H δημοφιλέστερη διοργάνωση του λαοφιλέστερου αθλήματος στον κόσμο είναι μια ανεξάντλητη πηγή ιστοριών και αναμνήσεων. Που αντί να ξεθωριάζουν με το πέρασμα του χρόνου, παίρνουν διαστάσεις μυθικές. Γιατί το ποδόσφαιρο έχει αυτή τη μαγική ιδιότητα: οι νίκες της ομάδας ή της χώρας σου να νιώθεις ότι αντανακλούν κάτι από σένα και άρα σου δίνουν το κίνητρο να τις κοινωνείς όπου μπορείς σαν Απόστολος, ενώ οι ήττες να σε βυθίζουν για λίγο, αμέσως μετά όμως να γιγαντώνουν το δέσιμό σου μαζί τους.
Στο επίκεντρο κάθε ιστορίας Παγκοσμίου Κυπέλλου βρίσκονται οι ποδοσφαιριστές. Οι ήρωες. Οι ημίθεοι. Οι Ατλαντες που σηκώνουν την πατρίδα στους ώμους τους, οι βασικοί εκφραστές του φαντασιακού ιδεώδους της κυριαρχίας ενός κράτους επί ενός άλλου. Κι ας είναι απλά ένα παιχνίδι. Ή και όχι.
1974 – Δ. Γερμανία
Φραντς Μπεκενμπάουερ – Der Kaiser
Στο τρίτο του Παγκόσμιο Κύπελλο, στα 29 του, έδειξε τι σημαίνει να επανακαθορίζεις τη θέση του λίμπερο, ελέγχοντας τα πάντα και καθοδηγώντας την ομάδα με μαεστρία από τα μετόπισθεν. Ηταν ο βασικός λόγος που στον τελικό, το “Total Football” των Ολλανδων ήταν λιγότερο “total” από ποτέ.
Γιόχαν Κρόιφ – Ναι μεν, αλλά…
Με τις ευλογίες του Ρίνους Μίχελς, ο Κρόιφ ήταν παίκτης-προπονητής των Ολλανδών σ’ αυτό το Μουντιάλ. Διάλεγε παίκτες, συστήματα, έκανε κουμάντο στα πάντα εκτός από την ποδοσφαιρική του αλαζονεία. Αυτή δηλαδή που τον έκανε, μετά το 1-0 του πρώτου λεπτού στον τελικό, να προτιμήσει να κάνει η ομάδα του επίδειξη υψηλής τεχνικής στους Δυτικογερμανούς, αντί να επιτεθεί για να σκοράρει ένα δεύτερο γκολ. Οι Δυτικογερμανοί ανασυντάχτηκαν, γύρισαν το παιχνίδι και κατέκτησαν το τρόπαιο.
Γκρέγκορζ Λάτο – O Πολωνός Σαραβάκος
Το τουρνουά της ζωής του 24χρονου δεξιού μεσοεπιθετικού της Σταλ Μίελετς ήταν τόσο καλό, που πήρε μια μέτρια –από πλευράς ποιότητας– Πολωνία και με επτά γκολ σε ισάριθμα παιχνίδια την έφερε στην τρίτη θέση, που είναι και η καλύτερη της ιστορίας της, ενώ ο ίδιος αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης.
1978 – Αργεντινή
Μάριο Κέμπες – 2Χ3=κούπα
Ο απόλυτος πρωταγωνιστής του Μουντιάλ για την Αργεντινή, πέτυχε δύο γκολ εναντίον της Πολωνίας, άλλα δύο κόντρα στο Περού και ολοκλήρωσε με δυο γκολ στον τελικό. Αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ και καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης. Δυστυχώς τα έξι γκολ του αυτά ήταν και τα τελευταία του με την Εθνική.
Ρομπ Ρέζενμπρινκ – Δοκάρι κι έξω
Απόντος του Κρόιφ ήταν η ώρα του να λάμψει. Και το έκανε σκοράροντας πέντε γκολ από τη θέση του «έξω αριστερά». Στο 90΄17΄΄ του τελικού, με το σκορ στο 1-1, ο Κρολ εκτελεί γρήγορα ένα φάουλ στην πλάτη της άμυνας. Ο Ρέζενμπρινκ ακολουθεί, προλαβαίνει την έξοδο του Φιλιόλ και πλασάρει, αλλά η μπάλα σταματάει στο αριστερό δοκάρι. Αν είχε σκοράρει, η Ολλανδία θα ήταν σχεδόν βέβαια παγκόσμια πρωταθλήτρια και άρα η ποδοσφαιρική της ιστορία πιθανότατα διαφορετική, χωρίς το τραύμα των δύο συνεχόμενων χαμένων τελικών.
Ντανιέλ Πασαρέλα – El Gran Capitán
Επιβλητικός, παρά τα μόλις 170 εκατοστά του ύψους του. Μοίραζε αγκωνιές στους αντιπάλους με το κιλό, αλλά ήταν αρχηγός με όλη τη σημασία της λέξης, μέσα και έξω απ’ το γήπεδο. Η φωτογραφία του με το τρόπαιο αμέσως μετά τη λήξη του τελικού θεωρείται η ομορφότερη που σχετίζεται με το Παγκόσμιο Κύπελλο.
1982 – Ισπανία
Πάολο Ρόσι – Ο επίμονος κυνηγός
Το «τοτέμ» του Εντσο Μπέαρζοτ στην πρώτη φάση των ομίλων περιγραφόταν από τους Ιταλούς δημοσιογράφους ως «ένα φάντασμα που απλώς περιπλανιέται άσκοπα στο γήπεδο». Σκόραρε για πρώτη φορά στο πέμπτο παιχνίδι της Εθνικής του. Μόνο που έκανε χατ τρικ. Μετά πρόσθεσε άλλα δύο τέρματα στον ημιτελικό με την Πολωνία και ολοκλήρωσε σκοράροντας το πρώτο γκολ του τελικού, αναδεικνυόμενος έτσι δικαίως ως ο απόλυτος πρωταγωνιστής της διοργάνωσης.
Καρλ-Χάιντζ Ρουμενίνγκε – Το καθήκον του το έκανε
Τα πέντε γκολ του 27χρονου επιθετικού της Μπάγερν ήταν αυτά που έφτασαν τη Δ. Γερμανία στον αλησμόνητο ημιτελικό του 3-3 με τη Γαλλία, τον οποίον κέρδισαν στα πέναλτι. Τέσσερα χρόνια αργότερα ήταν πάλι από τους πρωτεργάτες της πορείας της Εθνικής του μέχρι τον τελικό, παρότι και τις δύο φορές έμειναν στη δεύτερη θέση.
Ντίνο Τζοφ – Ο παλιός είναι αλλιώς
Εχοντας τον καταπληκτικό Γκαετάνο Σιρέα μπροστά του και με το περιβραχιόνιο του αρχηγού στο μπράτσο, ο Τζοφ καθοδήγησε με σιγουριά και αγωνιστική νηφαλιότητα την Ιταλία μέχρι το τέλος της διαδρομής. Σε ηλικία 40 ετών και 133 ημερών έγινε ο γηραιότερος ποδοσφαιριστής που κατακτάει Παγκόσμιο Κύπελλο.
1986 – Μεξικό
Ντιέγκο Μαραντόνα – Μισός άγγελος, μισός διάβολος
Ποτέ άλλοτε, πριν ή μετά, δεν υπήρξε διοργάνωση Παγκοσμίου Κυπέλλου που να ταυτίστηκε τόσο πολύ με έναν και μόνο παίκτη. Χωρίς τον Μαραντόνα η Αργεντινή ήταν τόσο μέτρια ποιοτικά που δεν θα πέρναγε πιθανότατα ούτε τον όμιλο, με αυτόν ηγέτη θριάμβευσε. Τα υπόλοιπα είναι ανεξίτηλα αποτυπωμένα στα τέσσερα λεπτά που χωρίζουν την απατεωνιά του με το χέρι από «το γκολ του αιώνα».
Γκάρι Λίνεκερ – Τίμησε τη φανέλα
Πήγε στο Μουντιάλ έχοντας κάνει την καλύτερη σεζόν της καριέρας του, σκοράροντας 40 φορές σε 57 αγώνες με την Εβερτον. Εκεί αναδείχθηκε κορυφαίος παίκτης της Εθνικής της χώρας του και πρώτος σκόρερ του τουρνουά με έξι γκολ, παρότι η πορεία της Αγγλίας σταμάτησε στα προημιτελικά.
Εντσο Σίφο – Ο αέρινος Βέλγος
Αναδείχθηκε ο καλύτερος νέος παίκτης της διοργάνωσης που ουσιαστικά τον σύστησε στο ευρύ ποδοσφαιρικό κοινό. Ο δαντελένιος 20χρονος μεσοεπιθετικός της Αντερλεχτ σημείωσε δύο γκολ και οδήγησε την Εθνική της χώρας του μέχρι τα ημιτελικά, όπου αποκλείστηκε με 2-0 από τη σαφώς ανώτερή της Αργεντινή.
