Εχουν κοινή αφετηρία στην ιστορία τους, ίδιο αριθμό πρωταθλημάτων στην Ιταλία, μοιράζονται την ίδια έδρα και, φέτος, γκρεμίζονται πιασμένες χέρι χέρι στον βαθμολογικό πίνακα του Καμπιονάτο. Μίλαν και Ιντερ ύστερα από 20 παιχνίδια της Σέριε Α έχουν κατορθώσει να συγκεντρώσουν μόλις 26 βαθμούς, που τις φέρνουν στη 10η θέση του πρωταθλήματος, 23 βαθμούς μακριά από την κορυφή και οκτώ από τη ζώνη του υποβιβασμού. Το συνεχόμενο «ράβε – ξήλωνε» στην ποδοσφαιρική πασαρέλα του Μιλάνου έχει φέρει απογοητευτικά αποτελέσματα.
Η Ιντερ το 2010 έφθασε στην κορυφαία στιγμή της ιστορίας της. Με τον Ζοζέ Μουρίνιο στον πάγκο κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ, το πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ιταλίας. Ηταν μια χρονιά – ορόσημο για τους «νερατζούρι», οι οποίοι μετά τη φυγή του Μουρίνιο παρέδωσαν τα κλειδιά της ομάδας στον Ράφα Μπενίτεθ. Ο Ισπανός τεχνικός, αντιλαμβανόμενος το τέλος μιας εποχής για την ομάδα, θέλησε να προχωρήσει σε διαρθρωτικές αλλαγές στο ρόστερ και στη φιλοσοφία του συλλόγου. Προσπάθησε να χτίσει από μηδενικές βάσεις, αλλά η σκιά του Μουρίνιο ήταν ασήκωτη για τον μονίμως υπό αμφισβήτηση Μπενίτεθ, ο οποίος άντεξε μόλις λίγους μήνες στον πάγκο του «Τζουζέπε Μεάτσα». Μετά τον Ισπανό, η Ιντερ άλλαξε έξι προπονητές, με τη μία επιλογή να αποδεικνύεται πιο ατυχής από την προηγούμενη. Ενας εξ αυτών ήταν και ο μετέπειτα ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Ελλάδος, Κλάουντιο Ρανιέρι. Ενα ακόμη πλήγμα για την Ιντερ ήρθε από την αποχώρηση του Μάσιμο Μοράτι από την προεδρία του συλλόγου. Τη θέση του ιδιοκτήτη κατέλαβε ο Ερικ Τοχίρ, ο οποίος μπορεί να έχει διάθεση να επενδύσει χρήματα, όμως στερείται ποδοσφαιρικής γνώσης έναντι του προκατόχου του. Είναι χαρακτηριστικό πως φέτος στο ρόστερ της Ιντερ βρίσκονται μόλις πέντε Ιταλοί ποδοσφαιριστές, εκ των οποίων μόνο οι δύο είναι διεθνείς.
Διοικητικές αναταράξεις ταλαιπωρούν και τη Μίλαν, η οποία μπορεί να έχει ακόμη τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι στον προεδρικό της θώκο, αλλά ο τωρινός Μπερλουσκόνι δεν έχει καμία σχέση με τον άλλοτε κραταιό άντρα της Ιταλίας. Η Μίλαν κατέκτησε το τελευταίο της πρωτάθλημα το 2011, ενώ το 2007 είχε φθάσει στην κορυφή της Ευρώπης. Μετά την επιτυχημένη παρουσία του Κάρλο Αντσελότι, οι «ροσονέρι» μπήκαν και αυτοί σε μια δίνη αγωνιστικών προβλημάτων τα οποία σταμάτησε πρόσκαιρα ο Μασιμιλιάνο Αλέγκρι, με τον τίτλο του 2011. Τον τελευταίο χρόνο, η θέση του προπονητή έχει γίνει σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες. Η επιθυμία της διοίκησης να αναδείξει έναν τεχνικό από τα σπλάχνα του συλλόγου έχει πέσει στο κενό, αφού τόσο ο Κλάρενς Ζέεντορφ πέρυσι όσο και ο Φίλιπο Ιντζάγκι φέτος δεν μπορούν να σταθούν στο επίπεδο του Καμπιονάτο, έστω κι αν το ιταλικό πρωτάθλημα βρίσκεται σε κρίση.
Αλλωστε, μια ματιά στα ρόστερ των δύο ομάδων είναι αρκετή για να διαπιστωθεί η έλλειψη ποιότητας. Ούτε Βιέρι ή Καμπιάσο υπάρχει πια ούτε Ιμπραΐμοβιτς ή Πίρλο…
