Τα σημάδια έλεγαν Ισπανία – αλλά ποιος τα έβλεπε;
Αν δεν είχες επικεντρωθεί στο προφανές, ότι δηλαδή η Γαλλία έχει την περίφημη τετράδα-φωτιά των Εμπαπέ, Ντεμπελέ, Μπαρκολά, Ολίσε και μπορεί να πνίξει κάθε αντίπαλο, άρα είναι εξ ορισμού το φαβορί για πρόκριση στον τελικό, τότε μπορούσες να μελετήσεις διαφορετικά το ματς πριν αρχίσει και να δώσεις πόντους στην εθνική Ισπανίας. Δεν ήταν καν η ιστορία των αναμετρήσεων με τα παλιότερα αποτελέσσματα των δυο τους όσο η «λογική» της Ισπανίας στο φετινό Μουντιάλ, που την έφερνε στα ημιτελικά με παθητικό μόλις ενός γκολ – κι αυτό σε δική της νίκη επί του Βελγίου με 2-1.
Ο Ντε λα Φουέντε παρουσίασε μια ομάδα με άμυνα από γρανίτη και τίποτα, φυσικά, δεν θα θύμιζε το αλλοοπρόσαλλο περυσινό 5-4 με τη Γαλλία στο Nations League όταν το ματς ήταν του τύπου «γκολ εσείς, σέντρα εμείς».
Πρώτο στοιχείο που θα έπρεπε, λοιπόν, να προσμετρήσει ο όποιος ποδοσφαιρόφιλος ή αναλυτής για το επερχόμενο Γαλλία – Ισπανία θα ήταν το «εμπάργκο» που θα μπορούσε να επιβάλει στην πληθωρική Γαλλία η «φούρια ρόχα», κρατώντας τουλάχιστον το σκορ χαμηλά ή απενεργοποιώντας αυτή την αρετή των «τρικολόρ» να σκοράρουν με πολλούς διαφορετικούς παίκτες και να εντυπωσιάζουν τόσο ώστε επτά στους δέκα «παίκτες του στοιχήματος» –ειδική κατηγορία ποδοσφαιρικών αναλυτών– να τη χρίζουν αδιαφιλονίκητο φαβορί.
Πώς μπορεί να είναι μια ομάδα τόσο ξεκάθαρο φαβορί όταν απέναντί της παίζει ενδεκάδα που, αν ακολουθήσει την τακτική του Ντε λα Φουέντε με την υπεροπλία στο κέντρο, τη βασανιστική για τον αντίπαλο κατοχή μπάλας και το ασφυκτικό «πνίξιμο» των ατού της Γαλλίας, θα μπορούσε σχεδόν να την εξαφανίσει από το ματς – όπως κι έγινε;
Η τακτική του Ντε λα Φουέντε θριάμβευσε
Είναι στενόχωρο να ακούς ότι αυτός ο αρχοντάνθρωπος των γηπέδων, Ντιντιέ Ντεσάν, στο κύκνειο Μουντιάλ του και μετά τον αποκλεισμό, στάθηκε στον 34χρονο διαιτητή από το Ελ Σαλβαδόρ, Ιβάν Μπάρτον, ως σαν να ήταν αυτός το πρόσωπο που καθόρισε το αποτέλεσμα, αντί να σκεφθεί ότι ο Ντε λα Φουέντε «του πήρε την ταυτότητα» στο γήπεδο.
Ο Βάσκος τεχνικός της εθνικής Ισπανίας, που έχει κερδίσει τους παίκτες του με τη δουλειά του –και πολλούς από αυτούς τους είχε κοντά του από τις μικρές εθνικές ομάδες της χώρας του–, είχε ένα πολύ ξεκάθαρο σκεπτικό για το ματς, και γι’ αυτόν και την εθνική του ίσχυσε το «η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται». Από το πρώτο κιόλας πεντάλεπτο του αγώνα η εικόνα έδειξε τι θα ακολουθούσε στη συνέχεια. Το ασφυκτικό πρέσινγκ των Ισπανών στο κέντρο, με τελικά στατιστικά να δείχνουν τη συντριπτική υπεροχή τους στα τάκλινγκ και τις διπλάσιες επιδόσεις τους στις εναέριες μονομαχίες, δεν επηρεάστηκε διόλου από μια καλή φάση του Εμπαπέ στο πρώτο ημίχρονο, που μπορεί να ήταν τελικά και η μοναδική ευκαιρία των Γάλλων.
Το passing game των παικτών του Ντε λα Φουέντε αριθμητικά σε τελικό νούμερο δεν έδειχνε αυτό που έβλεπε κανείς από την οθόνη (τελική κατοχή 51% των Ισπανών έναντι 49% των Γάλλων), αλλά η εικόνα του ματς ήταν σαν να έπαιζαν οι Ισπανοί με παραπάνω παίκτες. Ελάχιστες φορές οι παίκτες του Ντε λα Φουέντε, όχι μόνο τα χαφ αλλά και οι έντεκα όταν αμυνόταν η Ισπανία, είχαν απόσταση μεταξύ τους μεγαλύτερη από 2-3 μέτρα – κοινώς όπου γύριζαν οι Γάλλοι το κεφάλι τους έβλεπαν Ισπανούς να κλείνουν τους χώρους και να τους πνίγουν.
Η Γαλλία δεν μπήκε ποτέ στο ματς και η περίφημη τετράδα των επιθετικών της δεν είχε καν την ευκαιρία να συνδυαστεί για να αλλάξει δύο πάσες. Το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο της Ισπανίας με Φαμπιάν Ρουίθ, Ρόντρι, Ολμο στο κέντρο να αλωνίζουν, να ελέγχουν και να συνεπικουρούνται ακόμη και από τα μπακ που ανέβαιναν δημιούργησε ένα τείχος απροσπέλαστο – και τα δύο γκολ του Οϊαρθάμπαλ και Πόρο ήρθαν ως αποτέλεσμα –και αυτά– της πίεσης και της κατοχής. Ο Ντε λα Φουέντε, που δεν έχει ποτέ «πουλήσει» τον εαυτό του ως προπονητή-σταρ, ένας συνεπής εργάτης και μέντορας για τα δικά του παιδιά, δήλωσε τολμηρά μετά τη νίκη: «Αντιμετωπίσαμε μια από τις καλύτερες ομάδες στον κόσμο, αλλά απέναντί τους είχαν την καλύτερη ομάδα στον κόσμο. Αυτή είναι η διαφορά». Ποιος μπορεί, μέχρι τον τελικό, να του πει ότι δεν λέει αλήθεια;
