Δεν υπάρχει πιο περίπλοκη κατάσταση σε μια ομάδα από έναν παίκτη ο οποίος, ενώ έχει συμβόλαιο, επιθυμεί να πάει κάπου αλλού. Διότι τότε βγαίνουν τα «τσεκούρια του πολέμου» ένθεν κι ένθεν, μπαίνουν στο παιχνίδι οι οπαδοί, οι απλοί δημοσιογράφοι και οι δημοσιογραφικοί στρατοί, παίζουν μπρα ντε φερ το συναίσθημα με τη λογική, τα χρήματα με το συναίσθημα, οι δικηγόροι με τους μάνατζερ.
Το φετινό καλοκαίρι ο Τσέντι Οσμαν, παρότι είχε συμβόλαιο για έναν ακόμα χρόνο, δήλωσε στον Παναθηναϊκό ότι επιθυμεί να πάει στον ΠΑΟΚ. Αυτές τις ημέρες ο Τόμας Γουόκαπ, ο οποίος έχει συμβόλαιο για έναν ακόμα χρόνο, δήλωσε στον Ολυμπιακό ότι επιθυμεί να πάει στην Ντουμπάι. Παρόμοιες περιπτώσεις (όχι ίδιες πάντως), όπου η πρώτη τακτοποιήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες και ο παίκτης πήγε στον προορισμό της αρεσκείας του, ενώ η δεύτερη πάει να γίνει ένα σίριαλ με άγνωστο αριθμό επεισοδίων.
Συμβόλαιο σημαίνει δέσμευση
Ας ξεκινήσουμε από τα προφανή: όταν έχεις ένα συμβόλαιο, δεν μπορείς να κάνεις ό,τι σου «καπνίσει». Εχεις βάλει την υπογραφή σου, έχεις συμφωνήσει στη χρονική διάρκεια, στο ετήσιο ποσό, στα μπόνους και κάθε άλλη λεπτομέρεια που αφορά σε σπίτι, αυτοκίνητο κ.λπ. Αρα, όπως ακριβώς ένας παίκτης έχει την απαίτηση να τηρούνται οι όροι του συμβολαίου του και να πληρώνεται τα χρήματα που έχει συμφωνήσει, στους χρόνους που έχει συμφωνήσει, αντίστοιχα και η ομάδα απαιτεί από τον παίκτη να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του απέναντι σε εκείνη. Αν ο παίκτης που δεσμεύεται με συμβόλαιο επιθυμεί να αποχωρήσει, τότε η ομάδα πρέπει να ικανοποιηθεί οικονομικά ή να συναινέσει να φύγει χωρίς να πάρει χρήματα, μόνο αν εκείνη θέλει. Αν είναι «κάθετη», αν είναι ανένδοτη στο «δεν πουλάμε» ή «δεν πας πουθενά», τότε έχει κάθε δικαίωμα να κρατήσει τον παίκτη μέχρι τη λήξη του μεταξύ τους συμβολαίου.
Το πνεύμα του νόμου
Αυτά ορίζει ο νόμος, ως προς το γράμμα. Αλλά ως προς το πνεύμα; Αυτή είναι μια ευρύτερη συζήτηση. Ο Τσέντι Οσμαν έφυγε από μια ομάδα που πάντα στοχεύει στην κορυφή, που έφερε πίσω τον πιο πετυχημένο προπονητή στην Ευρώπη, που απέκτησε ποιοτικούς παίκτες για να προσπαθήσει να πάρει ξανά την Ευρωλίγκα. Ο παίκτης αποφάσισε ότι τα 3 εκατ. για 3 χρόνια που του δίνει ο ΠΑΟΚ, ο ρόλος του αδιαμφισβήτητου ηγέτη της ομάδας, η προοπτική, η δυναμική της ομάδας της Θεσσαλονίκης, ήταν αυτά που ζητούσε. Κι από τη στιγμή που ο ΠΑΟΚ έδωσε 2 εκατ. στον Παναθηναϊκό, οι «πράσινοι» αποφάσισαν να επιτρέψουν στον παίκτη να πάει εκεί που επιθυμούσε. Τι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά; Να «ματσάρει» ο Παναθηναϊκός την πρόταση του ΠΑΟΚ ή έστω να την πλησιάσει ή να στυλώσει τα πόδια και να πει «δεν πας πουθενά εφόσον έχεις συμβόλαιο». Τι θα σήμαινε αυτό; Οτι θα κρατούσε με το ζόρι έναν παίκτη «φευγάτο», ο οποίος όσο επαγγελματίας κι αν είναι, δεν θα «σκιζόταν» κιόλας για την ομάδα, ο οποίος θα ένιωθε «ριγμένος» οικονομικά σε σχέση με κάποιους από τους συμπαίκτες του και πιθανότατα θα ήταν άκεφος ή/και γκρινιάρης στα αποδυτήρια.
Η περίπτωση Γουόκαπ
Ο Τόμας Γουόκαπ είδε να έρχονται δυο παίκτες που παίζουν στην ίδια θέση με αυτόν, ο Μοντέρο και ο Μακιντάιρ, με πολύ υψηλότερα συμβόλαια από το δικό του, που είναι λίγο πάνω από το 1 εκατ. ετησίως. Στα 34 του πλέον, ψάχνει το τελευταίο μεγάλο συμβόλαιο της καριέρας του, και η Ντουμπάι φέρεται να του δίνει 3 εκατομμύρια τον χρόνο, χρήματα που σε καμία περίπτωση δεν είναι διατεθειμένος να «ματσάρει» ο Ολυμπιακός, όσα κι αν έχει προσφέρει στην ομάδα ο (έχων και ελληνικό διαβατήριο) Τεξανός. Τι μπορεί να γίνει από δω και πέρα; Η Ντουμπάι έκανε πρόταση 600.000 δολαρίων στον Ολυμπιακό η οποία απορρίφθηκε, τη στιγμή που γράφτηκε ότι ο Ολυμπιακός ζήτησε 3 εκατ. από την Ντιουμπάι, ποσό που φαίνεται «παράλογο». Οπότε οι «ερυθρόλευκοι» περιμένουν τον παίκτη στην προετοιμασία, με σκοπό να πορευτούν μαζί, ίσως και να του προσφέρουν ένα νέο συμβόλαιο με αυξημένες αποδοχές το φθινόπωρο. Ειδάλλως τα πράγματα θα μείνουν ως έχουν για τον επόμενο χρόνο. Οσο για τη φήμη ότι ο Γουόκαπ πήγε στην ELPA, την Ενωση των Καλαθοσφαιριστών της Ευρωλίγκας, ώστε να δει αν υπάρχει κάποια διάταξη που να λέει ότι η ρήτρα αποδέσμευσης ενός παίκτη δεν μπορεί να υπερβαίνει το ετήσιο συμβόλαιό του, δεν έχει επιβεβαιωθεί – επιπλέον κανείς δεν γνωρίζει με σιγουριά αν όντως υπάρχει τέτοια διάταξη.
Το «μότο» του Γιαννακόπουλου
Πολύς κόσμος μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, αλλά είπε κάτι με αφορμή την πώληση του Οσμαν που νομίζω πως είναι μια τεράστια αλήθεια: «Οποιος δεν έχει ως πρωταρχικό στόχο να αγωνίζεται στον Παναθηναϊκό –ανεξάρτητα από τον ρόλο, τα λεπτά συμμετοχής ή το βιογραφικό του– δεν έχει θέση στην ομάδα». Την ίδια ακριβώς φράση θα χρησιμοποιούσα και για τον Ολυμπιακό. Είναι τόσο μεγάλοι οργανισμοί ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός, τόσο ελκυστικοί προορισμοί, τόσο καλοπληρωτές, τόσο σημαντικά μεγέθη, με Ομπράντοβιτς και Μπαρτζώκα στους πάγκους, που δεν υπάρχει κανένα νόημα να κρατάνε παίκτες «με το ζόρι» ή να «μουλαρώνουν» όταν ένας παίκτης επιθυμεί να αποχωρήσει, για οποιονδήποτε λόγο.
Τα «μοναστήρια να είναι καλά» και τα συγκεκριμένα «μοναστήρια» έχουν 7+4 Ευρωλίγκες, υγεία, λαό, γήπεδα (το ένα υπάρχει, το άλλο φτιάχνεται), παιχταράδες, έσοδα. Στις δύο αυτές ομάδες, όπου η μισή Ευρώπη θα ήθελε να παίξει σ’ αυτές, όταν κάποιος παίκτης πει «θα ήθελα να φύγω για τον τάδε ή τον δείνα λόγο», συμφωνείς ένα ποσό πώλησης που σου φαίνεται ικανοποιητικό, τον ευχαριστείς για την προσφορά του και του εύχεσαι ό,τι καλύτερο στη ζωή του. Πας παρακάτω, σε παίκτη ή παίκτες που «διψάνε» να φορέσουν τη φανέλα αυτή και να τα δώσουν όλα για να ανεβάσουν το στάτους τους και τη χρηματιστηριακή τους αξία παίζοντας για τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Υπό τις οδηγίες του Ομπράντοβιτς και του Μπαρτζώκα.
