Το πρώτο ματς της σειράς στη Βαλένθια κρίθηκε στην τελευταία επίθεση του Παναθηναϊκού: στη μία βολή που έβαλε ο Ναν και στην επίθεση 2,1 δευτερολέπτων που δεν κατάφερε καν να εκδηλώσει η Βαλένθια. Το δεύτερο ματς κρίθηκε από το buzzer beater που έβαλε ο Χέιζ Ντέιβις στο τέλος της παράτασης. Το τρίτο, στο Telecom Center, κρίθηκε από δυο άστοχα τρίποντα του Ρογκαβόπουλου στην τελευταία επίθεση των «πράσινων». Τρία ματς, τρεις στιγμές στο φινάλε, δυο νίκες για τον Παναθηναϊκό, μία για τη Βαλένθια και Game 4 την Παρασκευή για να δούμε αν η σειρά θα τελειώσει με ελληνικό happy end ή το ψυχόδραμα θα έχει και συνέχεια σε πέμπτο και τελευταίο παιχνίδι στην αφιλόξενη Βαλένθια.
Ολη αυτή η «σκυλομαχία» στο παρκέ, που έχει και μπάσκετ αλλά έχει και «ξύλο», καβγάδες, δηλώσεις, προκλήσεις και άλλα παρόμοια, μοιάζει περισσότερο με mind game, με πνευματική αναμέτρηση, παρά με μπασκετική σειρά. Είναι ένα roller coaster συναισθημάτων, είναι trash talking, είναι ο «παλιός» εναντίον του «νέου». Είναι η ομάδα από τη μια που έχει φάει τέτοιου είδους ματς με το κουτάλι και ψάχνει την εξιλέωση και το encore ύστερα από μια χρονιά γεμάτη σκαμπανεβάσματα, απέναντι σε μια ομάδα που εντυπωσίασε τους πάντες ολόκληρη τη σεζόν, έπαιξε μοντέρνο μπάσκετ, γρήγορο, θεαματικό, αλλά καλείται να αντιμετωπίσει για πρώτη φορά φέτος ένα τεράστιο «πρέπει», μια ευθύνη να προκριθεί στο Final-4, για την οποία κανένας Μαρτίνεθ δεν θα μπορούσε να την ετοιμάσει.
Η πλάνη της «σκούπας»
Αν έλεγαν στον Παναθηναϊκό πριν από την έναρξη της σειράς ότι θα προηγείται με 2-1 και θα έχει την ευκαιρία να τελειώσει το πράγμα στο σπίτι του, στο τέταρτο ματς, θα το «αγόραζε» και με τα δυο χέρια. Τα δύο διπλά όμως, άνοιξαν την όρεξη και δημιούργησαν μια τεράστια βεβαιότητα «σκούπας». Από την άλλη, η Βαλένθια ήρθε για να πουλήσει ακριβά το τομάρι της και να πάρει παράταση ζωής παίζοντας σαν «καμικάζι», αλλά η απειρία της και η άγνοιά της σε τέτοιου είδους καταστάσεις κόντεψαν να της στοιχίσουν στο τέλος ένα ματς που κράταγε σφιχτά για ολόκληρο σχεδόν τον αγώνα – ο Παναθηναϊκός έτρεξε ένα 11-0 σερί και η Βαλένθια έκανε 5 λεπτά να σκοράρει στο τέλος της αναμέτρησης. Ακόμα κι έτσι, με την «ψυχή στο στόμα», οι φιλοξενούμενοι πήραν το ματς, αλλά το τέταρτο παιχνίδι μπορεί να είναι πολύ διαφορετικό.
Τι δεν έκανε καλά ο Παναθηναϊκός στο ματς της Τετάρτης; Μπήκε χαλαρός στο παιχνίδι, έχοντας ενδεχομένως στο πίσω μέρος του μυαλού του το «μαξιλαράκι» του 0-2 και τις δυο ευκαιρίες που είχε για να τελειώσει τη σειρά. Δεν μάρκαρε όπως έπρεπε στην περιφέρεια, άφησε κάτι τεράστιες τρύπες στην καρδιά της ρακέτας του, ήταν άστοχος από την περιφέρεια ακόμα και σε εντελώς αμαρκάριστα σουτ, σκόραρε αποκλειστικά με βολές στην αρχή. Ολα αυτά τα τιμώρησε η Βαλένθια με θάρρος και αποτελεσματικότητα, με ευστοχία από μακριά και πλάνο για να χτυπήσει από μέσα, με παγίδες στο Ναν και πίεση στην μπάλα, ώστε να κλέψει και να βγάλει αιφνιδιασμούς όσο συχνότερα μπορούσε, με μεγάλη προσήλωση στο κυνήγι του επιθετικού ριμπάουντ. Ο Παναθηναϊκός, πέρα απ’ όλα τα άλλα, είχε έναν εύστοχο μεν θολωμένο δε Ναν, ο οποίος παρότι δεν πήρε τραβηγμένες επιθέσεις έκανε πολλά λάθη στην πίεση των αντιπάλων, ενώ τα φάουλ εκνευρισμού τον έφεραν για αρκετή ώρα στον πάγκο και τελικά στοίχισαν την αποβολή του. Δίπλα του, βρέθηκε ένας άστοχος Χέιζ Ντέιβις, ένας μέτριος Γκραντ, ένας Οσμαν που δεν του βγήκε το ματς όπως θα ήθελε και ένας Λεσόρ που δεν κατάφερε να τα βάλει με τους ψηλούς της Βαλένθια που δίπλωναν πάνω του. Και μοιραία, η αυταπάρνηση του Σορτς και του Ρογκαβόπουλου δεν στάθηκε αρκετή για να γυρίσει ένα ματς που «στράβωσε» από νωρίς.
Να μπει σε θέση «οδηγού»
Την Παρασκευή, ο Παναθηναϊκός πρέπει να κάνει ένα διαφορετικού τύπου παιχνίδι. Να μην κυνηγάει, αλλά να οδηγεί. Να κάνει μπασκετικό «μπούλινγκ» στη Βαλένθια, περνώντας το μήνυμα ότι πέμπτο ματς δεν θα υπάρξει. Να παίξει με το ευάλωτο μυαλό των Ισπανών, να τους κάνει σαφές με το παιχνίδι του ότι δεν αρκεί το ταλέντο και το τρέξιμο για να περάσεις στο Final-4, απέναντι σε μια τόσο «ψημένη» και «μπαρουτοκαπνισμένη» ομάδα όπως είναι ο Παναθηναϊκός. Να νικήσει πρώτα το μυαλό των Ισπανών και μετά το μπάσκετ τους, διότι εκείνος εξακολουθεί να ορίζει τη μοίρα της σειράς. Και επίσης διότι δεν γίνεται να χάσει φέτος τρεις φορές στην έδρα του όχι απλά από τη συγκεκριμένη ομάδα, αλλά από καμία ομάδα.
