Ως φίλος του Παναθηναϊκού, προφανώς δεν βγήκα και στους δρόμους να πανηγυρίσω την κατάκτηση της Ευρωλίγκας από τον Ολυμπιακό. Αλλά δεν «πένθησα» κιόλας επειδή ο «αιώνιος αντίπαλος» έφτασε στην κορυφή. Ούτε έβλεπα ταινία την ώρα του τελικού. Τον αγώνα είδα και μάλιστα ήταν και πολύ ωραίος τελικός για κάποιον που αγαπάει το μπάσκετ. Διότι ωραίο είναι να αγαπάς την ομάδα σου, ακόμα ωραιότερο είναι στα δικά μου μάτια να αγαπάς και το μπάσκετ ή το ποδόσφαιρο ή ό,τι είναι αυτό που σε κάνει να πανηγυρίζεις. Να μην είσαι με άλλα λόγια «πανηγυρτζής», μόνο και μόνο για να πικάρεις ή να προσβάλλεις τους «απέναντι».
Σεβασμός μεταξύ φίλων
Οι μισοί μου φίλοι είναι Ολυμπιακοί. «Κανονικοί άνθρωποι» και όχι «κανίβαλοι». Ανθρωποι που θα κάνουμε πλάκα μετά τη νίκη του ενός ή του άλλου, θα γελάσουμε, θα πειραχτούμε και θα συνεχίζουμε να είμαστε φίλοι, χωρίς να εμπλέξουμε στη συζήτηση μανούλες, αδελφές και παιδιά. Η χαρά των φίλων σου, των δικών σου ανθρώπων, είναι αυθεντική. Και είναι και πολύτιμη αυτές τις εποχές – δυστυχώς δεν μας δίνει και τόσες πολλές χαρές η ζωή τελευταία. Αυτή τη χαρά των ανθρώπων, ακόμα κι αν είναι για κάτι τόσο «ασήμαντο», όπως είναι ο αθλητισμός, οφείλουμε να τη σεβόμαστε, όπως και οι άλλοι να σέβονται τη δική μας χαρά. Να μην την κοροϊδεύουμε, να μην την απαξιώνουμε και να μην προσπαθούμε με κανέναν τρόπο να τους τη βγάλουμε «ξινή».
Οι ψύχραιμοι και οι «άλλοι»
Από το τέλος του τελικού, μπαίνοντας στα social media, έβλεπες χολή. Ειρωνείες για τη διαιτησία (όλης της χρονιάς γενικότερα, του τελικού ειδικότερα). Για τις βολές του πρώτου ημιχρόνου, για τις βολές στα τελευταία λεπτά, για την τάδε φάση, για τη δείνα φάση, για τις απουσίες της Ρεάλ, για τα φάουλ που φορτώθηκε νωρίς ο Καμπάσο. Διάβασα πολλά και διάφορα, αλλά από ελάχιστους, ψύχραιμους φίλους του Παναθηναϊκού διάβασα «συγχαρητήρια στον Ολυμπιακό», ότι έπαιξε το καλύτερο μπάσκετ όλη τη χρονιά, ότι είχε τη μεγαλύτερη σταθερότητα, ότι απορρόφησε τους κραδασμούς που παρουσιάστηκαν μέσα στη σεζόν με τα καλύτερα «αμορτισέρ», ότι είχε ένα γεμάτο ρόστερ που είχε λύση για κάθε πρόβλημα που του έβαζε ο αντίπαλος προπονητής. Διότι άλλο η πίκρα ή η στενοχώρια που το πήρε ο αντίπαλος ή που δεν το πήρες εσύ κι άλλο να αποφεύγεις να κοιτάζεις την αλήθεια κατάματα.
Απέναντι στον «καθρέπτη»
Σε τελική ανάλυση, η βραδιά της επιτυχίας ανήκει σε αυτούς που νίκησαν και όχι σε αυτούς που δεν κατάφεραν να είναι εκεί για να διεκδικήσουν τον τίτλο. Ο Ολυμπιακός τα έκανε όλα σωστά για να βρεθεί εκεί. Ακόμα κι αν δεχθούμε ότι είχε «διαιτητική προστασία», ότι ευνοήθηκε ή τέλος πάντων δεν αδικήθηκε μέσα στη χρονιά, κάτι έκανε καλά ώστε να συμβεί αυτό. Αντί να το κατηγορείς, προσπάθησε να το μιμηθείς. Αντί να απαξιώνεις την πορεία του, κοίτα να διορθώσεις τα λάθη που έκανες, ώστε να είσαι εσύ εκεί του χρόνου και να πανηγυρίσεις την κατάκτηση στον τελικό. Ο Παναθηναϊκός έδωσε κανονική «μάχη» για να γίνει το Final Four στο «σπίτι του», αλλά δεν έδωσε αντίστοιχη μπασκετική «μάχη» για να είναι ένας από τους τέσσερις μονομάχους. Δεν έπαιξε «πειστικό» μπάσκετ, γι’ αυτό και τερμάτισε έβδομος στην κανονική περίοδο. Δεν κατάφερε να «τελειώσει» τη Βαλένθια στο Telekom Center, παρότι την κέρδισε δυο φορές στην Ισπανία. Πήγε να περάσει με το ένστικτο, με hero-ball, με την ατομική ποιότητα των παικτών του, σε ένα άθλημα που είναι ομαδικό, που απαιτεί «συγχρονισμό», καλό «κούρδισμα», συστήματα, άμυνα που τσακίζει κόκαλα – και δεν τα είχε αυτά στον βαθμό που απαιτούσαν οι συνθήκες.
Πάμε παρακάτω
Ο Ολυμπιακός έραψε το τέταρτο αστέρι του. Ο Παναθηναϊκός δεν έραψε το όγδοο. Το 7-3 έγινε 7-4 στη μεταξύ τους κόντρα και η ζωή συνεχίζεται και μάλιστα με τα playoff του πρωταθλήματος. Κι όπως ο Ολυμπιακός θα γιορτάσει λίγες μέρες και μετά θα στραφεί στο πρωτάθλημα, έχοντας ήδη ξεκινήσει τον μεταγραφικό του σχεδιασμό για του χρόνου, το ίδιο οφείλει να κάνει και ο Παναθηναϊκός, ο οποίος προφανώς έχει πολύ μεγαλύτερα και σοβαρότερα θέματα να λύσει, από τον πάγκο του μέχρι το έμψυχο δυναμικό του. Θα κοπάσουν λοιπόν τα πανηγύρια, ας κοπάσει και η χολή για να πάμε παρακάτω και να συνεχίσουμε να βλέπουμε δυο ελληνικές ομάδες να είναι στην ελίτ της Ευρώπης και ο μεταξύ τους ανταγωνισμός να τις κάνει καλύτερες, φέρνοντας κούπες, διακρίσεις και συγκινήσεις. Κι ας κερδίζει, πάντα, ο καλύτερος.
