Από τα φιλικά κιόλας του ΠΑΟΚ μέχρι και το πρώτο επίσημο ευρωπαϊκό ματς στην Πολωνία με την Ντιναμό Κιέβου, ο Κωνσταντέλιας δείχνει ακόμη περισσότερο βελτιωμένος σε σχέση με την εποχή Λουτσέσκου. Ο Αλέσιο Λίσι έχει έλθει διαβασμένος στην Ελλάδα για το τι σήμαινε το ταλέντο του «νέου Χατζηπαναγή» του ελληνικού ποδοσφαίρου και δείχνει να θέλει να το πάει ακόμη πιο μακριά. Με τον Ιταλό τεχνικό, ο μικρός μάγος από την Κατερίνη παίζει ακόμη πιο ελεύθερα, έχει εντολή να εκτελεί τις στημένες φάσεις –τον είδαμε στα φιλικά να πηγαίνει εκτελεστής σε όλα τα κόρνερ– και απολαμβάνει το ποδόσφαιρο όπως οι θεατές απολαμβάνουν το δικό του αστείρευτο ταλέντο.
Ο Κωνσταντέλιας είναι μόλις 23 ετών και είναι όλο και καλύτερος, όλο και παραγωγικότερος, όλο και πιο χρήσιμος για την ομάδα του ΠΑΟΚ. Δεν έχει μετανιώσει στο ελάχιστο που δεν έφυγε στο εξωτερικό, εξελίσσεται σε ηγέτη της ομάδας της Θεσσαλονίκης και διατηρεί την αναγνωρισιμότητά του σε ξένους προπονητές, παίκτες και αντιπάλους, όταν ο ΠΑΟΚ αγωνίζεται στην Ευρώπη. Για τους φιλάθλους δε, όλων των ομάδων, ο Κωνσταντέλιας παραμένει το «διαμάντι» του ελληνικού ποδοσφαίρου ανεξαρτήτως συλλογικών προτιμήσεων και ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της γενιάς του.
Η «προσωπική απόφαση» και η χλιαρή αντίδραση της ΕΠΟ
Υπήρξε εκτεταμένη αρθρογραφία, κυρίως υπό συγκεκριμένο οπαδικό σκεπτικό, καθώς και δηλώσεις διαφόρων στο ίδιο μήκος κύματος, ότι η ανακοίνωση του Κωνσταντέλια για την αποχώρησή του από την εθνική ομάδα λίγο πριν από τους αγώνες για τον δύσκολο όμιλο του Nations League και περαιτέρω, είναι η ανακοίνωση μιας «προσωπικής απόφασης» που πρέπει «να γίνει σεβαστή». Πάρα πολύ έντεχνη διατύπωση, ομολογουμένως, για την απογυμνωμένη φράση «έτσι αποφάσισα, δικαίωμά μου». Αυτό που δεν διευκρινίζεται στις συγκεκριμένες απόψεις, είναι ότι η εθνική ομάδα δεν είναι και τόσο ελεύθερο πεδίο δράσης για να μπαίνει και να βγαίνει κάποιος όποτε το επιθυμεί και δεν σημαίνει επίσης ότι επειδή είναι μια «προσωπική απόφαση» πρέπει σώνει και καλά «να είναι σεβαστή». Γιατί να είναι σεβαστή και να μην είναι κατακριτέα ή –το λιγότερο– ερευνητέα; Στην ΕΠΟ έβγαλαν μια διπλωματική ανακοίνωση για το θέμα γιατί ο πρόεδρος Μάκης Γκαγκάτσης δεν ήθελε να το τραβήξει στα άκρα και γιατί συμπαθεί τον Κωνσταντέλια.
Αυτός είναι ο ρόλος της ΕΠΟ; Μήπως θα έπρεπε να επιδιώξει να περάσει ένα άλλο μήνυμα προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι η απόφαση για αποχώρηση από την εθνική ομάδα επιδέχεται και κριτικής και επέμβασης; Είναι δεδομένο ότι ο Κωνσταντέλιας δεν επικοινώνησε ούτε με τον Γκαγκάτση ούτε με τον Γιοβάνοβιτς για να ανακοινώσει την απόφασή του. Στην Ομοσπονδία έμαθαν τα νέα από την ανάρτησή του στο Instagram. Αυτό είναι συμβατό με τη λειτουργία ενός συνόλου όπου υπάρχει ιεραρχία διοίκησης, προπονητή και συμπαικτών; Και τι σημαίνει ότι επειδή είναι προσωπική απόφαση μια απόφαση, πρέπει να γίνεται και σεβαστή;
Ο Κωνσταντέλιας είναι εθνικό κεφάλαιο για το ελληνικό ποδόσφαιρο ναι ή όχι; Δεν πρέπει η ΕΠΟ να επιδιώξει με κάθε τρόπο να συζητήσει μαζί του, να παρέμβει στο θέμα και να του αλλάξει την απόφαση αυτή; Η ΕΠΟ είναι παρατηρητής να λέει ότι «σεβόμαστε την απόφασή του και οι πόρτες της Εθνικής ήταν, είναι και θα παραμείνουν ανοιχτές γι’ αυτόν»;
Η ΕΠΟ οφείλει να πάρει πρωτοβουλία
Στην ανακοίνωσή της η ΕΠΟ τελείωνε την τοποθέτησή της με την εκτίμηση για τον Κωνσταντέλια ότι «σύντομα θα τον δούμε ξανά κοντά μας». Ενδιαφέρον! Γνωρίζει κάτι η ΕΠΟ που δεν γνωρίζουμε εμείς οι υπόλοιποι για το πότε θα ξαναδούμε τον μάγο Κωνσταντέλια με την Εθνική; Γιατί στην ανακοίνωσή του όπου ο συμπαθέστατος Γιάννης ενημερώνει, στα τέλη Ιουνίου, ότι αποχωρεί για οικογενειακούς λόγους, δεν δηλώνει και πότε θα επιστρέψει – αν επιστρέψει. Αν η ΕΠΟ γνωρίζει κάτι παραπάνω για το πότε θα επιστρέψει σημαίνει ότι έχει πληροφόρηση από τον ίδιο – που δεν έχει η κοινή γνώμη. Επίσης, έχει ενδιαφέρον η τοποθέτησή της ότι «όπως χρειαζόμαστε ξένους διαιτητές, ίσως χρειαζόμαστε και ξένους δημοσιογράφους για να μάθουμε να προσεγγίζουμε τέτοια ζητήματα με περισσότερη ψυχραιμία».
Πράγματι χρειαζόμαστε ξένους δημοσιογράφους γιατί στο εξωτερικό, σε μια απόφαση μεγάλου ταλέντου 23 ετών να σταματήσει από την Εθνική, το πρώτο μέλημα του ξένου δημοσιογράφου θα ήταν να κάνει εξονυχιστικό ρεπορτάζ για τις αιτίες της αποχώρησης και όχι να γράφει κηρυγματικά άρθρα ότι «πρέπει να σεβαστούμε την απόφαση του παίκτη». Και στο ρεπορτάζ, ως γνωστόν, εκείνων των ημερών, κυριάρχησαν δύο σενάρια: α) ότι ο παίκτης για δικούς του θρησκειολογικούς και προσωπικούς λόγους οδηγείται σε απομάκρυνση από το να φοράει το εθνόσημο και β) ότι ο παίκτης έχει ξενερώσει με τον Γιοβάνοβιτς που δεν τον χρησιμοποιεί ως πρώτη επιλογή και με τον τρόπο αυτό δηλώνει τη δυσαρέσκειά του για τη μη αξιοποίησή του ως βασικού, με πολύ χρόνο συμμετοχής.
Η κανονική δημοσιογραφία αυτά τα δύο σενάρια συνάντησε στο ρεπορτάζ και όχι φυσικά, το παιδαριώδες επίσημο ότι ο Κωνσταντέλιας δεν μπορεί επειδή μεγαλώνει παιδιά να ταξιδεύει και 5-6 φορές με την Εθνική γιατί θα είναι απασχολημένος. Αν η ΕΠΟ ξέρει κάτι παραπάνω, ας ενημερώσει την κοινή γνώμη. Αλλιώς, ας κάνει αυτό που μια Ομοσπονδία κάθε χώρας πρέπει να κάνει: Να μιλήσει άμεσα με τον Κωνσταντέλια και ο Κωνσταντέλιας να επιστρέψει στην εθνική ομάδα. Ολα τα άλλα είναι για λαϊκή κατανάλωση και για να στρογγυλεύουμε το θέμα.
