Κάθε καλοκαίρι υπάρχουν μεταγραφές που ανεβάζουν το επίπεδο ενός ρόστερ και άλλες που έχουν τη δυνατότητα να αλλάξουν ουσιαστικά ολόκληρη την αγωνιστική του ταυτότητα. Η απόκτηση του Γκερσόν Γιαμπουσέλε από τον Παναθηναϊκό ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Ο Γάλλος elite φόργουορντ δεν είναι απλώς ακόμη ένας παίκτης που επιστρέφει στην Ευρώπη έχοντας περάσει ξανά από το NBA, ούτε μία περίπτωση που η αξία της μεταγραφής μετριέται αποκλειστικά από το βιογραφικό του. Ο Γιαμπουσέλε είναι ένα από τα ελάχιστα «τεσσάρια» που κυκλοφορούν σήμερα στην αγορά και μπορούν να επηρεάσουν κάθε κομμάτι του παιχνιδιού, χωρίς να απαιτούν η ομάδα να προσαρμόσει το σύστημά της πάνω τους. Είναι εκείνος που προσαρμόζεται στις ανάγκες της ομάδας, και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο προσόν του.
Τα τελευταία χρόνια η Ευρωλίγκα έχει αλλάξει αγωνιστική μορφή. Οι ομάδες εκτελούν περισσότερα pick and roll από ποτέ, αναζητούν συνεχώς τα mismatch μέσα από αλλαγές στα σκριν και δίνουν τεράστια σημασία στο spacing. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο ακριβοί φόργουορντ της διοργάνωσης διαθέτουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: μπορούν να καλύψουν περισσότερους από έναν ρόλους μέσα στην ίδια κατοχή.
Ο Γιαμπουσέλε αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της σχολής. Στα 2,01 μέτρα, διαθέτει το σώμα ενός κλασικού πάουερ φόργουορντ, αλλά κινείται σαν πολύ ελαφρύτερος παίκτης. Μπορεί να παίξει πάνω από τη στεφάνη, να τρέξει στο ανοιχτό γήπεδο, να εκτελέσει μετά από πάσα, να επιτεθεί σε close out, αλλά και να κατεβάσει ο ίδιος την μπάλα όταν η κατάσταση το απαιτήσει. Δεν είναι elite δημιουργός, ούτε χρειάζεται να κρατά συνεχώς την μπάλα για να επηρεάσει το παιχνίδι. Η μοναδικότητά του βρίσκεται στο γεγονός ότι κάνει σχεδόν τα πάντα σε υψηλό επίπεδο.
Αυτό ακριβώς αναζητούν πλέον οι κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης. Αν κάποιος παρακολουθήσει αυτές που έφτασαν στα τελευταία Final 4, θα διαπιστώσει ότι σχεδόν όλες στηρίζονται σε «τεσσάρια» που μπορούν να αλλάξουν ρυθμό και σχήμα χωρίς να χρειαστεί αλλαγή φιλοσοφίας.
Η Ρεάλ κάποτε στηρίχθηκε στον Γιαμπουσέλε και στον νεότερο Ντεκ. Η Φενέρμπαχτσε βασίστηκε στον Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις. Ο Ολυμπιακός έχτισε μεγάλο μέρος του παιχνιδιού του γύρω από τον Βεζένκοφ. Η θέση «4» έχει μετατραπεί ίσως στην πιο κομβική θέση του σύγχρονου ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Ο Παναθηναϊκός του Ομπράντοβιτς, με αυτή τη μεταγραφή, ουσιαστικά, απαντά σε αυτή την εξέλιξη. Η επίθεση ξεκινά από τον χώρο και όχι από την μπάλα. Οι περισσότερες αναλύσεις για τον Γιαμπουσέλε αφορούν στο τρίποντό του, καθώς σουτάρει γύρω από το 40%. Ομως, το σημαντικότερο είναι ότι αναγκάζει την αντίπαλη άμυνα να τον υπολογίζει.
Ενας ψηλός που σουτάρει με συνέπεια δεν προσφέρει μόνο πόντους. Αλλάζει τις αποστάσεις ολόκληρης της επίθεσης. Ο προσωπικός του αντίπαλος δεν μπορεί να μείνει μέσα στη ρακέτα για βοήθειες, γεγονός που δημιουργεί μεγαλύτερους διαδρόμους για τους δημιουργούς και καλύτερες γωνίες εκτέλεσης για τους υπόλοιπους παίκτες.
Το spacing είναι ίσως το πιο υποτιμημένο στατιστικό του σύγχρονου μπάσκετ, γιατί δεν εμφανίζεται πουθενά στο boxscore. Κι ο Γιαμπουσέλε το προσφέρει σχεδόν σε κάθε κατοχή.
Παράλληλα, δεν είναι ο τυπικός stretch-four που περιμένει απλώς μια πάσα για να εκτελέσει. Αν ο αντίπαλος κλείσει πάνω του, έχει την ταχύτητα να επιτεθεί στην πρώτη ντρίμπλα, αλλά και τον όγκο να αντισταθμίσει την πρώτη επαφή για κάνει πιο άνετο το drive του. Αν προκύψει αλλαγή και τον μαρκάρει κοντύτερος παίκτης, διαθέτει τη δύναμη και την τεχνική να παίξει με πλάτη. Αν η άμυνα προλάβει να προσαρμοστεί, μπορεί να πασάρει στην αδύνατη πλευρά χωρίς να διακόψει τη ροή της επίθεσης. Γι’ αυτό και η παραγωγικότητά του δεν εξαρτάται από τον αριθμό των κατοχών που θα πάρει.
Υπάρχουν παίκτες που χρειάζονται δεκαπέντε ή είκοσι επιθέσεις για να γράψουν καλούς αριθμούς. Ο Γιαμπουσέλε μπορεί να επηρεάσει το παιχνίδι με πολύ λιγότερες, γιατί πολλές φορές η μεγαλύτερη συνεισφορά του είναι ότι δημιουργεί καλύτερες συνθήκες για τους υπόλοιπους. Αυτό είναι ένα στοιχείο που δύσκολα αποτυπώνεται στους αριθμούς, αλλά αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο βίντεο.
Πλέον ο Ομπράντοβιτς κλείνει με μία ακόμη σημαντική προσθήκη στο ρόστερ της νέας σεζόν, έχοντας παίκτες elite σε κάθε θέση, παίκτες που πλην των Φαλ και Λεσόρ μπορούν από το «1» να ανέβουν στο «2», από το «3» στο «4», από το «4» στο «5» και το αντίστροφο, ενώ η συντριπτική πλειονότητά τους έχει «2 way» χαρακτηριστικά, κάτι που έλειψε πέρυσι και φυσικά στοίχισε πικρά στους «πράσινους», οι οποίοι έπρεπε να παίζουν κάθε φορά στο 100% για να καλύψουν τις ατέλειές τους (θυμίζουμε ματς όπως αυτό με τον Κολοσσό στο ΟΑΚΑ, όπου το «τριφύλλι» ηττήθηκε δεχόμενο 102 πόντους!).
Η τελική πινελιά στη θέση του πόιντ γκαρντ αναμένεται πολύ αργότερα κι ανάλογα με το τι θα δώσει η αγορά. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο Παναθηναϊκός του Ομπράντοβιτς αποκτά ξανά αμυντικό φίλτρο, κορμιά και προσωπικότητα σε κάθε θέση. Μένει να φανεί αν όλο αυτό το δύσκολο «πάντρεμα» προσωπικοτήτων στο glass floor θα έχει το αποτέλεσμα που περιμένουν οι φίλοι του.
