Αλλο ένα επαγγελματικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ολοκληρώθηκε, αυτό της Super League 1.
Το «πιο μάγκικο» κατά την εκτίμηση των νικητών, το πιο «αδικοχαμένο» γι’ αυτούς που δεν τερμάτισαν πρώτοι. Βλέπετε σε αυτή τη χώρα το να παραδέχεται ο ηττημένος την ανωτερότητα του αντιπάλου είναι σπάνιο φαινόμενο. Οχι μόνο στον αθλητισμό, αλλά παντού.
Και γι’ αυτό δεν πρόκειται να εκλείψουν ποτέ ο φανατισμός, η τοξικότητα και όλα όσα επιφέρουν τη βία, με θλιβερό επακόλουθο τα τραγικά γεγονότα που κοστίζουν ζωές.
Αλήθεια, τι κερδίζουν οι παράγοντες με αυτή τη στάση τους και τις ακραίες συμπεριφορές τους, ακόμη και σε στιγμές ευδαιμονίας;
Σε ποιο άλλο μέρος του πολιτισμένου κόσμου έχουμε ζήσει φιέστες που οι πρόεδροι προσπαθούν να γίνουν οι πρωταγωνιστές της γιορτής θέλοντας να κλέψουν λίγες στιγμές δόξας; Τι τους λείπει και προσπαθούν με αυτόν τον τρόπο να καλύψουν τα όποια κενά τους;
Πού αλλού παράγοντας μέσα στο παραλήρημά του δηλώνει πως από εδώ και πέρα… τέρμα τα κλεμμένα πρωταθλήματα; Ηταν κι αυτά που πήρε μέχρι τώρα η ομάδα του;
Φυσικά, όλα αυτά τα τραγελαφικά και… ελληνικά γίνονται γιατί οι περισσότεροι που ηγούνται ομάδων, ομοσπονδιών και άλλων κέντρων αποφάσεων, ελέγχουν έμμεσα ή άμεσα διάφορα ΜΜΕ.
Και επειδή πολλά από αυτά ουσιαστικά εξαρτώνται οικονομικά από αυτούς, προβάλλουν σύμφωνα με τα συμφέροντά τους τα όσα συμβαίνουν στον χώρο.
Γι’ αυτό και δεν είναι τυχαία η στάση του κόσμου προς αυτά, τα οποία έχει απαξιώσει πολλά χρόνια τώρα…
