Τομ Κρουζ, τι κάνεις εδώ;
– Πόσο πιο αμερικανιά το θες;
– Ναι.
Ο «Μάβερικ» πάνω σ’ ένα μικρό βάθρο να μας μιλάει επί δύο λεπτά για το πώς το ποδόσφαιρο ενώνει τους λαούς; Περίπου η ίδια αίσθηση με το να έκανε σεμινάρια οσκαρικής ηθοποιίας ο Μαρκίνιος.
Η θηλιά στον λαιμό
Κανένα περιθώριο αμφισβήτησης από πλευράς Ισπανίας. Αυτό το παιχνίδι ήταν εξαρχής προορισμένο να εξελιχθεί σε πολιορκία, ένα μοντέρνο χριστιανοί – λιοντάρια. Η ομάδα του Λουίς ντε λα Φουέντε, με τρόπο που θύμισε μια εξελιγμένη εκδοχή του «Total Football» της Ολλανδίας των 70s, μετέφερε το παιχνίδι από το πρώτο λεπτό στο μισό της Αργεντινής – κι εκεί παρέμεινε για τα 110 από τα 120 λεπτά του αγώνα. Πραγματικό κομψοτέχνημα.
Κάτι κουρασμένα παλικάρια
Με τη λανθασμένη επιλογή του Νίκο Γκονζάλες στην αρχική ενδεκάδα, ο οποίος και δεν βοηθούσε ιδιαίτερα τον Ταλιαφίκο πίσω και τα έκανε μαντάρα μπροστά όποτε προσπαθούσε να επιτεθεί, οι Αργεντινοί περιορίστηκαν στο να κυνηγάνε μια μπάλα στην οποία δεν μπορούσαν να φτάσουν σχεδόν ποτέ πρώτοι. Με την πάροδο, δε, του χρόνου, η τακτική αυτή εξουδετέρωσης που εφάρμοσε η Ισπανία, οδήγησε την αντίπαλό της στην πλήρη αγωνιστική ανυπαρξία.
Η Μαντόνα με τους μπράβους της…
…που ήταν εκεί μάλλον για να της λένε «μπράβο» για το πόσο καλά ερμήνευσε το «Music». Εμφανώς πιο άνετος και εξοικειωμένος με τη φάση ο Ροναλντίνιο, έχοντας ουκ ολίγα βαρέα ένσημα από την προϋπηρεσία του στη νυχτερινή ζωή της Αθήνας. Εμφανώς πιο αμήχανος ο Ρονάλντο, με το χαμόγελο «τι δουλειά έχω εγώ εδώ;».
Ο «Ντίμπου» Μαρτίνεζ
Αγωνιζόταν με τραυματισμό από την αρχή του Μουντιάλ. Και στο τέλος του έμεινε μόνος του στο χαράκωμα να πολεμάει, άνισα αλλά μανιασμένα, τον εχθρό. Το ρεκόρ που κατέγραψε για τις περισσότερες επεμβάσεις (11) από τερματοφύλακα σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου ουδόλως θα τον παρηγορήσει, άλλωστε ο τελευταίος ήρωας στη συνείδηση των Αργεντινών που βρέθηκε στην πλευρά των χαμένων ήταν ο Ντιέγκο στον τελικό του 1990.
Η μοιραία φάση
Τα ’φερε έτσι η ζωή που ο καλύτερος παίκτης των Αργεντινών, μαζί με τον Μέσι, στο τουρνουά, να είναι αυτός που ουσιαστικά έκλεισε το καπάκι στο φέρετρο της ομάδας του. Ο Eντσο Φερνάντες στο 90+4΄ πήγε καθυστερημένα στην μπάλα, αποβλήθηκε με δεύτερη κίτρινη και κάπου εκεί έσβησε οριστικά όποιο αχνό φως ελπίδας υπήρχε για επικράτηση. Από το σημείο αυτό και μετά, η Αργεντινή μπήκε σε ξεκάθαρο mode επιβίωσης.
Η στιγμή ντροπής του Μέσι
Στο 90+5΄ ο Κουκουρέγια πλησιάζει τον Μέσι και του εξηγεί ότι ο πεσμένος στο χόρτο Κουμπαρσί δεν κάνει καθυστερήσεις αλλά έχει χτυπήσει στο στόμα. Ο Μέσι γυρίζει προς τον διαιτητή και του ζητάει να βγάλει κάρτα στον Ισπανό αμυντικό, επειδή δήθεν του μίλησε απρεπώς καλύπτοντας με το χέρι το στόμα του. Μόνο ντροπή για την ανηθικότητα αυτή, που δεν δικαιολογείται από καμία ένταση του αγώνα, κακώς δεν δόθηκε κίτρινη στον Αργεντινό από τον Βίντσιτς. Οι δε προσπάθειες μερίδας του Τύπου λίγο αργότερα να μας πείσουν ότι «αντιστάθηκε» στον Τραμπ κατά τη διάρκεια της απονομής επειδή «δεν τον κοίταξε στα μάτια» –κάτι που δεν ισχύει– είναι μια θλιβερή μορφή αυτόκλητης υπεράσπισης από όσους έχουν την ψευδαίσθηση ότι οι κορυφαίοι ποδοσφαιριστές έχουν και ανάλογα κορυφαίο χαρακτήρα.
Ο μαχαλόμαγκας Παρέδες
Η ανημπόρια της Αργεντινής ν’ αλλάξει τρίτη πάσα δημιούργησε, όπως είναι φυσικό για Λατινοαμερικανούς, νεύρα από νωρίς. Οι Αργεντινοί έσπρωξαν, χτύπησαν, κλώτσησαν όσο μπορούσαν, σε αντιστάθμισμα της απόλυτης φυσικής και αγωνιστικής υπεροχής των Ισπανών. Και στο τέλος ο Παρέδες, που έπρεπε να έχει δεχτεί 3-4 κίτρινες στα 80΄ που αγωνίστηκε, βρήκε ευκαιρία μετά την ύπουλη γροθιά του ψευτο-κουτσαβάκη Μολίνα στον Ρόδρι, να αρπάξει τον Ερικ Γκαρθία από τον λαιμό και καπάκια να ξαπλώσει τον Γκάβι (ο οποίος έσπευσε να τους χωρίσει) στο χορτάρι, πριν τελικά τον μαζέψουν. Μαγκιά, κλ… κι εξάτμιση δηλαδή, όπως λένε και στο χωριό μου.
