αναφέρομαι στα μπλόκα. Αυτό είναι μια άλλη υπόθεση. Το ακούμε στις συζητήσεις γύρω μας σε καθημερινή βάση.

H πολιτική μας ηγεσία μοιάζει να ξύπνησε από έναν παρατεταμένο και επικίνδυνο λήθαργο σε σχέση με την άμυνα της χώρας. Αργήσαμε πολύ είναι η αλήθεια, ειδικά σε σύγκριση με τα μεγάλα βήματα που έχει κάνει η Τουρκία τα τελευταία χρόνια.

O Ντόναλντ Τραμπ, είτε μας αρέσει είτε όχι, έχει δίκιο. Οι ηγέτες της Ευρώπης είναι κατά κανόνα «λίγοι», αναποφάσιστοι και άνθρωποι χωρίς πυγμή. Εχουν βγει από το ίδιο «βιβλίο συνταγών», που τους θέλει συμβατικούς και καθώς πρέπει. Δεν είναι όμως εποχή για τέτοιου είδους ηγέτες.

Το ελληνικό παράδοξο συνεχίζεται χρόνια τώρα. Εμείς οι Ελληνες μισούμε την πειθαρχία, αλλά ταυτόχρονα τη θαυμάζουμε. Τελευταίο ζωντανό παράδειγμα οι «διπολικές» συζητήσεις που ακούω γύρω μου για τα αλκοτέστ, που έχουν γίνει κομμάτι της ζωής μας, ειδικά τα Σαββατοκύριακα. «Είναι ντροπή να μας έχουν σταματημένους στην ουρά για ώρες», «θα τελειώσουν τη νυχτερινή ζωή στην […]

Το μήνυμα ήταν αναπάντεχο, όσο και «οικείο»: «Με διέγνωσαν και εμένα με καρκίνο του προστάτη. Αγχώθηκα». Η συζήτηση που ακολούθησε επικεντρώθηκε στις καθησυχαστικές στατιστικές, στο παραδοσιακό «δεν μασάμε» και σε διάφορες πρακτικές συμβουλές.

Πριν από χρόνια επισκέφθηκα στο πλαίσιο της ιστορικής έρευνας έναν πολιτικό που είχε περάσει από μια πολύ σημαντική θέση. Τον επισκέφθηκα στο προσωπικό του γραφείο, που ήταν μέσα στο σπίτι του. Καθώς μιλούσαμε μου έκαναν εντύπωση το σκηνικό, τα έπιπλα, τα πράγματα, ακόμη και η τηλεφωνική συσκευή επάνω στο γραφείο του. Σε σημείο που ελάχιστα […]

Το θρίλερ της Ουκρανίας συνεχίζεται και κανείς μας δεν μπορεί να προβλέψει πότε και πώς θα τελειώσει. Ο πρόεδρος Τραμπ είναι σαφές ότι θα ήθελε να επιβάλει μια συμφωνία αύριο το πρωί, ικανοποιώντας το μεγαλύτερο μέρος των απαιτήσεων του Πούτιν.

Για πολλές δεκαετίες η Ελλάδα ακολουθούσε το δόγμα της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής. Τι προέβλεπε; Οτι είμαστε αγκυροβολημένοι στη Δύση, με στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ για λόγους ασφαλείας, «αγκαλιά» με την Ε.Ε. και με ανοίγματα, όπου ήταν δυνατόν, προς τη Ρωσία ή την Κίνα.

Είναι πολύ σημαντικό να φέρουμε τη Διασπορά πιο κοντά στην Ελλάδα. Το έχουμε ανάγκη. Πρέπει όμως να σκεφθούμε πρακτικά και να λειτουργήσουμε με σχέδιο. Και η Διασπορά και εμείς έχουμε χορτάσει από τα μεγάλα λόγια κάθε κυβέρνησης, που σπανίως καταλήγουν σε απτό αποτέλεσμα. Πριν από λίγο καιρό, Ελληνες φίλοι στη Βοστώνη μου θύμισαν την ύπαρξη […]