Είναι «άτιμο» πράγμα ο σεβασμός, το «respect» που λένε οι Αμερικανοί: όσο δύσκολο είναι τον κερδίσεις τόσο εύκολο είναι να τον χάσεις. Και η εθνική ομάδα των ΗΠΑ είχε καταφέρει, μέχρι το ματς με το Βέλγιο, να κερδίσει τον σεβασμό των περισσότερων ποδοσφαιρόφιλων: μια ομάδα συγκεκριμένων δυνατοτήτων, αλλά πειθαρχημένη και καλά γυμνασμένη, με έναν καλό Αργεντινό προπονητή στον πάγκο της, τον Μαουρίτσιο Ποτσετίνο, έφτασε εκεί που έφτασε παίζοντας το καλύτερο ποδόσφαιρο που μπορούσε.
Και είχε μπροστά της, στον δρόμο για τους «8», ένα προβληματικό και προβληματισμένο Βέλγιο, ένα εμπόδιο δηλαδή όχι ανυπέρβλητο για να προχωρήσει κι άλλο. Ολη αυτή η φαρσοκωμωδία όμως με την αναστολή της ποινής για την κόκκινη κάρτα του Μπάλογκαν, η ωμή παρέμβαση του Ντόναλντ Τραμπ στην «καρδιά του ποδοσφαίρου», το «νίπτω τα χείρας μου» του Πόντιου Πιλάτου Ινφαντίνο και η απόρριψη της έφεσης του Βελγίου με συνοπτικές διαδικασίες εξαφάνισαν κάθε ίχνους σεβασμού που είχαν κερδίσει οι ΗΠΑ στο γήπεδο και τα μετέτρεψαν σε οργή, αγανάκτηση και αποδοκιμασίες απ’ όλο τον πλανήτη.
Το «μονοπάτι» της αξιοπρέπειας
Υπήρχε μόνο ένας τρόπος να σωθεί η αξιοπιστία του ποδοσφαίρου: να πάρει ο Ποτσετίνο τη γενναία απόφαση να αφήσει τον Μπάλογκαν στον πάγκο και να μην τον χρησιμοποιήσει καθόλου. Πιθανότατα θα έχανε τη δουλειά του από το ημίχρονο και θα αναλάμβανε χρέη προπονητή ο Τραμπ, αλλά τουλάχιστον θα πέρναγε ένα μήνυμα, ότι η δικαιοσύνη, η αξιοκρατία και οι κανονισμοί παραμένουν πιο πάνω από κάθε προσπάθεια αλλοίωσης του δημοφιλέστερου αθλήματος του κόσμου κι ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να «βομβαρδίζουν» το ποδόσφαιρο με την άνεση που το κάνουν γενικώς. Δυστυχώς, παρότι Αργεντινός, ο Ποτσετίνο απέδειξε ότι η παραμονή του στις ΗΠΑ, ο παχυλός του μισθός και το ένστικτο επιβίωσης τον «αμερικανοποίησαν» τόσο ώστε να αποδεχθεί με άνεση κάτι στο οποίο θα αντιδρούσε με όλη τη δύναμη της φωνής και της ψυχής του, αν ήταν στους απέναντι. Το «respect» για τις ΗΠΑ και τον Ποτσετίνο χάθηκε, αλλά τουλάχιστον το Βέλγιο αποκατέστησε την τάξη με μια ξεγυρισμένη «τεσσάρα».
Ζλάταν εναντίον Ζινεντίν
Συνεχίζοντας να μιλάμε για σεβασμό, ο Κριστιάνο Ρονάλντο έχυσε τα τελευταία του ποδοσφαιρικά δάκρυα στο μεγάλο παλκοσένικο του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Και είτε τον λατρεύει κάποιος είτε τον μισεί, οφείλει να παραδεχθεί ότι ο Πορτογάλος μόχθησε όσο κανείς άλλος για να βρεθεί στο κορυφαίο επίπεδο και να παραμείνει εκεί όσο περισσότερο μπορούσε. Με ένα ταλέντο που δεν έβγαζε ποτέ μάτια, δούλεψε και δουλεύει όσο ελάχιστοι, βρήκε και βρίσκει πάντα κίνητρο για να συνεχίζει, βάζει στον εαυτό του κορυφές που «πρέπει» να κατακτήσει. Πάμε τώρα να δούμε πώς αντιμετώπισαν το φινάλε του Κριστιάνο στο Παγκόσμιο Κύπελλο δύο σπουδαίοι του ποδοσφαίρου: ο μεν Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς χρέωσε στο τεράστιο «εγώ» του Κριστιάνο την αποτυχία της Πορτογαλίας, βρίσκοντας την αφορμή να στάξει χολή. Ο δε Ζινεντίν Ζιντάν μίλησε με λόγια αγάπης για τον Πορτογάλο, λέγοντας ότι σπάραξε η καρδιά του που τον είδε να κλαίει και παραδέχθηκε ότι όσο σπουδαίος κι αν υπήρξε ο ίδιος, και παρόλο που κατέκτησε Μουντιάλ με τη Γαλλία το ’98, δεν κατάφερε να έχει τη συνέπεια του Κριστιάνο και να μείνει τόσο ψηλά για τόσο καιρό. Διαβάζοντας τις δηλώσεις των δύο αυτών σημαντικών προσωπικοτήτων για το Παγκόσμιο Ποδόσφαιρο, καταλαβαίνει κανείς γιατί ο Ζιντάν έχει καταγραφεί στη συλλογική μνήμη ως τόσο σπουδαίος και έχει πάρει ό,τι έχει πάρει στη ζωή του, και γιατί ο Ζλάταν έγινε ένας τύπος που πλήρωσε τις κακές του επιλογές και την αλαζονεία του, κάνοντας σουξέ στην πραγματικότητα ως μια καρικατούρα που λέει ωραίες ατάκες με βλαχομπαρόκ βαλκανικό τρόπο.
Ο ανεκδιήγητος Νεϊμάρ
Μιλώντας πάντα για σεβασμό, ας κλείσουμε με μια βραζιλιάνικη πινελιά: η Βραζιλία αποκλείστηκε, ένας λαός θρηνεί, μια ακόμα γενιά παικτών δεν κατάφερε να φτάσει ψηλά, και μέσα σε όλο αυτόν τον πόνο, ένας εγωιστής πρώην ποδοσφαιριστής, που δεν μπορεί να παραδεχτεί ότι με το ποδόσφαιρο έχουν χωρίσει οι δρόμοι τους εδώ και πολύ καιρό, αποφασίζει ότι η λήξη του καταστροφικού αγώνα με τη Νορβηγία είναι η κατάλληλη στιγμή να ανακοινώσει ότι σταματά από την εθνική. Λες και το θέμα εκείνη ακριβώς τη στιγμή ήταν αν ο Νεϊμάρ θα είναι ή δεν θα είναι στην εθνική Βραζιλίας την επόμενη ημέρα, τη στιγμή μάλιστα που έχει προηγηθεί ένα γαϊτανάκι αστειότητας, από την «κουβέντα» που άνοιξε με τον Νορβηγό τερματοφύλακα, ενώ η ομάδα του έχανε με 2-0, μέχρι το άνευ λόγου «κλάδεμα» που έριξε στον Εντεγκαρντ. Κανένας σεβασμός στην εθνική του, στους συμπατριώτες του, στο ποδόσφαιρο το ίδιο, από έναν άνθρωπο που αδυνατεί να αντιληφθεί ακόμα και τα πιο προφανή: ότι δεν πας σε μια κηδεία και λες στους τεθλιμμένους συγγενείς ότι πονάς πολύ και πρέπει να κάνεις εγχείρηση για να βγάλεις τη χολή σου…
