Σε οικονομικούς, καθαρά λογιστικούς όρους, το Μουντιάλ του 2026 ήταν απόλυτα πετυχημένο: έγινε τζίρος πολλών δισεκατομμυρίων, τα γήπεδα ήταν γεμάτα, οι διαφημιστές έκαναν πάρτι, τα hydration breaks έβαλαν σποτ στη μέση των ημιχρόνων, το half-time show του τελικού ξεπέρασε σε λάμψη ακόμα και αυτό του Super Bowl, οι ομάδες θα μοιραστούν σημαντικό αριθμό εκατομμυρίων, ο πλανήτης «χόρτασε μπάλα». Μόνο που οι φίλοι του ποδοσφαίρου, σε αντίθεση με τον Τζιάνι Ινφαντίνο, τον Ντόναλντ Τραμπ και τους συνεργάτες τους, δεν είναι ούτε επιχειρηματίες, ούτε λογιστές, ούτε άνθρωποι που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο μόνο όταν έχουν κάτι να κερδίσουν – το αγαπάνε γι’ αυτό που είναι.
Ποιο είναι το τελικό αποτύπωμα του Μουντιάλ που τελείωσε πριν από μερικές μέρες; Αγωνιστικά, μια μάλλον ανούσια φάση ομίλων, μερικά συναρπαστικά νοκ άουτ, δύο ενδιαφέροντες ημιτελικοί, ένας μικρός τελικός που ήταν η χαρά της ζωής και ένας τελικός όπου το μόνο σασπένς ήταν στα επεισόδια στο τέλος, αλλά τουλάχιστον ο καθένας πήρε αυτό που άξιζε. Εξωαγωνιστικά, ήταν μια διοργάνωση όπου οι ψίθυροι έγιναν φωνές, οι «ισχυροί» πήραν από χάδια μέχρι σπρωξίματα, οι «ανίσχυροι» πήραν από τρικλοποδιές μέχρι «φάπες», η λογική πήγε περίπατο και οι κανονισμοί στα σκουπίδια. Στα χέρια του Τζιάνι Ινφαντίνο, το «λαϊκό ποδόσφαιρο» έγινε άθλημα της ελίτ, των πλούσιων και ισχυρών που μπορούσαν να πληρώσουν χιλιάδες δολάρια για ένα εισιτήριο. Οι κανονισμοί έγιναν «λάστιχο», όπως συνέβη με την κόκκινη κάρτα του Μπάλογκαν, η πολιτική «έπαιξε μπαλίτσα» με τον πιο χυδαίο και απροκάλυπτο τρόπο, όπως διαπιστώσαμε με την παρέμβαση Τραμπ για να αλλάξει ο κανονισμός, τα διαλείμματα για διαφημίσεις που βαφτίστηκαν «διαλείμματα ενυδάτωσης» έκαναν το football, soccer, αντί να γίνει το ανάποδο. Συν τοις άλλοις, είχαμε ένα ακόμα χονδροειδές ψέμα από τη FIFA: 17 λεπτά είχαν πει ότι θα κρατήσει το σόου του ημιχρόνου του τελικού, 27 λεπτά κράτησε. Ως συνήθως, κανένας σεβασμός στο άθλημα, τους ποδοσφαιριστές, τους θεατές, τους τηλεθεατές, την ίδια την αλήθεια.
Ο «καταλληλότερος»
Υστερα από όλα αυτά, η New York Post γράφει ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα καλόβλεπε τον Τζιάνι Ινφαντίνο ως τον επόμενο γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, ώστε να αντικαταστήσει τον Αντόνιο Γκουτέρες που αποχωρεί στο τέλος της χρονιάς. Μας φαίνεται ότι είναι ο κατάλληλος άνθρωπος, στην κατάλληλη θέση, ως επιλογή του κατάλληλου προέδρου: ο Τζιάνι Ινφαντίνο ποτέ δεν θα κακοκαρδίσει τους ισχυρούς – δεν το έχει κάνει ποτέ ως αφεντικό του ποδοσφαίρου. Ποτέ δεν θα κάνει λόγο για «γενοκτονία στη Γάζα» όπως έκανε ο Γκουτέρες. Ο Ινφαντίνο ξέρει να κρατά ισορροπίες και να βουτάει τη γλώσσα του όχι στο συναίσθημα, αλλά στο δολάριο. Ο Ινφαντίνο παρέδωσε Βραβείο Ειρήνης σε έναν πολεμοχαρή πρόεδρο πριν από το Μουντιάλ, τον εξυπηρέτησε με την κάρτα του Μπάλογκαν, του έδωσε τη δυνατότητα να κάνει τη «λεζάντα του» στην απονομή. Εκθείασε τον ίδιο, την κυβέρνησή του, τις εγκαταστάσεις, την οργάνωση, αποφεύγοντας να πιάσει κάθε «καυτή πατάτα»: δεν είπε κουβέντα για τον Σομαλό διαιτητή που δεν του επετράπη η είσοδος στις ΗΠΑ, για την απαγόρευση εισόδου ανθρώπων από συγκεκριμένες χώρες, για τη συμπεριφορά απέναντι στην ομάδα του Ιράν, γενικά για όποιο θέμα έκανε «τζιζ». Oλη αυτή η «υπεύθυνη στάση» του Τζιάνι Ινφαντίνο, όλες οι κολακείες, οι χάρες, οι εξυπηρετήσεις, τα χαμόγελα, οι βραβεύσεις, το κομπλιμέντα, δεν γίνονται τυχαία: ένας άνθρωπος που λειτουργεί επιχειρηματικά και σκέφτεται πολιτικά, πάντα έχει στο μυαλό του την επόμενη μέρα. Κι εφόσον η ιταλο-ελβετική του καταγωγή δεν του επιτρέπει να γίνει μέλος της κυβέρνησης Τραμπ, το αμέσως επόμενο καλό σενάριο είναι μια θέση όπου θα έχει παγκόσμια επιρροή, θα κάθεται στο τραπέζι με τους ισχυρούς του πλανήτη, θα χαράζει διεθνή ατζέντα, θα απορροφά κραδασμούς, θα αναδεικνύει θέματα την ίδια ώρα που θα υποβαθμίζει άλλα και θα απαντά με χαμόγελα και μισόλογα όταν οι ερωτήσεις θα προσπαθούν να τον στριμώξουν.
Ολα τακτοποιημένα
Για να μπορέσει ο Ινφαντίνο να γίνει διάδοχος του Γκουτέρες, θα πρέπει να έχει αρχικά τη στήριξη του 15μελούς Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και εν συνεχεία την έγκριση της Γενικής Συνέλευσης. Ο ίδιος έχει ανακοινώσει την πρόθεσή του να διεκδικήσει ξανά την προεδρία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Ακόμα κι αν αποχωρήσει όμως, τα έχει «τακτοποιήσει» όλα για τα επόμενα 8 χρόνια: έδωσε το Μουντιάλ του 2030 στη «φτωχολογιά», δηλαδή Ισπανία, Πορτογαλία και Μαρόκο, δίνοντας κι από έναν αγώνα σε Ουρουγουάη, Παραγουάη και Αργεντινή, για να τιμηθεί το πρώτο Μουντιάλ του 1930 που έγινε στην Ουρουγουάη. Το Μουντιάλ του 2034 το έδωσε στα πετροδολάρια της Σαουδικής Αραβίας, ώστε μετά το Μουντιάλ του Κατάρ, να ζήσουμε μια διοργάνωση σε ακόμα μια «ποδοσφαιρομάνα» με γεμάτο πορτοφόλι και όρεξη για μπίζνες και εξωστρέφεια. Αν αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ο καταλληλότερος για γ.γ. του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, τότε ποιος άλλος θα μπορούσε να είναι;
