Η δημοφιλέστερη διοργάνωση του λαοφιλέστερου αθλήματος στον κόσμο είναι μια ανεξάντλητη πηγή ιστοριών και αναμνήσεων. Που αντί να ξεθωριάζουν με το πέρασμα του χρόνου, παίρνουν διαστάσεις μυθικές. Γιατί το ποδόσφαιρο έχει αυτή τη μαγική ιδιότητα: οι νίκες της ομάδας ή της χώρας σου να νιώθεις ότι αντανακλούν κάτι από σένα και άρα σου δίνουν το κίνητρο να τις κοινωνείς όπου μπορείς σαν Απόστολος, ενώ οι ήττες να σε βυθίζουν για λίγο, αμέσως μετά όμως να γιγαντώνουν το δέσιμό σου μαζί τους.
Στο επίκεντρο κάθε ιστορίας Παγκοσμίου Κυπέλλου βρίσκονται οι ποδοσφαιριστές. Οι ήρωες. Οι ημίθεοι. Οι Ατλαντες που σηκώνουν την πατρίδα στους ώμους τους, οι βασικοί εκφραστές του φαντασιακού ιδεώδους της κυριαρχίας ενός κράτους επί ενός άλλου. Κι ας είναι απλά ένα παιχνίδι. Ή και όχι.
1930 – Ουρουγουάη
Λουσιέν Λοράν – Ο πρώτος σκόρερ
Τιμητική αναφορά στον άνθρωπο που πέτυχε το πρώτο γκολ της διοργάνωσης με βολέ, στο 19ο λεπτό του αγώνα Γαλλία – Μεξικό 4-1, στις 13 Ιουλίου 1930 στο Μοντεβιδέο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο αγώνας έγινε με χιονόπτωση (χειμώνας γαρ στο νότιο ημισφαίριο) και ότι ο Λοράν αγωνιζόταν ως δεξιός ακραίος μεσοεπιθετικός («μπροστινούς εσωτερικούς» τους έλεγαν τότε) στη Σοσό, ομάδα που είχε ιδρυθεί λίγους μήνες πριν από εργαζομένους της Πεζό.
Γκιγιέρμο Στάμπιλε – Ο αναπάντεχος ήρωας
Ο Αργεντινός σέντερ φορ της Ουρακάν πήρε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ εκείνης της διοργάνωσης με 8 γκολ, παρότι δεν έπαιξε στο πρώτο από τα πέντε παιχνίδια. Βασικός επιθετικός της Αργεντινής ήταν ο Ρομπέρτο Τσέρο της Μπόκα Τζούνιορς, όμως μετά τον εναρκτήριο αγώνα με τη Γαλλία και πριν από τον δεύτερο με το Μεξικό έπαθε κρίση πανικού και δεν ήταν σε θέση να αγωνιστεί. Τη θέση του πήρε ο Στάμπιλε, στο ντεμπούτο του έκανε χατ τρικ και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
Χοσέ Νασάτσι – Oh captain, my captain
Ηδη κάτοχος δύο Ολυμπιακών μεταλλίων (1924, 1928) με την Εθνική Ουρουγουάης, ο 29χρονος κεντρικός αμυντικός της Μπέλα Βίστα ήταν ο αρχηγός της «Σελέστε» και ο άνθρωπος που σήκωσε το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο στην ιστορία. Το ψευδώνυμό του ήταν «El Gran Mariscal» (Ο Μεγάλος Στρατάρχης) για τον τρόπο με τον οποίο καθοδηγούσε τους συμπαίκτες του στο γήπεδο.
1934 – Ιταλία
Τζουζέπε Μεάτσα – Ο MVP
Ο θρυλικός «κανονιέρης» της Ιντερ πήγε στο Μουντιάλ της χώρας του έχοντας σκοράρει 38 γκολ σε 39 παιχνίδια στη σεζόν. Εκεί πρόσθεσε άλλα δύο και κατέκτησε, εκτός από το Μουντιάλ, τον τίτλο του καλύτερου παίκτη της διοργάνωσης.
Ματίας Ζίντελαρ – Ο Αυστριακός Γκαρίντσα
Ο «Μότσαρτ του ποδοσφαίρου» ήταν ο βασικός λόγος που η Αυστρία εκείνης της εποχής έμεινε γνωστή με το προσωνύμιο «Wunderteam» (η ομάδα των θαυμάτων). Σέντερ φορ με εκπληκτική ντρίμπλα και άνεση στο σκοράρισμα, οδήγησε στα 31 του την ομάδα της χώρας του μέχρι τα ημιτελικά, όπου ηττήθηκε από την Ιταλία με 1-0.
Μπενίτο Μουσολίνι – Ο ενορχηστρωτής
Αποτελεί πλέον κοινό μυστικό ότι ο «Ντούτσε» είδε νωρίς τη δύναμη και τη σαγήνη που το ποδόσφαιρο μπορεί να έχει στον άνθρωπο και έτσι μέσω του Παγκοσμίου Κυπέλλου βρήκε την ιδανική ευκαιρία να προωθήσει τα φασιστικά του ιδεώδη μέσα και έξω από τα γήπεδα της διοργάνωσης.
1938 – Γαλλία
Λεονίντας – Ο Ρονάλντο πριν από τον Ρονάλντο
Το «μαύρο διαμάντι» πέτυχε επτά γκολ στη διοργάνωση (πρώτος σκόρερ) παρότι η Βραζιλία βγήκε τρίτη, καθώς αποκλείστηκε στους ημιτελικούς από τη μετέπειτα παγκόσμια πρωταθλήτρια Ιταλία. Τον επόμενο χρόνο, αγωνιζόμενος για τη Φλαμένγκο, στην πατρίδα του, δοκίμασε για πρώτη φορά μια ζογκλερική κίνηση που έμεινε γνωστή έκτοτε ως «ανάποδο ψαλίδι».
Γκιόργκι Σάροσι – Τα κάνει όλα και συμφέρει
Ο αρχηγός της Εθνικής Ουγγαρίας, με πέντε γκολ και τρεις ασίστ σε τέσσερα παιχνίδια, ήταν αυτός που έφτασε τη χώρα του μέχρι τον τελικό. Παρότι η βασική του θέση ήταν κεντρικός επιθετικός, ο Σάροσι ήταν τόσο καλός που στη διάρκεια των αγώνων έπαιξε σε όλες τις θέσεις, εκτός από αυτή του ακραίου μπακ και του τερματοφύλακα.
Βιτόριο Πότσο – Ο προπονητής των επιτυχιών
O «Il Vecchio Maestro», με το πρωτοποριακό για την εποχή σύστημα 2-3-5, οδήγησε την Ιταλία σε δύο συνεχόμενες κατακτήσεις Παγκοσμίων Κυπέλλων, έχοντας ενδιάμεσα πάρει και το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936. Κι όλα αυτά, έχοντας υποχρεωθεί από το καθεστώς να επιλέγει αποκλειστικά παίκτες-μέλη του Φασιστικού Κόμματος.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το 1942 και το 1946 δεν είχαμε Παγκόσμιο Κύπελλο, λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
1950 – Βραζιλία
Αλσίδες Γκίτζια – Οταν βουβάθηκε το Μαρακανά
Ο δεξιοπόδαρος μεσοεπιθετικός της Πενιαρόλ έμελλε να σφραγίσει τη διοργάνωση, και το συλλογικό θυμικό της Βραζιλίας για χρόνια, με το γκολ που έκανε το 2-1 υπέρ της Ουρουγουάης και έκρινε τον τελικό. Οπως είπε κι ο ίδιος αργότερα, «μόνο τρεις άνθρωποι έχουν καταφέρει να κάνουν το Μαρακανά να σιωπήσει: ο Φρανκ Σινάτρα, ο Πάπας κι εγώ».
Ζιζίνιο – Ο δαντελένιος μεσοεπιθετικός
Ο άνθρωπος που έκανε τα κουμάντα στη «Σελεσάο» της εποχής και αυτός που ουσιαστικά έβγαλε με τις πάσες του πρώτο σκόρερ της διοργάνωσης τον Αντεμίρ με εννέα γκολ. Ο Πελέ είπε γι’ αυτόν ότι ήταν το είδωλό του «γιατί μπορούσε να κάνει τα πάντα από τη μέση και μπροστά».
Ομπντούλιο Βαρέλα – Ο αρχηγός ξέρει
Στο ημίχρονο του τελικού, το παιχνίδι ήταν στο 0-0. Ο προπονητής των Ουρουγουανών Χουάν Λόπεζ είπε στους παίκτες του ότι ο μόνος τρόπος να πάρουν το αποτέλεσμα (χρειάζονταν μόνο νίκη για την κατάκτηση) ήταν να παίξουν άμυνα. Μόλις έφυγε από τα αποδυτήρια ο 33χρονος αμυντικός και κάπτεν της ομάδας μάζεψε τους συμπαίκτες του και είπε λίγο-πολύ: «Δεν βλέπουμε κανέναν, πάμε να τους κερδίσουμε». Κι αυτό ακριβώς συνέβη.
