Αν βρεθεί κάποιος ακόμα και τώρα στην Times Square και σταθεί μέσα στη λάμψη των διαφημίσεων που αναβοσβήνουν παντού γύρω του, είναι εύκολο να παρασυρθεί από την ψευδαίσθηση ότι η εθνική ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών εξακολουθεί να αγωνίζεται στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Μεγεθυμένος και δυσανάλογα διογκωμένος, ο Κρίστιαν Πούλισικ δεσπόζει κατά διαστήματα πάνω από το πλήθος. Απλώνει το χέρι του για να κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο. Οι αισιόδοξες, σχεδόν ουτοπικές διαφημίσεις δεν αποσύρθηκαν μετά τον αποκλεισμό της εθνικής των ΗΠΑ από το Βέλγιο.
Την ίδια ώρα στο FOX, ο Πούλισικ εξακολουθεί να σκοράρει απευθείας από κόρνερ σε έναν φανταστικό τελικό απέναντι στη Βραζιλία. Αρχειακό υλικό, που τον δείχνει είτε να ετοιμάζεται να εκτελέσει πέναλτι είτε φάουλ σε πραγματικούς αγώνες, έχει μονταριστεί έτσι ώστε να μοιάζει αυθεντικό. Στη συνέχεια, το δεξί του πόδι, δημιουργημένο με τεχνητή νοημοσύνη, στέλνει την μπάλα στα δίχτυα με ένα από τα πιο απίθανα γκολ που μπορεί να φανταστεί κανείς. Η απόσταση ανάμεσα στο «προφανές πεπρωμένο» και σε μια μορφή συλλογικής παραίσθησης είναι εξαιρετικά μικρή.
Στο βιβλίο Fantasyland, την 500χρονη ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών που έγραψε ο Kurt Andersen, ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η θρησκεία, η κουλτούρα της ψυχαγωγίας, ο κατακερματισμός του διαδικτύου και τα οικονομικά κίνητρα των μέσων ενημέρωσης έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου η φαντασία και η πραγματικότητα είναι δύσκολο πλέον να διαχωριστούν. Ισως μια ανανεωμένη έκδοση του βιβλίου να περιλαμβάνει και ένα κεφάλαιο για την εθνική ομάδα των ΗΠΑ και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026. Μετά τον αγώνα απέναντι στη Βοσνία, οι σχολιαστές του FOX παρασύρθηκαν από τον ενθουσιασμό τους.
Ο Λάντον Ντόνοβαν δεν έβλεπε κανέναν λόγο για τον οποίο οι ΗΠΑ δεν θα μπορούσαν να φτάσουν μέχρι την κατάκτηση του τροπαίου. Οταν η παρουσιάστρια Ρεμπέκα Λόου ρώτησε τον Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς αν οι Αμερικανοί μπορούσαν να κερδίσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο, εκείνος απάντησε μονολεκτικά: «Ναι».
Το θαύμα δεν συνέβη
Τελικά, η 16η ομάδα της παγκόσμιας κατάταξης αποχώρησε από τη διοργάνωση στη φάση των «16». Το σύνθημα «Γιατί όχι εμείς;» μετατράπηκε σε «Γιατί ποτέ εμείς;». Το θαύμα δεν συνέβη. Οι ήρωες της Marvel δεν εμφανίστηκαν. Ο Captain America τραυματίστηκε. Ολα αυτά φέρνουν στον νου ακόμη μία διαφήμιση, στην οποία ο Πούλισικ βρίσκεται στο λόμπι ενός ξενοδοχείου και, εντελώς απίθανα, ενώνει τις δυνάμεις του με τον Λιονέλ Μέσι. Οι δυο τους παρουσιάζονται ως συμπαίκτες, μόνο που είναι ο Πούλισικ, και όχι ο Μέσι, που πετυχαίνει το νικητήριο γκολ. Υπάρχει όμως μια σημαντική λεπτομέρεια: ο Πούλισικ δεν είναι ακριβώς ο ποδοσφαιριστής που παρουσιάζουν οι καμπάνιες μάρκετινγκ. Δεν θα βρισκόταν στο ίδιο διαφημιστικό πλατό με τον Μέσι αν δεν ήταν Αμερικανός, ενόψει ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου που διεξάγεται στη χώρα του. Όσο ταλαντούχος κι αν είναι αναμφίβολα, δεν μπορεί να κερδίζει παιχνίδια μόνος του. Οι ποδοσφαιριστές που έχουν αυτή την ικανότητα, ο Μέσι, ο Κιλιάν Εμπαπέ, παραμένουν ακόμη στη διοργάνωση. Ο Πούλισικ έχει κριθεί με βάση τα πρότυπα που έθεσαν τα στελέχη της διαφήμισης και όχι με βάση τις δικές του, πραγματικά πολύ καλές, αλλά όχι κορυφαίες, ποδοσφαιρικές δυνατότητες. Οι σχολιαστές συχνά χάνουν αυτή τη διάσταση.
Λανθασμένη εικόνα
Το μάρκετινγκ έχει δημιουργήσει μια λανθασμένη εικόνα. Ο Πούλισικ έχει ωφεληθεί από αυτήν και γι’ αυτό δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Από τα εφηβικά του χρόνια αντιμετωπίστηκε, σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που είχε αντιμετωπιστεί κάποτε ο Φρέντι Αντού, ως το αμερικανικό πρόσωπο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Η διαφορά είναι ότι ο Πούλισικ διέθετε πραγματικά τα απαραίτητα διαπιστευτήρια. Έχει αγωνιστεί στις Ντόρτμουντ, Τσέλσι και Μίλαν. Υπήρξε μέλος ομάδας που κατέκτησε το Champions League. Το γεγονός ότι πέτυχε όλα αυτά μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, την ίδρυση του MLS και τις προσπάθειες του Ντέιβιντ Μπέκαμ να κάνει τις Ηνωμένες Πολιτείες να αγκαλιάσουν το ποδόσφαιρο, δημιούργησε τις βάσεις όχι μόνο για να αναδειχθεί ένας ποδοσφαιριστής όπως ο Πούλισικ, αλλά και για να εξελιχθεί στον πιο εμπορικά αξιοποιήσιμο ποδοσφαιριστή στην ιστορία του αμερικανικού ποδοσφαίρου.
Οι συμφωνίες χορηγιών του θα πρέπει να προκαλούν τη ζήλια ορισμένων από τους επικριτές του, ανάμεσα στους πρώην ποδοσφαιριστές της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ. Το τίμημα για τον Πούλισικ βρίσκεται στη διαχείριση των προσδοκιών. Πώς μπορείς να ανταποκριθείς σε τόσο τεράστια υπερβολική προβολή; Εκτός κι αν η καριέρα σου γνωρίσει μια δεύτερη άνθηση και ανέβει σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο, όμως στα 27 σου χρόνια αυτό δεν γίνεται. Αυτός είναι, εν μέρει, και ο λόγος για τον οποίο η απογοήτευση και ο θυμός απέναντι στον Πούλισικ έφτασε σε πρωτοφανή επίπεδα, μετά τη στιγμή που το Βέλγιο διέλυσε το αμερικανικό όνειρο για μια πορεία μέχρι τα προημιτελικά και ακόμη πιο μακριά.
Λύγισε…
Η ομάδα συνολικά έμοιαζε να έχει λυγίσει από το βάρος της περίστασης. Η αναστάτωση που προκλήθηκε γύρω από την υπόθεση της ακύρωσης της κόκκινης κάρτας του Φόλαριν Μπάλογκουν επηρέασε ξεκάθαρα την προετοιμασία. Η απροσδόκητη ενδεκάδα του Βελγίου, χωρίς τους Ρομέλου Λουκάκου, Κέβιν Ντε Μπρόινε και Τζέρεμι Ντοκού, φάνηκε επίσης να μπερδεύει τους Αμερικανούς ποδοσφαιριστές και, στο τέλος της ημέρας, οι Ηνωμένες Πολιτείες ηττήθηκαν με 4-1.
Ποιον μπορείς να μετατρέψεις σε αποδιοπομπαίο τράγο; Τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ; Την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου των ΗΠΑ; Πολλοί είχαν ήδη διαμορφώσει άποψη από μια συνέντευξη μετά τον αγώνα και όχι από την πραγματική εμφάνιση του ποδοσφαιριστή. Οταν ο Πούλισικ μίλησε στη δημοσιογράφο του FOX, Τζένι Τάφτ, για την αναγκαστική αποχώρησή του λόγω τραυματισμού, είπε: «Δηλαδή, απλώς γύρισα τον αστράγαλό μου και έπαθα διάστρεμμα. Είναι πραγματικά απογοητευτικό να τελειώνει έτσι η διοργάνωση, φυσικά. Και τώρα θα έχω χρόνο να ξεκουραστώ, οπότε όλα θα πάνε καλά».
Αυτή η φράση προκάλεσε μεγαλύτερη ζημιά από το ίδιο το μαρκάρισμα του Γιούρι Τίλεμανς που τον ανάγκασε να αποχωρήσει, σε μια στιγμή που η ομάδα του είχε ανάγκη από μια ανατροπή στο Παγκόσμιο Κύπελλο, σαν αυτές που άλλοι ποδοσφαιριστές κατάφεραν να εμπνεύσουν στη διάρκεια της διοργάνωσης. «Θα έπρεπε να με σύρουν έξω από το γήπεδο», δήλωσε ο Λάντον Ντόνοβαν. Η συνάδελφός του στο FOX και δύο φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια, Κάρλι Λόιντ, έγραψε στο X: «Ξεκουράζεσαι όταν τελειώσει η ποδοσφαιρική σου καριέρα. Τελεία».
Ηταν μια υπερβολική αντίδραση. Ωστόσο, είχε ήδη αρχίσει να διαμορφώνεται μια εντύπωση: ο «μερικής απασχόλησης Πούλισικ». Ο «Πούλισικ της επιλογής». Παίζει μόνο όταν το θέλει. Είναι όμως δίκαιο;
Την επόμενη ημέρα από τον αποκλεισμό των ΗΠΑ, ο Πούλισικ βρισκόταν στο ξενοδοχείο της ομάδας χρησιμοποιώντας πατερίτσες. Είχε υποστεί μικρό κάταγμα στο δεξί του πόδι στην προσπάθειά του να επιχειρήσει ένα σουτ προκειμένου να ξαναβάλει την ομάδα του στο παιχνίδι. Ο συγκεκριμένος τραυματισμός θα τον άφηνε εκτός για το υπόλοιπο του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ακόμη κι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν προκριθεί και αντιμετώπιζαν την Ισπανία στο Λος Άντζελες.
Οταν η είδηση έγινε γνωστή, αξιοσημείωτα, υπήρξαν άνθρωποι που εξακολουθούσαν να την αμφισβητούν. Δεν φάνηκε να έχει σημασία ότι επιβεβαιώθηκε τόσο από τη Μίλαν όσο και από την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου των ΗΠΑ. Υπό το φως όλων των πραγματικών δεδομένων, αρκετοί θεώρησαν ότι οι επικριτές του Πούλισικ όφειλαν να ζητήσουν συγγνώμη. Μήπως οι πρώην ποδοσφαιριστές είχαν τελικά μετατραπεί σε αυτό ακριβώς που οι ίδιοι απεχθάνονταν όταν αγωνίζονταν; Σε τηλεοπτικές περσόνες που αναζητούν τον εντυπωσιασμό, βγάζουν τα ποδοσφαιρικά τους παπούτσια και καταφεύγουν σε δηλώσεις-δόλωμα μόνο και μόνο για να συγκεντρώσουν περισσότερα κλικ;
«Δεν οφείλω σε κανέναν καμία συγγνώμη», έγραψε η Λόιντ. «Το σχόλιό μου δεν αφορούσε τη συνέντευξή του μετά τον αγώνα. Πέρυσι το καλοκαίρι δεν έπαιξε στο Gold Cup επειδή ήθελε να ξεκουραστεί και να είναι έτοιμος για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Τελικά, κατέληξε να ξεκουράζεται ολόκληρη τη χρονιά. Αυτά είναι τα γεγονότα. Δεν έχω τίποτα προσωπικό εναντίον του».
Αστοχη τοποθέτηση
Ο τρόπος με τον οποίο ο Πούλισικ διαχειρίστηκε εκείνη την απόφαση πριν από έναν χρόνο επέστρεψε τώρα για να τον στοιχειώσει. Δεν πρόλαβε να ελέγξει την αφήγηση γύρω από την απόφασή του να αποσυρθεί. Οταν τελικά μίλησε δημόσια, ήταν ήδη πολύ αργά και εκφράστηκε άστοχα, όπως έκανε και μετά τον αγώνα με το Βέλγιο, αποκαλύπτοντας ότι στην πραγματικότητα θα αγωνιζόταν στα φιλικά παιχνίδια που προηγήθηκαν του Gold Cup, αλλά όχι στην ίδια τη διοργάνωση, επειδή: «Άρχισα να σκέφτομαι τι είναι καλύτερο και τι θα είναι καλύτερο για μένα ενόψει της επόμενης χρονιάς και του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Θα ήταν καλύτερο να παίξω ακόμη οκτώ παιχνίδια, να μην ξεκουραστώ καθόλου, να πάω κατευθείαν στην προετοιμασία της νέας σεζόν, να περάσω άλλη μία εξαντλητική χρονιά και στη συνέχεια να βρεθώ αμέσως στο Παγκόσμιο Κύπελλο; Δεν ένιωθα ότι αυτό ήταν το καλύτερο για το σώμα μου».
Τίποτε από όλα αυτά δεν μείωσε την αγάπη του για την εθνική ομάδα, αλλά περιόρισε τη συμπάθεια προς το πρόσωπό του. Στο ποδόσφαιρο γίνεται συχνά λόγος για την «άμυνα μέσω κατοχής» (rest defence). Πρόκειται για την τακτική κατά την οποία χρησιμοποιείς την κατοχή της μπάλας για να πάρεις ανάσες, αναγκάζοντας τον αντίπαλο να κυνηγά συνεχώς και να κουράζεται. Ο Πούλισικ χρειάζεται να μάθει να κάνει το ίδιο και με το μικρόφωνο. Τελικά, η «ξεκούραση» δεν αποτελεί καμία άμυνα στη δική του προσωπική στρατηγική επικοινωνίας και διαχείρισης κρίσεων. Η περασμένη του χρονιά έχει μετατραπεί σε όπλο εναντίον του. Θα έχετε ακούσει ήδη το σχετικό στατιστικό. Έχει γίνει το αγαπημένο επιχείρημα του Τέιλορ Τουέλμαν και του Νικ Ράιτ: ότι ο Πούλισικ σημείωσε μόλις ένα γκολ από την 1η Ιανουαρίου μέχρι την έναρξη της προετοιμασίας της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ για το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Η Μίλαν
Η αγωνιστική κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο Πούλισικ στο πρώτο μισό της σεζόν με τη Μίλαν δεν ήταν δυνατόν να διατηρηθεί. Κατά μέσο όρο συμμετείχε σε ένα γκολ, είτε σκοράροντας είτε μοιράζοντας ασίστ, κάθε 65 λεπτά, κρίνοντας μεγάλα παιχνίδια απέναντι στην πρωταθλήτρια Νάπολι και τη διάδοχό της, την Ίντερ. Ωστόσο, δεν ήταν πάντοτε βασικός και δεν αγωνιζόταν πάντα για ολόκληρα τα 90 λεπτά, ακόμη και σε μια χρονιά κατά την οποία η Μίλαν δεν είχε ευρωπαϊκές υποχρεώσεις. Ο Αμερικανός, δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί στον τρόπο παιχνιδιού της Μίλαν υπό τις οδηγίες του Μάσιμο Αλέγκρι. Ήταν ένα ποδόσφαιρο με χαμηλές αμυντικές γραμμές, παθητική προσέγγιση και διαρκή ταλαιπωρία χωρίς την μπάλα. Αφού απέδωσε πάνω από τις προσδοκίες μέχρι τα Χριστούγεννα, η Μίλαν όχι μόνο επέστρεψε στα φυσιολογικά της επίπεδα, αλλά κατέρρευσε εντελώς, μετατρεπόμενη από διεκδικήτρια του τίτλου σε ομάδα που έμεινε εκτός πρώτης τετράδας την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος.
Φυσικά, μέρος της ευθύνης βάρυνε και τους ποδοσφαιριστές. Ο ιδιοκτήτης της Μίλαν, Τζέρι Καρντινάλε, θεώρησε ότι υπήρχαν προβλήματα σε όλα τα επίπεδα. Την επομένη της ολοκλήρωσης της σεζόν προχώρησε σε δραστικές κινήσεις, απολύοντας τον διευθύνοντα σύμβουλο Τζόρτζιο Φουρλάνι, τον αθλητικό διευθυντή Ίγκλι Τάρε, τον τεχνικό διευθυντή Ζοφ Μονκαντά και τον προπονητή Μάσιμο Αλέγκρι. Αυτό ήταν το περιβάλλον μέσα στο οποίο ο Πούλισικ προετοιμάστηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Μόλις ολοκληρωθεί η περίοδος αποκατάστασής του, θα επιστρέψει, φυσικά, στη Μίλαν. Υπολογίζεται ότι θα μείνει εκτός δράσης για αρκετές εβδομάδες, καθώς συνεχίζει να αναρρώνει από το κάταγμα που υπέστη στο Σιάτλ.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: πώς θα διαμορφωθεί η καριέρα του Κρίστιαν Πούλισικ μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο; Ουσιαστικά, του απομένουν δύο χρόνια στο συμβόλαιό του με τη Μίλαν, καθώς ο σύλλογος διατηρεί το δικαίωμα, στο τέλος της ερχόμενης σεζόν, να το επεκτείνει μονομερώς για ακόμη έναν χρόνο.
Ο Πούλισικ, από την πλευρά του, δεν έχει ανοίξει τα χαρτιά του, αν και όπως φαίνεται σκοπεύει να περιμένει πριν αποφασίσει αν θα ανανεώσει το συμβόλαιό του. Από τη στιγμή που εντάχθηκε στη Μίλαν, μόνο το επιθετικό δίδυμο της Ίντερ, Λαουτάρο Μαρτίνες και Μάρκους Τιράμ, έχει καταγράψει συνολικά περισσότερα γκολ και ασίστ από τον Αμερικανό (52 συμμετοχές σε γκολ σε 100 εμφανίσεις). Παρ’ όλα αυτά, ο Πούλισικ δεν είναι ο πιο ακριβοπληρωμένος ποδοσφαιριστής του συλλόγου. Ο Λεάο και ο Ενκουνκού αμείβονται καλύτερα, χωρίς να έχουν την ίδια παραγωγικότητα. Ειδικά ο Ενκουνκού πραγματοποίησε μια ιδιαίτερα απογοητευτική πρώτη σεζόν στο «Σαν Σίρο».
Αν υπάρχουν επιφυλάξεις σχετικά με το αγωνιστικό σχέδιο της Μίλαν, ο Τζέρι Καρντινάλε έχει επιχειρήσει με αξιόλογο τρόπο να τις αντιμετωπίσει αυτό το καλοκαίρι. Νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα, στην πρώτη του συνέντευξη Τύπου μετά την εξαγορά του συλλόγου το 2022, παραδέχθηκε: «Ως ιδιοκτήτης είχα κρατήσει αποστάσεις από την καθημερινή λειτουργία του συλλόγου, οπότε το μήνυμα αφύπνισης προς όλους είναι ότι εκείνες οι ημέρες ανήκουν πλέον στο παρελθόν».
Ο ίδιος ανέλαβε προσωπικά να ηγηθεί της διαδικασίας αναδιοργάνωσης, θέτοντας τη Μίλαν ως την απόλυτη προτεραιότητά του. Ταξίδεψε στη Γερμανία, την Αυστρία, την Πορτογαλία και το Ηνωμένο Βασίλειο για να συναντήσει υποψηφίους για διάφορες θέσεις. Ο αντικαταστάτης του Αλέγκρι, ο Ρούμπεν Αμορίμ, αποτελεί προσωπική του επιλογή. «Δεν πρόκειται να παίζουμε για να μη χάνουμε», δήλωσε ο Καρντινάλε. «Θα παίζουμε για να κερδίζουμε. Αυτό σημαίνει ότι θα επιλέξουμε ένα ποδοσφαιρικό στυλ που υπηρετεί αυτόν τον στόχο: έντονο πρέσινγκ, υψηλά ποσοστά κατοχής της μπάλας και επιθετικό ποδόσφαιρο. Θα είναι ένα συναρπαστικό ποδόσφαιρο. Θα είναι ευχάριστο να το παρακολουθεί κανείς και θα προσφέρει πολλά γκολ».
Μέρος του πρότζεκτ
Αυτό θα πρέπει να ακούγεται σαν μουσική στα αυτιά του Πούλισικ. Ο Καρντινάλε και ο Αμορίμ θέλουν να αποτελέσει μέρος του μέλλοντος της Μίλαν. Πιστεύουν ότι το νέο αγωνιστικό πρότζεκτ μπορεί να ανανεώσει το ενδιαφέρον του για την παραμονή του στον σύλλογο. «Είναι ο ιδανικός ποδοσφαιριστής για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι το ποδόσφαιρο», δήλωσε ο Αμορίμ. «Ειδικά εδώ στην Ιταλία, όπου πολλές ομάδες αμύνονται τόσο καλά ώστε αφήνουν ελάχιστους χώρους ανάμεσα στις γραμμές, είναι ένας παίκτης που μπορεί να κάνει τη διαφορά ακριβώς σε αυτούς τους χώρους».
Στη μεγάλη εικόνα, το όνομα που οι περισσότεροι θα θυμούνται από την πορεία της εθνικής ομάδας των Ηνωμένων Πολιτειών στο Παγκόσμιο Κύπελλο θα είναι, είτε για καλό είτε για κακό, εκείνο του Μπαλογκούν και όχι του Πούλισικ. Κλείνοντας τα 28 τον Σεπτέμβριο, το επόμενο συμβόλαιο του Πούλισικ ίσως αποτελέσει το τελευταίο μεγάλο συμβόλαιο της ποδοσφαιρικής του ακμής. Όσο παραγωγικός κι αν υπήρξε με τη Μίλαν, αξίζει να θυμόμαστε ότι την περασμένη σεζόν ήταν μόλις 12ος στην ομάδα σε λεπτά συμμετοχής σε όλες τις διοργανώσεις.
Επομένως, καλείται για ακόμη μία φορά να διαψεύσει όσους αμφιβάλλουν γι’ αυτόν και να αποδείξει την πραγματική του αξία, αν θέλει είτε να εξασφαλίσει μια πρόταση ανανέωσης συμβολαίου που να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του είτε να προσελκύσει το ενδιαφέρον συλλόγων που αγωνίζονται στο Champions League. Επίσης μια διακριτική προσέγγιση από τη New York City FC, η οποία έγινε σε επίπεδο ιδιοκτησίας, δεν οδήγησε ποτέ σε ουσιαστικές εξελίξεις, καθώς η επιθυμία του Καρντινάλε είναι να διατηρήσει τον ποδοσφαιριστή στη Μίλαν. Τα υπόλοιπα, όμως, εξαρτώνται από τον ίδιο τον Πούλισικ.
