H δημοφιλέστερη διοργάνωση του λαοφιλέστερου αθλήματος στον κόσμο είναι μια ανεξάντλητη πηγή ιστοριών και αναμνήσεων. Που αντί να ξεθωριάζουν με το πέρασμα του χρόνου, παίρνουν διαστάσεις μυθικές. Γιατί το ποδόσφαιρο έχει αυτή τη μαγική ιδιότητα: οι νίκες της ομάδας ή της χώρας σου να νιώθεις ότι αντανακλούν κάτι από σένα και άρα σου δίνουν το κίνητρο να τις κοινωνείς όπου μπορείς σαν Απόστολος, ενώ οι ήττες να σε βυθίζουν για λίγο, αμέσως μετά όμως να γιγαντώνουν το δέσιμό σου μαζί τους.
Στο επίκεντρο κάθε ιστορίας Παγκοσμίου Κυπέλλου βρίσκονται οι ποδοσφαιριστές. Οι ήρωες. Οι ημίθεοι. Οι Ατλαντες που σηκώνουν την πατρίδα στους ώμους τους, οι βασικοί εκφραστές του φαντασιακού ιδεώδους της κυριαρχίας ενός κράτους επί ενός άλλου. Κι ας είναι απλά ένα παιχνίδι. Ή και όχι.
1990 – Ιταλία
Λόταρ Ματέους – Το έμβολο
Ενας από τους πληρέστερους μέσους όλων των εποχών, στο απόγειο της καριέρας του. Με το περιβραχιόνιο στο χέρι πέτυχε τέσσερα γκολ και οδήγησε τα «πάντσερ» στην κατάκτηση του τροπαίου, ενώ την ίδια χρονιά κατέκτησε τη Χρυσή Μπάλα.
«Τότο» Σκιλάτσι – Ο οπορτουνιστής
Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να σκοράρει. Με κάθε τρόπο. Κι από την ώρα που μπήκε αλλαγή στο πρώτο ματς των ομίλων, στη θέση του Καρνεβάλε στο 75΄, έκανε ακριβώς αυτό. Με έξι γκολ συνολικά για την Ιταλία σε επτά παιχνίδια αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ και καλύτερος παίκτης του τουρνουά.
Ροζέ Μιλά – Ηρωας από το πουθενά
Κλήθηκε στην Εθνική σε ηλικία 38 ετών από τον Καμερουνέζο πρόεδρο προσωπικά, δύο χρόνια μετά την απόσυρσή του από το ποδόσφαιρο. Επαιξε σε πέντε παιχνίδια, αποκλειστικά ερχόμενος από τον πάγκο, και σε 238 αγωνιστικά λεπτά πέτυχε τέσσερα γκολ, πριν η Εθνική του αποκλειστεί ηρωικά στα προημιτελικά, στην παράταση, από την Αγγλία.
1994 – ΗΠΑ
Ρομάριο – O πρωταγωνιστής
Πέτυχε από ένα γκολ σε κάθε παιχνίδι της Βραζιλίας στη φάση των ομίλων. Εδωσε την ασίστ στον Μπεμπέτο για το νικητήριο τέρμα εναντίον των ΗΠΑ στη φάση των «16». Σκόραρε εναντίον της Ολλανδίας στα προημιτελικά, το ίδιο και εναντίον της Σουηδίας στον ημιτελικό, ενώ αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης του τουρνουά.
Χρίστο Στόιτσκοφ – The Balkan dance
Ο 28χρονος Βούλγαρος μεσοεπιθετικός της Μπαρτσελόνα με το μαγικό αριστερό πόδι σκόρπισε τον τρόμο στις αντίπαλες άμυνες, πέτυχε έξι γκολ (πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης μαζί με τον Ρώσο Ολεγκ Σαλένκο) και οδήγησε την Εθνική του στην τέταρτη θέση, την καλύτερη μέχρι σήμερα στην ιστορία της.
Ρομπέρτο Μπάτζιο – Keep walking
Ασταμάτητος και θετικά καθοριστικός για την Ιταλία από τη φάση των ομίλων και μετά, με πέντε γκολ και πάμπολλες εντυπωσιακές ενέργειες. Χωρίς αυτόν οι «ατζούρι» δεν θα έφταναν να διεκδικήσουν το τρόπαιο από τους Βραζιλιάνους στα πέναλτι και όσοι θυμούνται τον Μπάτζιο πρώτα για το άστοχο χτύπημα τον αδικούν κατάφωρα.
1998 – Γαλλία
Ζινεντίν Ζιντάν – Το βαρόμετρο
Παρότι έχασε το τελευταίο παιχνίδι της φάσης των ομίλων με τη Δανία και αυτό της φάσης των «16» με την Παραγουάη, λόγω αποβολής στον αγώνα με τη Σ. Αραβία, ήταν αυτός που κινούσε τα νήματα της Εθνικής Γαλλίας σε όλη τη διοργάνωση, επισφραγίζοντας την κλάση του με τα δύο γκολ που πέτυχε στον τελικό.
Νταβόρ Σούκερ – Φτάσε όπου δεν μπορείς
Ο 30χρονος στράικερ της Ρεάλ Μαδρίτης έκανε το τουρνουά της καριέρας του και με έξι γκολ έφερε την Εθνική Κροατίας στην τρίτη θέση του κόσμου και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Την ίδια χρονιά ήρθε δεύτερος στην ψηφοφορία για τη Χρυσή Μπάλα, πίσω μόνο από τον Ζιντάν.
Γκαμπριέλ Μπατιστούτα – Η δύναμη της φύσης
Σκόραρε πέντε γκολ, πέτυχε χατ τρικ σε δεύτερη συνεχόμενη διοργάνωση και ήταν ο βασικός εκφραστής της επίθεσης της Εθνικής Αργεντινής, η πορεία της οποίας σταμάτησε από τους Ολλανδούς στα προημιτελικά, χάρη στο –διάσημο πλέον– γκολ του Ντένις Μπέργκαμπ στο 90΄.
2002 – Ιαπωνία / Ν. Κορέα
Ρονάλντο – Ο ορίτζιναλ, ο ορθόδοξος
Ηρθε, είδε, νίκησε. Μ’ αυτό το (γελοίο) μαλλί και ένα τριαξονικό τραυματισμούς να τον έχουν ταλαιπωρήσει την προηγούμενη διετία. Εβαλε οκτώ γκολ, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης και στο τέλος της χρονιάς κέρδισε τη δεύτερη Χρυσή Μπάλα της καριέρας του.
Ολιβερ Καν – Μια ομάδα μόνος του
Παρότι είχε κλείσει τα 33, αυτή ήταν η πρώτη –και τελευταία– διοργάνωση στην οποία έλαμψε για την Εθνική του. Παρά την ασταθή επέμβασή του στον τελικό στο σουτ του Ριβάλντο, την οποία εκμεταλλεύτηκε ο Ρονάλντο για ν’ ανοίξει το σκορ, αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης του τουρνουά, ενώ πήρε και το Βραβείο Γιασίν, ως ο καλύτερος τερματοφύλακας.
Καφού – Ο μεγάλος αρχηγός
Ισως ο εμβληματικότερος δεξιός φουλ μπακ όλων των εποχών. Ρέκορντμαν συμμετοχών στη Σελεσάο με 142, στο Μουντιάλ αυτό έγινε ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που έπαιξε σε τρεις συνεχόμενους τελικούς, κατακτώντας δύο εξ αυτών (1994, 2002).
2006 – Γερμανία
Αντρέα Πίρλο – Ο μετρονόμος
Μπορεί ο Φάμπιο Καναβάρο να συγκέντρωσε πάνω του τα φώτα και να πήρε τη Χρυσή Μπάλα εκείνης της χρονιάς, ωστόσο ο 27χρονος αρτίστας της Μίλαν ήταν αυτός που έδινε ρυθμό και κίνηση σε ό,τι έκανε η Ιταλία από τη μέση και μπροστά. Τρανή απόδειξη αυτού τα τρία βραβεία MVP που πήρε στη διάρκεια του τουρνουά, δύο εκ των οποίων αφορούν τον ημιτελικό και τον τελικό, εκεί δηλαδή όπου μέτραγε περισσότερο.
Φελίπε Σκολάρι – Λάτρης των προκλήσεων
Τέσσερα χρόνια πριν είχε κατακτήσει το Μουντιάλ με τη Βραζιλία, περνώντας μέσα από μια καταιγίδα σφοδρότατης κριτικής στην πατρίδα του για τις επιλογές του. Δύο χρόνια μετά έφτασε την Πορτογαλία στον τελικό του Euro 2004 και την ίδια ομάδα το 2006 στα ημιτελικά, όπου υποκλίθηκε στην ανωτερότητα των Γάλλων. Σέβας και μόνο.
Τζιανλουίτζι Μπουφόν – Ο κορυφαίος στην κορυφή
Ο κατά τεκμήριο καλύτερος τερματοφύλακας όλων των εποχών δέχθηκε στο Μουντιάλ αυτό μόλις δύο γκολ σε επτά παιχνίδια, κανένα εκ των οποίων σε κανονική ροή αγώνα (το ένα αυτογκόλ του Τζακάρντο, το δεύτερο πέναλτι του Ζιντάν) και με 40 επεμβάσεις συνολικά στο τουρνουά αναδείχθηκε ο κορυφαίος στη θέση του.
