Δεν έχει σημασία το όνομα του αντιπάλου ή η δυναμικότητά του ή η καταγωγή του, όταν μιλάμε για τέλη Ιουλίου και το πρώτο επίσημο ματς της σεζόν: μπορεί να είσαι καλύτερος, ποιοτικότερος, «πλουσιότερος», αλλά τα ματς αυτά, με τα πόδια ακόμα βαριά από την προετοιμασία, με νέους παίκτες και νέο προπονητή, είναι συχνά «πονηρά» και «ύπουλα». Ο αντίπαλος μπορεί άνετα να σου κάνει τη ζημιά, αν είσαι απρόσεκτος ή άτυχος και μετά να τρέχεις. Να χάσεις από μια ομάδα, που αν παίξεις 100 φορές μαζί της μέσα στη χρονιά, ίσως την κερδίσεις τις 99, αλλά μπορεί να σου κάνει τη ζημιά στο ένα εκείνο παιχνίδι που θα σε βρει ανέτοιμο.
Ο Παναθηναϊκός ωστόσο δεν έπεσε στη «λακκούβα»: μπήκε λίγο επιφυλακτικός, κάπως μαζεμένος, ψάχνοντας τα δικά του πατήματα και «διαβάζοντας» τον τρόπο που προσπαθούσε να του δημιουργήσει προβλήματα η Πάκσι. Μόλις ο Νίστρουπ και οι παίκτες του κατάλαβαν ότι οι Ούγγροι πήγαιναν κατά βάση σε παιχνίδι από τις πτέρυγες, προσπαθώντας το ένας-εναντίον-ενός με Τσάπρα ή Κυριακόπουλο και κατευθείαν σέντρα ψάχνοντας μια κεφαλιά, το περιόρισαν, πήγαν βοήθειες στα μπακ και «έσβησαν» τις φιλοδοξίες των γηπεδούχων, χωρίς να δώσουν δικαιώματα και χωρίς να κινδυνεύσουν ουσιαστικά.
Περίσσεψε η θέληση
Πριν το 0-1 με το αυτογκόλ του Βας, ο Παναθηναϊκός είχε προλάβει να δείξει μερικά από τα στοιχεία που θέλει ο Νίστρουπ να έχει η ομάδα του: πρέσαρε ψηλά, έκλεψε μπάλες, είχε ταχύτητα από τους «πλάγιους» (Αντίνο και Ζαρουρί), είχε τον Τεττέη σε ρόλο πολιορκητικού κριού. Για να συμβούν όλα αυτά τα καλά πράγματα που είδαμε, χρειάστηκε να τρέξουν πολύ στον άξονα ο Καμαρά με τον Τσέριν και να κουμαντάρει σωστά την ομάδα ο Γιάγκουσιτς – δεν έλειψαν τα λάθη, αλλά περίσσεψε η θέληση, η προσπάθεια και η ανάγκη να παίξει μπάλα η ομάδα, να δημιουργήσει και όχι να καταστρέψει, να τρέξει όποτε είχε ανοιχτό γήπεδο και όχι να κάνει πάσες παράλληλες ή προς τα πίσω.
Το δεύτερο ημίχρονο, έφερε ένα ακόμα γκολ από τον Αντίνο, αλλά δεν έφερε αυτό που άξιζε ο Παναθηναϊκός, δηλαδή τουλάχιστον 2 γκολ ακόμα, σε ευκαιρίες κλασικές που η ομάδα έφτιαξε αλλά «κλώτσησε». Και για το Νίστρουπ, έναν προπονητή που στην προετοιμασία «φώναξε» πολύ για τα κακά τελειώματα και απαιτεί οι παίκτες του να αξιοποιούν τα τετ-α-τετ, φαντάζομαι ότι οι τόσες χαμένες ευκαιρίες είναι κάτι που τον ενόχλησε και θα «φωνάξει» ακόμα πιο δυνατά μέχρι να διορθωθεί. Διότι όταν δεν τελειώνεις τις ευκαιρίες, όταν δεν τελειώνεις το ματς, όταν έχεις τον αντίπαλο στριμωγμένο στα σκοινιά κι αντί να τον βγάλεις νοκ-άουτ του επιτρέπεις να μείνει όρθιος, μπορεί να σου γυρίσει μπούμερανγκ: η Πάκσι μείωσε σε 1-2, πήρε κουράγιο και κυνήγησε την ισοφάριση μέχρι το τέλος. Μπορεί να μην έκανε καμιά «βαρβάτη» ευκαιρία, αλλά είχε εκτέλεση φάουλ από καλή θέση στο 93’ – και δεν θέλει και πολύ να γίνει η ζημιά και να ψάχνεις μετά πώς σου γλίστρησε από τα χέρια μια «σίγουρη νίκη», με τόσες μεγάλες ευκαιρίες.
Περιμένοντας τους καινούργιους
Ο Παναθηναϊκός είναι μια ομάδα με καλές και στέρεες βάσεις – αυτό φάνηκε στα φιλικά και φάνηκε και κόντρα στην Πάκσι, Και βλέποντας το πρώτο επίσημο παιχνίδι της ομάδας, καταλαβαίνεις ότι προϊόντος του χρόνου, θα γίνει καλύτερη, θα αποκτήσει μεγαλύτερη σταθερότητα, χημεία, ισορροπίες και συνεργασίες. Οι παίκτες που θα μπουν –ο Φαν Ντρόγκελεν, ο Κρίστιανσεν, ο Καλάμπρια, το «οκτάρι», ακόμα και ο Πελίστρι που εντάχθηκε στην ομάδα πριν λίγες μέρες– θα δώσουν μεγαλύτερη ευχέρεια επιλογών στον κόουτς περισσότερα τρεξίματα και ίσως και μεγαλύτερη «νοστιμιά» στο παιχνίδι. Χρειάζεται απλά υπομονή και νίκες, οι οποίες θα «αγοράζουν χρόνο» στην ομάδα και θα φτιάχνουν το κέφι τόσο των παικτών, όσο και των φίλων της.
