Καθώς έχουμε μπει στην τελική ευθεία του επαγγελματικού μας πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, με μόλις τέσσερις αγωνιστικές να υπολείπονται στα πλέι οφ, θα περίμενε κάποιος όλο το ενδιαφέρον να εστιάζεται σε ρεπορτάζ από την αγωνιστική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι τέσσερις ομάδες.
Αντ’ αυτού παρατηρείται μια τάση προς άκρατη μεταγραφολογία, λες και κάποιοι θέλουν και τον φίλαθλο κόσμο να παραπλανήσουν, αλλά, το σπουδαιότερο, να αποπροσανατολίσουν τους παίκτες από τους πραγματικούς στόχους τους.
Αναρωτιέμαι με τι ηθικό, καθαρό μυαλό αλλά και θέληση θα αγωνιστεί ένας ποδοσφαιριστής όταν διαβάζει και ακούει πως η διοίκηση της ομάδας του τον έχει… ξεγραμμένο και ψάχνει αντικαταστάτη του. Ή ακόμη και ένας προπονητής με τι όρεξη θα προετοιμάσει την ομάδα του όταν καταλαβαίνει ότι ήδη θεωρείται «τελειωμένος».
Και άντε, να δεχθούμε ότι συμβαίνει –κακώς– όταν δεν υπάρχει πλέον ενδιαφέρον, γιατί οι στόχοι ουσιαστικά έχουν χαθεί. Αν και πάλι, για τον υγιή ανταγωνισμό θα έπρεπε οι πάντες, έχουν δεν έχουν κίνητρο, να «τα δίνουν όλα» σε κάθε παιχνίδι. Ομως κάτι ανάλογο παρατηρείται και σε ομάδες που είναι ακόμη μέσα στη διεκδίκηση του τίτλου.
Θεωρώ πως όλο αυτό το «σκηνικό» που στήνεται, από αυτούς που έχουν κάποιο συμφέρον, μόνο κακό κάνει σε παίκτες, προπονητές και τελικά στις ομάδες. Επιπλέον, δημιουργεί και πολλά ερωτήματα στον κόσμο, που αρχίζει να πιστεύει πως στους αγώνες που απομένουν, μπορεί να υπάρξουν παίκτες που δεν θα επιδείξουν το πρέπον πάθος και δεν θα βάλουν «τα πόδια τους στη φωτιά». Γεγονός που είναι εις βάρος της αξιοπιστίας της διοργάνωσης και της δίκαιης επικράτησης του τελικού νικητή.
