Το μεγαλύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιστορίας, σε οικοδέσποινες χώρες (τρεις), ομάδες (48), αγώνες (104), γήπεδα (16) και ημέρες διεξαγωγής (38), δεν θα μπορούσε να μην έχει και τον σπουδαιότερο τελικό.
Τον πρώτο, μάλιστα, ισπανόφωνο τελικό μετά 96 ολόκληρα χρόνια και τον τελικό της πρώτης διοργάνωσης, αυτόν της Ουρουγουάης με την Αργεντινή το 1930 στο Μοντεβιδέο. Τότε που οι δύο ομάδες ζήτησαν (και έπαιξαν) με διαφορετικές μπάλες σε κάθε ημίχρονο, με την Αργεντινή να κερδίζει με τη δική της 2-1 στο πρώτο ημίχρονο και την Ουρουγουάη να κάνει την ανατροπή με τη δική της στο δεύτερο (4-2), ούσα η παρθενική παγκόσμια πρωταθλήτρια.
Αρχικά, το ραντεβού της παγκόσμιας πρωταθλήτριας (και πρωταθλήτριας Νοτίου Αμερικής) Αργεντινής με την πρωταθλήτρια Ευρώπης Ισπανία είχε προγραμματιστεί για τις 27 Μαρτίου στην Ντόχα του Κατάρ, στο πλαίσιο της «Finalissima». Του άτυπου, δηλαδή, Σούπερ Καπ των πρωταθλητριών των δύο ηπείρων.
Ο συγκεκριμένος αγώνας, όμως, δεν διεξήχθη ποτέ λόγω της τεταμένης κατάστασης που επικρατούσε (και επικρατεί) στη Μέση Ανατολή, η οποία καθιστούσε επικίνδυνη τη μετάβαση Αλμπισελέστε και Φούριας Ρόχας στην Ντόχα.
Οι δύο ομοσπονδίες έψαξαν εναλλακτικές λύσεις, όπως διπλό τελικό σε Μαδρίτη και Μπουένος Αϊρες, η UEFA πρότεινε το ματς να διεξαχθεί σε ουδέτερο έδαφος, αλλά στην Ευρώπη, δεν υπήρξε συμφωνία και, εντέλει, το ραντεβού ματαιώθηκε.
Η μοίρα, όμως, είχε άλλα σχέδια. Το αντάμωμα της Αργεντινής που μέχρι το 1816 ανήκε στο ισπανικό στέμμα με την άλλοτε «μητέρα πατρίδα» της προέκυψε 114 ημέρες αργότερα, με το έπαθλο μάλιστα να είναι πολλαπλώς πιο σημαντικό από ένα (επί της ουσίας) φιλικό τρόπαιο.
Στον έβδομο τελικό Μουντιάλ της ιστορίας της, η ομάδα του Λιονέλ Σκαλόνι αναζητάει το τέταρτο αστέρι και δεύτερο διαδοχικό, ύστερα από αυτά του 1978, του 1986 και του 2022. Στον δεύτερο τελικό της, η ομάδα του Λουίς ντε λα Φουέντε θέλει το ισάριθμο αστέρι της, ύστερα από αυτό του 2010 στη Νότια Αφρική.
Οι Αργεντινοί με τρία τρόπαια στο παλμαρέ τους (1978, 1986 και 2022) παίζουν τον έβδομο τελικό στην ιστορία τους. Για την Ισπανία είναι μόλις ο δεύτερος, μετά τον θρίαμβο του 2010.
Ο θρόνος του βασιλιά του παγκοσμίου ποδοσφαίρου για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, βεβαίως, χωράει μόνο έναν. Ή τον Λιονέλ Μέσι, τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή του πλανήτη και κατά πολλούς όλων των εποχών, ή την Ισπανία, την κορυφαία εθνική ομάδα βάσει του παιχνιδιού και της αγωνιστικής συνέπειάς της.
Τα δάκρυα, το bisht και η «yapa»
Το «MetLife Stadium» του Νιου Τζέρσεϊ, το πιο ακριβό στάδιο που έχει χτιστεί στις Ηνωμένες Πολιτείες (στοίχισε περί το 1,6 δισ. δολάρια) και έδρα των Νιου Γιορκ Τζάιαντς και Νιου Γιορκ Τζετς (ομάδες του αμερικανικού φούτμπολ), έχει φιλοξενήσει και στο παρελθόν τελικό διεθνούς ποδοσφαιρικής διοργάνωσης. Τέτοια εποχή το 2016, στον τελικό του επετειακού Copa America των 100 χρόνων, η Αργεντινή έχασε στα πέναλτι από τη Χιλή, με τον Μέσι να αστοχεί στο πρώτο χτύπημα.
Η ήττα σε τρίτο διαδοχικό τελικό, ύστερα από αυτές στο Μουντιάλ του 2014 και στο Copa America του 2015, λύγισε τον Αργεντινό σταρ. Ξέσπασε σε λυγμούς και, λίγη ώρα αργότερα, ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από την εθνική ομάδα, την οποία πιτσιρικάς είχε βάλει πάνω απ’ όλα και όλους, όταν οι Ισπανοί επιχείρησαν να τον κάνουν δικό τους, αφού έπαιζε στην Ισπανία από τα δώδεκα χρόνια του. Ευτυχώς ανακάλεσε γρήγορα την απόφαση της απόσυρσης. Και, δέκα χρόνια μετά από εκείνον τον τραυματικό τελικό, ο 39χρονος σήμερα Λέο λυτρώθηκε με την κατάκτηση του Μουντιάλ το 2022 στο Κατάρ και πλέον απολαμβάνει τη «yapa», λέξη που στην αργεντίνικη αργκό σημαίνει «δώρο, μπόνους, έξτρα».
Το «MetLife Stadium» είχε φιλοξενήσει τον τελικό του Κόπα Αμέρικα το 2016. Μετά την ήττα από τη Χιλή, τότε, ο Μέσι είχε ανακοινώσει την απόσυρσή του από την Αλμπισελέστε.
Ετσι βλέπει αυτή τη διοργάνωση ο αρχηγός και ηγέτης της Αλμπισελέστε, ο οποίος προ τετραετίας δέχθηκε κατά την απονομή να φορέσει το bisht, μια πολυτελή παραδοσιακή φορεσιά του αραβικού κόσμου, φτιαγμένη από μαλλί καμήλας και κατσίκας, διανθισμένη με χρυσά κεντήματα. Του το φόρεσε ο τότε εμίρης του Κατάρ, Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θάνι, ο οποίος προώθησε την υποψηφιότητα του Κατάρ για το Παγκόσμιο Κύπελλο και έφυγε από τη ζωή στις αρχές της εβδομάδας, σε ηλικία 74 ετών.
Στο πόντιουμ, μαζί με τον Μέσι και τον εμίρη, ήταν ο πρόεδρος της FIFA Τζιάνι Ινφαντίνο, ο οποίος θα αναλάβει μαζί με τον πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ να απονείμουν σε λίγες ώρες το τρόπαιο των παγκόσμιων πρωταθλητών.
Η Αργεντινή, μετά τις άνετες νίκες επί Αλγερίας (3-0), Αυστρίας (2-0) και Ιορδανίας (3-1) στη φάση των ομίλων και τις σαφώς πιο δραματικές επί Πράσινου Ακρωτηρίου (3-2 στην παράταση), Αιγύπτου (3-2, χάνοντας με 2-0 μέχρι το 78΄!), Ελβετίας (3-1 στην παράταση) και Αγγλίας (2-1 με ανατροπή στο φινάλε), φιλοδοξεί να παραλάβει αυτή το πολυπόθητο τρόπαιο, ώστε να χαρίσει το ιδανικό φινάλε (θα είναι τέτοιο;) στον κορυφαίο ποδοσφαιριστή της, για τον οποίο όλοι οι υπόλοιποι παίκτες φροντίζουν να δίνουν το «είναι» τους.
Η Κατερίνη, το Corsa και η μπλε λεκάνη
Η Αργεντινή έχει τον Μέσι, η Αγγλία τους Χάρι Κέιν – Τζουντ Μπέλινγκχαμ, η Γαλλία τους Κιλιάν Εμπαπέ – Ουσμάν Ντεμπελέ – Μάικλ Ολίσε, η Νορβηγία τον Ερλινγκ Μπράουτ Χάαλαντ και η Βραζιλία τον Βινίσιους Ζούνιορ. Και η Ισπανία; Ποιο είναι το αστέρι της;
Το μυαλό πηγαίνει κατευθείαν στον Λαμίν Γιαμάλ, αλλά το παιδί-θαύμα που στη διάρκεια του τουρνουά έγινε (μόλις) 19 ετών, δεν έφτασε στην καλύτερη δυνατή κατάσταση στα αμερικανικά γήπεδα λόγω ενός τραυματισμού που τον ταλαιπώρησε.
Παρ’ όλα αυτά αποτελεί το σημείο αναφοράς και για πρώτη φορά στην καριέρα του (και ίσως τελευταία, ποιος ξέρει;) θα αντιμετωπίσει το ίνδαλμά του, την πρώτη γνωριμία με το οποίο δεν θυμάται γιατί, απλούστατα, ήταν μόλις πέντε μηνών!
Στο πλαίσιο φιλανθρωπικού ημερολογίου της UNICEF με το ίδρυμα της Μπαρτσελόνα, ο Μέσι «βάφτισε» σε μια μπλε λεκάνη τον Γιαμάλ και φαίνεται ότι, ως καλός νονός, του έβαλε ποδοσφαιρική μαγεία στο νερό.
Πριν από λίγους μήνες, ο Γιαμάλ τερμάτισε δεύτερος στην ψηφοφορία της «Χρυσής Μπάλας» και θα είναι φαβορί να την κερδίσει αν η Ισπανία κατακτήσει το Μουντιάλ. Στο τωρινό ρόστερ των Φούριας Ρόχας υπάρχει νικητής του θεωρούμενου ως βραβείου Οσκαρ στο ποδόσφαιρο και, όπως και στην Αργεντινή, είναι ο αρχηγός της.
Ο Λαμίν Γιαμάλ είχε «βαφτιστεί» σε μια λεκάνη όταν ήταν μωρό για το ημερολόγιο που είχαν βγάλει UNICEF και Μπαρτσελόνα. Ο «νονός» απόψε θα φοράει το Νο 10 της Αργεντινής.
Σε αντίθεση με τον Μέσι, όμως, ο Ροδρίγο Ερνάντεθ, «Ρόδρι» για τους lovers και για τους haters (έχει πολύ περισσότερους από τους πρώτους), δεν έχει social media γιατί δεν του αρέσει η προβολή. Ούτε όμως και τα φανταχτερά αυτοκίνητα. «Ποτέ δεν είπα «θέλω να γίνω ποδοσφαιριστής για να πάρω μια Φεράρι»», εξήγησε σε παλαιότερη συνέντευξη, στην οποία αποκάλυψε ότι οι συμπαίκτες του στη Βιγιαρεάλ τον κορόιδευαν όταν εμφανίστηκε στην προπόνηση με ένα μεταχειρισμένο Opel Corsa, το πρώτο του αυτοκίνητο από τη στιγμή που έβγαλε δίπλωμα οδήγησης.
Μέχρι τότε, ο μετέπειτα μέσος της Μάντσεστερ Σίτι μετακινείτο με ποδήλατο. Και στο γήπεδο, με όπλο τα δύο πόδια και το μυαλό-ξυράφι, φιλοδοξεί να γίνει ο δέκατος στην ιστορία με Παγκόσμιο Κύπελλο, Champions League και «Χρυσή Μπάλα», μετά τους εκλεκτούς Μπόμπι Τσάρλτον, Γκερτ Μίλερ, Φραντς Μπεκενμπάουερ, Πάολο Ρόσι (όλοι τους αείμνηστοι πλέον), Ζινεντίν Ζιντάν, Ριβάλντο, Ροναλντίνιο, Κακά και, βεβαίως, τον Μέσι.
Η Ισπανία, η οποία δεν νίκησε το Πράσινο Ακρωτήρι στην πρεμιέρα (0-0), αλλά στη συνέχεια άφησε πίσω της Σαουδική Αραβία (4-0), Ουρουγουάη (1-0), Αυστρία (3-0), Πορτογαλία (1-0), Βέλγιο (3-1) και Γαλλία (2-0), είναι ένα σύνολο που έχτισε ο Ντε λα Φουέντε πρωτίστως με παιδιά με τα οποία συνεργάστηκε στις μικρές εθνικές ομάδες. Με κάποιους εξ αυτών, μάλιστα, κατέκτησε και τον πρώτο τίτλο του ως προπονητής, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ19 του 2015, το οποίο διεξήχθη σε τρεις ελληνικές πόλεις (Βέροια, Κατερίνη και Λάρισα), με τον τελικό στην Κατερίνη. Εντεκα χρόνια αργότερα και αφού σε επίπεδο Ανδρών πρόσθεσε στη συλλογή του το Nations League (2023) και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (2024), φιλοδοξεί να ράψει και το δεύτερο αστέρι στην κόκκινη φανέλα της Ισπανίας, μετά τον Βιθέντε ντελ Μπόσκε.
Σε έχω δει, κάπου σε ξέρω…
Και αν ο προπονητής των Φούριας Ρόχας έχει την Ελλάδα στην καρδιά του, αυτός της Αλμπισελέστε, ο οποίος μάλιστα υπήρξε μαθητής του σε μαθήματα που έκανε για να πάρει το δίπλωμα προπονητικής, έχει στην καρδιά του την… Ισπανία! Οχι μόνο γιατί έπαιξε δέκα χρόνια εκεί (σε Λα Κορούνια, Σανταντέρ και Μαγιόρκα), αλλά επειδή στις Βαλεαρίδες Νήσους ο Σκαλόνι γνώρισε τον έρωτα της ζωής του, την Ελίσα, με την οποία έχουν δύο γιους.
Αυτή, όμως, δεν είναι η μοναδική, στενή σύνδεση των δύο φιναλίστ. Η Ατλέτικο Μαδρίτης, με τον προπονητή Ντιέγκο Σιμεόνε να βρίσκεται πιθανότατα στα επίσημα του γηπέδου, έχει δέκα (!)εκπροσώπους στις δύο ομάδες. Εξι στην Αργεντινή (Χουάν Μούσο, Ναουέλ Μολίνα, Νικολάς Γκονσάλες, Τζουλιάνο Σιμεόνε, Τιάγκο Αλμάδα και Χουλιάν Αλβαρες), έστω κι αν ο δανεισμός του Νικολάς Γκονσάλες από τη Γιουβέντους έληξε στις 30 Ιουνίου, και τέσσερις στην Ισπανία (Μάρκος Γιορέντε, Αλεχάντρο Γριμάλδο, Μαρκ Πουμπίγ και Αλεξ Μπαένα), με τον Γριμάλδο να υπογράφει στους Ροχιμπλάνκος πριν από λίγες ημέρες.
Κατά τα άλλα, Μέσι και Πέδρι έπαιξαν στην Μπαρτσελόνα στα τελειώματα του Αργεντινού και στα ξεκινήματα του Ισπανού στους Μπλαουγκράνα, Κρίστιαν Ρομέρο και Πέδρο Πόρο είναι συμπαίκτες στην Τότεναμ, ενώ ο Μαρκ Κουκουρέγια βρισκόταν μέχρι και πριν από το Μουντιάλ στην Τσέλσι με τον Εντσο Φερνάντες, αλλά πλέον θα αγωνίζεται με τα χρώματα της Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία πάντως εποφθαλμιά και τον Αργεντινό μέσο. Ο Βίκτορ Μουνιόθ, τέλος, πήρε πριν από λίγες ημέρες μεταγραφή στη Λίβερπουλ, όπου θα συναντήσει σε λίγες εβδομάδες και μετά τις διακοπές τον Αλέξις ΜακΑλιστερ.
Το πικρό MVP και ο πρόωρα χαμένος φίλος
Ο Μέσι είναι ο μοναδικός «επιζών» από τους τελευταίους δύο τελικούς της Αργεντινής του 2014, που βίωσε το πιο πικρό βραβείο MVP μετά την ήττα από τη Γερμανία στην παράταση, και του 2022 στον κορυφαίο τελικό όλων των εποχών με τη Γαλλία, ο οποίος κρίθηκε στα πέναλτι.
Ο Λέο θα γίνει μετά τον Βραζιλιάνο Καφού ο μοναδικός παίκτης με συμμετοχή σε τρεις τελικούς Μουντιάλ, δύο διαδοχικούς όπως ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, ο οποίος κέρδισε αυτόν του 1986 και έχασε εκείνον του 1990, αμφότερους κόντρα στη Δυτική Γερμανία (3-2 και 0-1 αντίστοιχα). Μετά τον χαμένο τελικό του 1930, οι Αργεντινοί χρειάστηκε να περιμένουν 48 χρόνια για να παίξουν ξανά σε τελικό και να κατακτήσουν το τρόπαιο στο σπίτι τους (3-1 την Ολλανδία στην παράταση), στη σκιά της δικτατορίας του Χόρχε Βιδέλα. Η πρωτιά των Ισπανών, την οποία κρατούν πάντα σε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά τους, ήρθε το 2010 κόντρα στη βασίλισσα χωρίς στέμμα Ολλανδία (1-0 στην παράταση), με ήρωα τον Αντρές Ινιέστα, ο οποίος κάτω από τη φανέλα του είχε ένα μπλουζάκι που έγραφε «Dani Jarque, Siempre con nosotros». Ητοι, «Ντάνι Χάρκε, πάντα μαζί μας», αφιερωμένο στον καλό φίλο του και άλλοτε αρχηγό της Εσπανιόλ, ο οποίος είχε φύγει από τη ζωή έντεκα μήνες πριν, μόλις στα 26 χρόνια του, από ανακοπή καρδιάς…
