Δεν πρέπει να υπάρχει παίκτης –ειδικά επιθετικός και μεσοεπιθετικός– που να επέλεξε να πάει στην Ντόρτμουντ και να το μετάνιωσε: από τον Χάαλαντ και τον Μπέλιγχαμ, μέχρι τον Ντεμπελέ, τον Λεβαντόφσκι και τον «φρέσκο» Αντεγέμι, υπάρχει μια ατελείωτη λίστα παικτών που πήγε, είδε και απήλθε. Πολύ απλά διότι σχεδόν όλοι –πλην του σπουδαίου Μάρκο Ρόις– δεν είδαν την Ντόρτμουντ ως τελικό προορισμό, αλλά ως transit, ως ενδιάμεσο προορισμό, που θα τους βοηθήσει να πάνε κάπου ψηλότερα, καλύτερα, γεμάτοι αυτοπεποίθηση και περισσότερα χρήματα στο επόμενο συμβόλαιό τους.
Ο Κωνσταντίνος Καρέτσας, πριν καλά καλά κλείσει τα 19 του, είχε ήδη «συγκινήσει» αρκετές ευρωπαϊκές ομάδες. Δεν είχε καμία απολύτως σημασία ότι η φετινή χρονιά του δεν ήταν τόσο καλή όσο η περσινή – ίσως διότι η φετινή Γκενκ συνολικά δεν ήταν τόσο καλή όσο η περσινή. Οι σκάουτερ των ομάδων όμως, δεν κοιτάνε μόνο το «σήμερα» – κοιτάνε το χθες, το προχθές και κυρίως το αύριο και το μεθαύριο. Και τα χαρακτηριστικά του Καρέτσα, η επαφή του με την μπάλα, τα πράγματα που κάνει με το αριστερό του πόδι, το κοντρόλ του, η επιτάχυνσή του, η ακρίβεια στις μεταβιβάσεις, δεν είναι πράγματα που «λάμπουν» ή «θολώνουν» από μια καλή ή μέτρια χρονιά. Είναι πράγματα που είτε τα έχεις είτε δεν τα έχεις. Και ο Καρέτσας τα έχει όσο ελάχιστοι παίκτες στην ηλικία του.
Η τέλεια επιλογή ΔΕΝ ήταν η Μίλαν
Για τον Κωνσταντίνο, ενδιαφέρθηκε έντονα η Μίλαν. Προσπάθησε να τον «ψήσει» ο νέος της προπονητής, ο Αμορίμ. Φαντάζομαι ότι πέρα από χρήματα, λογικά θα του έταξε ρόλο και χρόνο. Ο Κωνσταντίνος Καρέτσας όμως, παρά το νεαρό της ηλικίας του, έπραξε το ποδοσφαιρικό ορθό, για να μην πω σοφό: αντί για το «παρελθόν», που δυστυχώς συμβολίζει η Μίλαν, επέλεξε το παρόν, που είναι η Ντόρτμουντ και το μέλλον, που θα είναι η μεταγραφή που είναι πολύ πιθανό να κάνει σε δυο ή τρία χρόνια για κάπου ακόμα ψηλότερα. Αντί για την ιταλική ομάδα που απλά αναπολεί τις δάφνες του παρελθόντος και μετράει τις ευρωπαϊκές της επιτυχίες, που κοντεύει να ξεχάσει πόσα χρόνια πίσω πάνε, διάλεξε μια ομάδα με μικρότερη ιστορία αλλά ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα: η Ντόρτμουντ τρέχει, σκοράρει, χαίρεται το παιχνίδι, βγάζει μια ποδοσφαιρική αλεγρία (ή και αφέλεια μερικές φορές), προτιμά να κερδίζει με 4-3 ή 5-4 παρά με 1-0. Είναι του δόγματος «να βάλουμε παραπάνω γκολ απ’ όσα φάμε» – κι αυτό, για έναν μεσοεπιθετικό που θέλει να χαρεί το παιχνίδι, είναι ευλογία.
Καρέτσας ή Τζόλης; Ποιος θα περάσει καλύτερα;
Οι δυο Ελληνες μεσοεπιθετικοί, το δεξί και το αριστερό εξτρέμ της Εθνικής, πήραν το ίδιο καλοκαίρι μεταγραφή περίπου 40 εκατ. – ο μεν Τζόλης για την Αρσεναλ, ο δε Καρέτσας για την Ντόρτμουντ. Ο Τζόλης, με 22 γκολ και 29 ασίστ, στα 24 του, εξαργύρωσε μια μυθική χρονιά πηγαίνοντας στην πρωταθλήτρια Αγγλίας. Διότι στα 24 του, δεν μπορεί να ψάχνει για «ενδιάμεσο σταθμό». Hταν έτοιμος για το μεγάλο βήμα, για να πέσει «στα βαθιά» και να αποδείξει τι μπορεί να κάνει στην Πρέμιερ και σε ένα μεγάλο καράβι με μεγάλες απαιτήσεις. Μπορεί να τα καταφέρει; Φυσικά και μπορεί, απλά ίσως χρειαστεί χρόνο για να μπει στη φιλοσοφία του Αρτέτα. Η Αρσεναλ δεν είναι Μπριζ, οι παίκτες του Αρτέτα είναι αρκετά «σεταρισμένοι» και σπάνια έχουν απόλυτη ελευθερία να κάνουν τα δικά τους. H Αρσεναλ στηρίζει πολλά στη μεσοαμυντική της λειτουργία, στον έλεγχο του ρυθμού, στις στατικές φάσεις, στο «μηδέν» πίσω, στη σκληράδα, στην τακτική προσήλωση. Στα χέρια του Αρτέτα, ο Τζόλης θα πρέπει να μαρκάρει πολύ πιο πειστικά, να βοηθάει το μπακ που παίζει στην πλάτη του, να πρεσάρει τα αντίπαλα μπακ και σέντερ μπακ, να κινείται ταυτόχρονα με τους συμπαίκτες του σαν να είναι η μπροστινή γραμμή στο ξύλινο ποδοσφαιράκι. Δεν ξέρω πόσο θα «χαρεί το ποδόσφαιρο», είμαι σίγουρος πάντως ότι θα κατανοήσει καλύτερα το ποδόσφαιρο, την τακτική, τις απαιτήσεις της Πρέμιερ και το πλάνο ενός πολύ μεθοδικού προπονητή.
Ο Καρέτσας από την πλευρά του, μόλις στα 19 του, δεν έχει το «πρέπει» του να πάει εδώ και τώρα σε μεγάλο πρωτάθλημα και μεγάλη ομάδα – έχει όλο τον χρόνο να το κάνει σε δυο ή τρία χρόνια, όταν θα είναι μόλις 21 ή 22 ετών. Θα έχει τη δυνατότητα να χαρεί το παιχνίδι, να διαφημίσει την πραμάτειά του, να εξελίξει ακόμα περισσότερο τα επιθετικά του τάλαντα, το σκοράρισμα, τις ασίστ. Θα μπει στη βιτρίνα της νέας του ομάδας, διότι η Μπουντεσλίγκα είναι ένα πρωτάθλημα φιλικό και πρόσφορο στους γρήγορους, τεχνίτες και νέους παίκτες και η φιλοσοφία της δεν είναι να τους «προβληματίσει» ή να τους παίξει σκληρά για να τους «σπάσει τον τσαμπουκά», αλλά να τους βοηθήσει να αναδειχθούν. Διότι στη Γερμανία ο κόσμος γεμίζει τα γήπεδα για να διασκεδάσει και να δει γκολ και όχι «φουλ τακτική» και «χορταστικά 0-0».
ΥΓ.: Με απόλυτο σεβασμό στα ποδοσφαιρικά και οικογενειακά «θέλω» του Γιάννη Κωνσταντέλια και στους λόγους που τον οδήγησαν να σταματήσει (προσωρινά;) από την Εθνική, θα είναι πραγματικά στενάχωρο να μη δούμε την τριάδα Καρέτσα – Τζόλη – Κωνσταντέλια στην Εθνική μας για τα επόμενα πολλά χρόνια, πίσω από οποιονδήποτε επιθετικό παίζει στο «9». Η ποιότητα αυτών των τριών κυρίων, είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ στην Eθνική μας και χωρίς καμία υπερβολή, δεν τη βλέπεις και σε πολλές εθνικές ομάδες άλλων χωρών. Ελπίζω η ΕΠΟ, ο ΠΑΟΚ και οποιοσδήποτε άλλος έχει λόγο σε αυτή την ιστορία, να προσπαθήσει να γίνει το σωστό για τον παίκτη και την Εθνική, που είναι η ομάδα όλων των Ελλήνων, πέρα και πάνω από συλλόγους.
