Παραμένουμε ακόμη φτωχοί συγγενείς της Ευρώπης

Το χειροκρότημα των οπαδών της ΑΕΚ για την προσπάθειά τους να ανατρέψουν το 3-0 του πρώτου αγώνα στην Ισπανία, καθώς και η αναγνώριση των αντιπάλων της πως άξιζε η ομάδα του Νίκολιτς την πρόκριση, αποτελεί ένα… βάλσαμο στην πληγή του αποκλεισμού. Μήπως όμως αυτό που επαναλαμβάνεται τις περισσότερες φορές κάθε περίοδο αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξη του ποδοσφαίρου μας να κάνει ένα βήμα μπροστά και να μη μένει στάσιμο; Γιατί και φέτος το ίδιο ακριβώς συνέβη, αφού μπορεί να ανεβήκαμε μία θέση στη γενική κατάταξη, στην ενδέκατη, αλλά ουσιαστικά τίποτα δεν άλλαξε για την επόμενη χρονιά. Ας μην κρυβόμαστε λοιπόν πίσω από το δένδρο και χάνουμε το δάσος. Διθυραμβικοί τίτλοι για έπη, αποχώρηση με ψηλά το κεφάλι και αναφορές σε ατυχίες ή ακατάλληλα γήπεδα, ουσιαστικά χρυσώνουν το χάπι των οπαδών. Τη 13η ομάδα του ισπανικού πρωταθλήματος δεν μπόρεσε να ξεπεράσει η ΑΕΚ. Το ότι την είχε στα σχοινιά για 70 λεπτά δεν διαφοροποιεί την πραγματικότητα. Κι αυτή είναι πως για να φτάσουμε σε ανταγωνιστικό επίπεδο στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις θα πρέπει να επενδυθούν πολύ περισσότερα χρήματα από τα αφεντικά των ομάδων. Να ανεβούν οι χρηματιστηριακές αξίες των ΠΑΕ σε πραγματικούς αριθμούς και όχι με τους γνωστούς επικοινωνιακούς τρόπους να «υπεραξιολογούνται» κάποιοι ποδοσφαιριστές για τα μάτια του κόσμου. Γιατί αν εξακολουθήσει να συμβαίνει αυτό, θα παραμείνουμε για πολλά ακόμη χρόνια οι… φτωχοί συγγενείς, που θα αρκούνται σε μια καλή πορεία και τίποτα παραπάνω. Και φυσικά οι όποιες περιστασιακές επιτυχίες θα αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα.