Περίοδος θερινών μεταγραφών, οι καλύτερες μέρες για τους οπαδούς των ομάδων. Είναι η εποχή που όλοι είναι… κερδισμένοι και πανηγυρίζουν εκ των προτέρων για τους τίτλους που θα κατακτήσουν. Οι πρόεδροι μοιάζουν ανίκητοι σ’ αυτό το παζάρι ελπίδας και προοπτικής. Ολα αυτά μέχρι να αρχίσει το… πανηγύρι…
Φυσικά, όπως στους περισσότερους σχεδιασμούς που γίνονται στη χώρα μας, σε όλα τα επίπεδα, οι περισσότεροι είναι για λόγους εντυπωσιασμού, παρά ουσίας. Και όπως συμβαίνει σ’ αυτές τις περιπτώσεις, στο τέλος η απογοήτευση είναι μεγαλύτερη του ενθουσιασμού.
Και το φταίξιμο ανήκει εξ ολοκλήρου στις διοικήσεις των ομάδων, που προσπαθούν με διάφορους επικοινωνιακούς τρόπους να ανεβάσουν το ηθικό των οπαδών τους, ώστε να ξεχάσουν τις αποτυχίες. Και πάντα το επιτυγχάνουν, αφού προσφέρουν νέες ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο και οι όποιες αστοχίες μπαίνουν αυτή τη φορά στο παζάρι του Ιανουαρίου.
Σε κανενός από το μυαλό, βέβαια, δεν περνάει η παροιμία «όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα μικρό καλάθι». Ο απογοητευμένος φίλαθλος δεν έχει την υπομονή να δει τις μεταγραφές της ομάδας του ούτε στα… φιλικά, για να βγάλει τα συμπεράσματά του.
Καταπίνει… αμάσητη ό,τι τροφή του προσφέρουν τα οπαδικά ΜΜΕ, που παίζουν κι αυτά το δικό τους επικοινωνιακό παιχνίδι με το να πωλούν… φρεσκοψημένη ελπίδα, αφού δεν έχουν τα περισσότερα άλλον τρόπο επιβίωσης.
Και έτσι, εδώ και χρόνια, οι παίκτες – μεσσίες χαρακτηρίζονται «παλτά» και οι λυτρωτές προπονητές δεν προλαβαίνουν την… παρέλαση.
