Η απλότητα ήταν συνώνυμο της τεχνικής του. Δεν μιλούσε συχνά, αλλά όποτε το έκανε, ολόκληρος ο κόσμος του μπάσκετ σεβόταν τη γνώμη του. Ο… σαραντάρης Τίμοθι Τιοντόρ Ντάνκαν που ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το μπάσκετ, ύστερα από 19 χρόνια καριέρας στους Σαν Αντόνιο Σπερς, μπορεί να μη διέθετε τη δύναμη του Καρλ Μαλόουν, την «εκρηκτικότητα» του Τσαρλς Μπάρκλεϊ και το άλμα του Σον Κεμπ, αλλά ήταν ο στυλοβάτης του Σαν Αντόνιο για δύο δεκαετίες, αποδείχτηκε βιονικός και δεν θα μπορούσε να υπάρξει ιδανικότερος αντικαταστάτης του «ναυάρχου», Ντέιβιντ Ρόμπινσον στα «σπιρούνια». Ο Ντάνκαν ήταν η αθόρυβη δύναμη των Σπερς. Οι κινήσεις του, όταν είχε στην κατοχή του την μπάλα, αλλά και χωρίς αυτή, προσέλκυαν την προσοχή των θεατών, χωρίς να κάνει εντυπωσιακά «καρφώματα» ή εξωπραγματικά σουτ. Στο τέλος των αγώνων, όμως, η στατιστική του «Τιμόθεου» Ντάνκαν και η αξιολόγησή του (ranking), ήταν για… φίλημα. Τόσο ο προπονητής του, Γκρεγκ Πόποβιτς, όσο και οι αντίπαλοι τεχνικοί, αντιλαμβάνονταν ότι ο Ντάνκαν στη θέση του δεύτερου ψηλού ήταν ασταμάτητος, γιατί όπως είπε κάποτε ο Πατ Ράιλι, «ο Ντάνκαν είναι ψηλός παίκτης που σκέφτεται σαν πλέι μέικερ».
Η φανέλα με το νούμερο «21» έγινε διάσημη για πρώτη φορά στο ΝΒΑ το 1999, όταν ο Ντάνκαν οδήγησε τους Σπερς στον πρώτο εκ των πέντε τίτλων που κατακτήθηκαν μέχρι το 2014. Μπορεί να «τρέλανε» τους αριθμούς της στατιστικής του για μια τριετία (2000-2002) και να ήταν κορυφαίος παίκτης του παγκοσμίου μπάσκετ το 2002, αλλά οι Σπερς δεν κατέκτησαν δεύτερο πρωτάθλημα, γιατί το δίδυμο Σακίλ Ο’ Νιλ και Κόμπε Μπράιαντ είχε αναβιώσει τη δυναστεία των Λέικερς, με το περίφημο three peat (τρεις συνεχόμενοι τίτλοι).
Ο Ντάνκαν δεν σκέφτηκε ποτέ να φύγει από το Σαν Αντόνιο και παρά τις προτάσεις που έγιναν στην αγαπημένη ομάδα του για άκρως δελεαστικές ανταλλαγές, ο Γκρεγκ Πόποβιτς δεν το συζητούσε καν. Αντίθετα, ο τεχνικός των Σπερς ζητούσε τη γνώμη του Ντάνκαν για την πορεία της ομάδας, γιατί τον θεωρούσε τον «θεμέλιο λίθο» για τη δημιουργία ομάδας πρωταθλητισμού. Η συνεργασία του Ντάνκαν με τον Γάλλο Τόνι Πάρκερ και τον Αργεντινό Μανού Τζινόμπιλι πρόσφερε μια ονειρεμένη εξαετία στους Σπερς, οι οποίοι φόρεσαν τα δαχτυλίδια των πρωταθλητών, ανά διετία (2003, 2005, 2007). Ο Ντάνκαν εξαργυρώνει σε δόξα και λατρεία του κόσμου στο Σαν Αντόνιο, την επιμονή του να μην αλλάξει φανέλα, όπως έκαναν πολλοί άλλοι παίκτες της ίδιας γενιάς.
«Σε αγαπάμε γιατί είσαι η μύτη στα σπιρούνια μας!» έγραφε ένα μόνιμο πανό που αναρτούσαν οι φίλαθλοι των Σπερς στις κερκίδες του «AT&T Center» για τον Τιμ Ντάνκαν που έμελλε να περάσει και δεύτερη… νιότη, σε ηλικία 37 ετών, αν και στους τελικούς του 2013, ο τίτλος κατακτήθηκε από τους Μαϊάμι Χιτ. Κι όμως, ο Ντάνκαν δεν απογοητεύθηκε. Αντίθετα, σε μια επίδειξη αλτρουισμού, φημολογείται ότι ζήτησε από τον Πόποβιτς να μειωθεί ο χρόνος συμμετοχής του, ώστε να παίξει περισσότερο ο Λέοναρντ στη θέση του πάουερ φόργουορντ. Οι Σπερς κατέκτησαν τον πέμπτο τίτλο τους με τον Ντάνκαν να έχει μικρότερη, αγωνιστική συνεισφορά, αλλά στα αποδυτήρια των Σπερς, η δουλειά που έκανε δεν φαινόταν…
Ο Ντάνκαν ήταν αντιστάρ. Σε 19 χρόνια καριέρας έδωσε λιγότερες από δέκα μεγάλες συνεντεύξεις στα αμερικανικά ΜΜΕ. Από την πλούσια καριέρα του λείπει μόνο μια μεγάλη διάκριση με την Εθνική ομάδα των ΗΠΑ. Στη μία και μοναδική παρουσία του με την «αστερόεσσα» στους Ολυμπιακούς της Αθήνας, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.
Στο μπάσκετ λόγω ενός… τυφώνα
«Κολυμβητής ή μπασκετμπολίστας;» ήταν το πρώτο και τελευταίο δίλημμα που έπρεπε να απαντήσει ο Τιμ Ντάνκαν, σε ηλικία 14 ετών. Tελικά, ένα φυσικό φαινόμενο τον ανάγκασε να αφήσει το υγρό στοιχείο και να οδηγηθεί στο μπάσκετ, αφήνοντας πίσω του τις αμερικανικές Παρθένους Νήσους για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΒΑ. Ο Ντάνκαν, λόγω της καταγωγής του, κολυμπούσε και ψάρευε καθημερινά στο μικρό νησί Σεντ Κρουά (έχει πληθυσμό 50.000 κατοίκους), μαζί με τις δύο μεγαλύτερες αδελφές του, μία εκ των οποίων η Τρίσια είχε εκπροσωπήσει τις ΗΠΑ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του ’88. Ο Ντάνκαν, παρά το μεγάλο ύψος του, δεν σκεφτόταν να πιάσει την μπάλα του μπάσκετ και να δοκιμάσει την τύχη του. Οπως εξιστορεί ο ίδιος, το κολύμπι ήταν η καθημερινότητά του, αλλά όχι στη θάλασσα της Καραϊβικής, γιατί «μου άρεσε πολύ, αλλά φοβόμουν τους καρχαρίες και έκανα τα περισσότερα χιλιόμετρα στην ολυμπιακή πισίνα του νησιού». Eνας τυφώνας, όμως, διέλυσε το μοναδικό κολυμβητήριο και ο Ντάνκαν έμεινε άπραγος. Ο άνδρας της δεύτερης αδελφής του, Σέριλ, του πρότεινε να παίξει μπάσκετ και οι κινήσεις του φανέρωσαν έναν ανεκπαίδευτο αθλητή.
«Το μπάσκετ δεν είχε καμία σύγκριση με το κολύμπι. Ηταν πρωτόγνωρο, αλλά με κέρδισε από την πρώτη στιγμή, γιατί με βοηθούσε το ύψος μου» θυμάται ο Ντάνκαν που βρέθηκε αντίπαλος με την εθνική παίδων των ΗΠΑ και ένας παίκτης του κολεγίου Γουέικ Φόρεστ, μίλησε στον τότε προπονητή του, Ντέιβ Οντομ, ο οποίος ταξίδεψε στις Παρθένους Νήσους για να τον συναντήσει και να τον πείσει να ασχοληθεί επαγγελματικά με το μπάσκετ. Αρχικά από το NCAA και ύστερα στο ΝΒΑ: «Στον δεύτερο χρόνο μου ζήτησαν να επιλεγώ στο νούμερο ένα του ντραφτ, αλλά αρνήθηκα. Είχα υποσχεθεί στη μητέρα μου πριν πεθάνει, ότι θα τελείωνα τις σπουδές μου για τέσσερα χρόνια και μετά θα έπαιζα στο ΝΒΑ. Ετσι και έκανα».
Ο σεβασμός από την ποιοτικότερη γενιά του ΝΒΑ
Ο αλληλοσεβασμός των παικτών στο ΝΒΑ είναι χαρακτηριστικό του αμερικανικού πρωταθλήματος, παρά τον… «συνωστισμό» των πολλών σταρ που αναδεικνύονται και καταξιώνονται σε κάθε νέα γενιά. Ο Τιμ Ντάνκαν έγινε ο δεύτερος παίκτης που αποσύρεται από την ενεργό δράση, μετά την ολοκλήρωση της περυσινής περιόδου και το «αντίο» του Κόμπε Μπράιαντ, πριν από δύο μήνες.
Ο Ντάνκαν είναι γνήσιος εκπρόσωπος της δεκαετίας του ’90 στο ΝΒΑ που έχει κριθεί, διαχρονικά, ως η καλύτερη και ποιοτικότερη για τη συνύπαρξη και ανταγωνισμό που είχαν παίκτες, όπως ο Τζόρνταν, ο Τζόνσον, ο Μπερντ, ο Μαλόουν, ο Μπάρκλεϊ, ο Τόμας και αρκετοί άλλοι που έγραψαν ιστορία με τις επιδόσεις τους. Ο στυλοβάτης των Σπερς αγαπήθηκε όσο κανένας άλλος στην πόλη που έπαιξε για 19 χρόνια και έμεινε πιστός στα «σπιρούνια». Ο Ντάνκαν υποδέχθηκε και αποχαιρέτησε 138 συμπαίκτες στο Σαν Αντόνιο. Μόνο αυτός, όμως, χαρακτηρίσθηκε αναντικατάστατος από τον προπονητή του, Γκρεγκ Πόποβιτς: «Ολοι είμαστε μοναδικοί, αλλά τόσο σημαντικός για όλους τους συμπαίκτες του, ήταν μόνο ο Τιμ. Ο κόσμος δεν μπορεί καν να διανοηθεί πόσο έξυπνος είναι. Το καταλάβαινα κάθε μέρα που δούλευα μαζί του στην προπόνηση. Χωρίς να είναι υπερβολή, χάρη σε αυτόν πολύς κόσμος, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου, έβγαλαν λεφτά, αλλά αυτός δεν είπε ποτέ τίποτα».
Ο Τόνι Πάρκερ έχει δώσει παρά πολλές ασίστ στον Τιμ Ντάνκαν και στο αποχαιρετιστήριο tweet του, ο αρχηγός της Εθνικής Γαλλίας, ήταν πολύ χαρακτηριστικός για τη συνεργασία που είχε και τους τίτλους του ΝΒΑ που κατέκτησαν μαζί.
«Ηταν ο ιδανικός συμπαίκτης. Επαιζε χωρίς την μπάλα και βρισκόταν, πάντα στην κατάλληλη θέση. Θα δυσκολευθώ πολύ να τον ψάχνω μέσα στη ρακέτα και αυτός να λείπει…».
