Από την κλήρωση κιόλας του Μουντιάλ άπαντες μακάριζαν την τύχη της Αργεντινής, που κληρώθηκε στον όμιλο με Ιορδανία, Αυστρία και Αλγερία. Οι πιο καχύποπτοι άρχισαν τις θεωρίες περί «μαγειρείων» και «ευνοημένου παιδιού» της FIFA, θεωρίες που γιγαντώθηκαν όταν ξεκαθαρίστηκε ότι ο «δρόμος» της θα της φέρει αντίπαλο στα μέτρα της για πρώτη φορά στον ημιτελικό.
Αυτά στο εξωαγωνιστικό κομμάτι. Γιατί στο αγωνιστικό η απορία που περιμέναμε να λυθεί στο χορτάρι δεν ήταν αν η Αργεντινή θα κερδίσει τους πιο αδύναμους αντιπάλους της, αλλά με ποιον τρόπο θα τους κερδίσει και τι είδους εικόνα θα εκπέμψει. Η εικόνα αυτή έγινε ξεκάθαρη από την αρχή και θύμιζε λίγο-πολύ τον μπασκετικό Άρη των 80s: Δώστε την μπάλα στον Γκάλη και κάντε χώρο για να μπουκάρει.
Ολοι μαζεμένοι στο κέντρο
Σ΄αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο το πλάνο είναι πιο ξεκάθαρο και πιο διαφοροποιημένο σε σχέση με το παρελθόν από ποτέ: Η επιθετική ανάπτυξη περνάει υποχρεωτικά από τον Μέσι, όπου κι αν βρίσκεται αυτός. Σχεδόν κάθε προσπάθεια θυμίζει ένα αέναο πινγκ-πονγκ στο οποίο ο αρχηγός της «αλμπισελέστε» είναι η ρακέτα και οι συμπαίκτες του το μπαλάκι.
Αυτό από μόνο του δεν είναι περίεργο. Με τον Μέσι στο γήπεδο λογικό είναι να περνάει συνεχώς η μπάλα από τα πόδια του, γιατί αυτός είναι ο μόνος που παίζει σαν να βλέπει μονίμως όλο το γήπεδο σε κάτοψη. Λογικό είναι να παίρνει αυτός τις αποφάσεις. Ναι, μόνο που σ’ αυτή την εκδοχή της Αργεντινής ο Σκαλόνι έχει επιλέξει τον μαζικό συνωστισμό στον κεντρικό χώρο του γηπέδου. Μακ Άλιστερ, Ντε Πολ, Φερνάντες, Αλμάδα και Παρέδες ψάχνουν συνεχώς τον Μέσι, που βρίσκεται είτε δεξιά ή κεντρικά κοντά στην περιοχή, με βασικό πλάνο τα γρήγορα «ένα-δύο» που οδηγούν είτε στην κάθετη διείσδυση ή σε άνοιγμα της μπάλας στα πλάγια, μια και η υπερφόρτωση στο κέντρο έχει αφήσει κενούς χώρους στις άκρες.
Αυτό το γεωμετρικά περίεργο χάος μπορεί να είναι σύμφυτο με τον λατινοαμερικάνικο ποδοσφαιρικό ψυχισμό, ταυτόχρονα ωστόσο είναι απομακρυσμένο από τον τρόπο με τον οποίον αγωνιζόταν η Αργεντινή επί δεκαετίες -και με τον Μέσι στο ρόστερ της- δηλαδή με εξτρέμ.
Από τον Κίλι Γκονζάλεζ στον Μάξι Ροντρίγκες κι από τον Αριέλ Ορτέγκα στον Άνχελ Ντι Μαρία, η Αργεντινή πάντα είχε τους wingers ως βασικό συστατικό κομμάτι του παιχνιδιού της. Στο Μουντιάλ αυτό ακόμα και παίκτες σαν τον Νίκο Γκονζάλεζ (που θεωρητικά είναι ακραίος μεσοεπιθετικός) παίζουν διαφορετικά, ψάχνουν πρώτα το πινγκ-πονγκ με τον Μέσι και μετά οτιδήποτε άλλο. Κι όταν η μπάλα φτάνει στους ακραίους μπακ, στον Μολίνα από δεξιά ή τον Μεντίνα από αριστερά, είναι περισσότερο για στήριξη κι όχι για δημιουργία, για να συνεχιστεί το πλάνο, για να μην πέσει η μπάλα από το τραπέζι.
Περιμένοντας τον (Γ)κοντό
Δεν ξέρω αν ο Μέσι «ευλογεί» την μπάλα περισσότερο από τους υπόλοιπους αγγίζοντάς την, ξέρω όμως ότι στο τουρνουά αυτό είναι κάτι πολύ παραπάνω από κύριος εκφραστής των επιθετικών προσπαθειών της Αργεντινής. Δεν είναι ότι το λένε τα xGoals, είναι ότι το βλέπουμε με τα μάτια μας. Ο «Λέο» έχει σκοράρει τα επτά από τα 11 γκολ της εθνικής του, την ώρα που ο Λαουτάρο Μαρτίνεζ έχει βάλει ένα, κι αυτό με πέναλτι, κι ο Χούλιαν Άλβαρεζ κανένα. O Μέσι κάνει ρεκόρ κι οι συμπαίκτες του παίζουν σαν να θέλουν να τον ευχαριστήσουν για όσα έκανε για το έθνος τέσσερα χρόνια πριν.
Από άλλη οπτική γωνία, κάποιος θα έλεγε ότι ο Μέσι απολαμβάνει για πρώτη φορά χωρίς άγχος ένα Παγκόσμιο Κύπελλο κι αυτός ο τρόπος παιχνιδιού είναι ο πιο φυσικός. Έτσι ή αλλιώς βέβαιο είναι ότι η εξάρτηση αυτή μέχρι στιγμής λειτουργεί, όμως το παιχνίδι με το Πράσινο Ακρωτήρι έδειξε ότι το συγκεκριμένο είδος βενζίνης στερεύει στο συγκεκριμένο ρεζερβουάρ. Κόντρα στην Αίγυπτο (και αμέσως μετά απέναντι στην Ελβετία ή την Κολομβία, αν η Αργεντινή προκριθεί) θα χρειαστούν εναλλακτικά πλάνα γιατί ο βαθμός δυσκολίας ανεβαίνει και οι αντίπαλοι προπονητές βλέπουν και προσαρμόζονται αναλόγως.
Η προφανής φιλοδοξία της ομάδας του Σκαλόνι είναι να φτάσει μέχρι το τέλος όμως ένα μέτριο βράδυ ή μία αγωνιστική απενεργοποίηση του Μέσι θα είναι αρκετή για να μπλοκάρει το σύστημα. Αλλά έτσι συμβαίνει με τις εξαρτήσεις: όσο υπάρχουν, τα πράγματα λειτουργούν. Αν όμως λείψουν, έστω και μία φορά, ο Γκοντό(ς) που περιμένουν (όπως και στο θεατρικό του Μπέκετ) δεν θα έρθει ποτέ, η αυλαία θα πέσει ξαφνικά και το χειροκρότημα θα μείνει μετέωρο.
