Το 2030 στο Μουντιάλ της Ιβηρικής Χερσονήσου, θα γιορταστεί η επέτειος των 100 χρόνων από το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο, που πραγματοποιήθηκε στην Ουρουγουάη το 1930. Ακόμη και τότε, η Βραζιλία θα κατέχει τα σκήπτρα με τα περισσότερα τρόπαια, με τις πέντε κατακτήσεις της. Η Γερμανία και η Ιταλία ούτως η άλλως δεν την απειλούν, η Αργεντινή στον τελευταίο «χορό» του Μέσι -ακόμη κι αν το σηκώσει- θα φτάσει τα τέσσερα ενώ η Γαλλία του Εμπαπέ εφόσον επιβεβαιώσει τα προγνωστικά των στοιχηματικών θα πάει στα τρία.
Η «σελεσάο» θα εξακολουθεί να είναι η πολυνίκης αλλά το μεγάλο ερώτημα θα είναι, αν ο απλός 28χρονος Βραζιλιάνος που θα ταξιδέψει μέχρι τα γήπεδα της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και του Μαρόκο, θα την δει για πρώτη φορά στην ζωή του να σηκώνει το «Ζιλ Ριμέ» ή θα κλαίει γοερά στις εξέδρες για ένα ακόμη χαμένο όνειρο.
Η φετινή νέα αποτυχία της Βραζιλίας, κάνει μια ολόκληρη γενιά Βραζιλιάνων να έχει στερηθεί αυτό που οι παλιότεροι θεωρούσαν κάτι το δεδομένο.
Οι παππούδες τους είδαν την καλύτερη ομάδα στην ιστορία των Μουντιάλ να «κεντάει». Την ομάδα του Πελέ και των «λοχαγών» του Ζέρσον, Τοστάο, Ριβελίνο και Ζαϊρζίνιο.
Οι πατεράδες τους πάλι, είδαν την «μαγεία» των Ρονάλντο, Ροναλντίνιο αλλά και τους Ρομάριο, Ριβάλντο, Καφού και Ρομπέρτο Κάρλος. Αυτοί είναι αναγκασμένοι να περιμένουν τη νέα «φουρνιά» των Βραζιλιάνων που θα βγει αλλά και το πως θα μπορέσει η Ομοσπονδία να διαχειριστεί αυτή την ευρωπαϊκή «μεταμφίεση» της ομάδας που δεν την βγάζει σε καλό.
Οχι μόνο την έχει κάνει να χάσει το DNA της αλλά και να αποκλείεται στις νοκ άουτ φάσεις των Μουντιάλ από τις ευρωπαϊκές ομάδες. Ακόμη πιο πολύ και από την ήττα από τη Νορβηγία, το πιο συγκλονιστικό ήταν να βλέπει κανείς τη Βραζιλία να έχει τόσο λίγο έλεγχο της μπάλας, μόλις 36% κατοχή, απέναντι στη Νορβηγία.
Ο Αντσελότι είχε τη δική του εξήγηση, υποστηρίζοντας ότι ο αντίπαλος έπαιξε καλά και κράτησε την μπάλα αποτελεσματικά. Ήταν απρόθυμος να στείλει τους παίκτες του να πιέσουν ψηλά στο γήπεδο λόγω της απειλής που λέγεται Χάαλαντ. Όλα αληθινά και θεμιτά… για ένα άλλο έθνος. Όχι όμως τη Βραζιλία. Η ιστορία της απαιτεί υψηλότερο επίπεδο. Σίγουρα θα πρέπει να ανησυχείς για τον Χάαλαντ όταν έχεις τους Γκάμπριελ και Μαρκίνιος στην άμυνα αλλά το θέμα κι αυτό που πρέπει να προβληματίσει περισσότερο τον Ιταλό τεχνικό, είναι, πως βρίσκει το αντίδοτο η Νορβηγία, όταν έχει να αντιμετωπίσει τον Βινίσιους, με τους Άιερ και Χέγκεμ στα μετόπισθεν.
Τα… κλειδωμένα «θέλω»
Οταν παρακολουθείς τη Βραζιλία να αγωνίζεται, είσαι ανυπόμονος για το τι θα δεις. Αυτό το απρόβλεπτο μαζί με την ποιότητα των παλαιότερων λείπει πλέον από τους ποδοσφαιριστές της. Αλλά ακόμη και αυτό το ταλέντο που διαθέτουν, δεν το βγάζουν στο γήπεδο. Αγωνιζόμενοι οι περισσότεροι σε ευρωπαϊκούς συλλόγους έχει περάσει στο υποσυνείδητο τους ο περιορισμός: Η ανάγκη και η προτεραιότητα της αμυντικής ταυτότητας, της μετάβασης και του τυποποιημένου build-up.
Το «Joga Bonito» (το «όμορφο παιχνίδι») με την έμφυτη ελευθερία κινήσεων, το πάθος, και την χαρά για το θέαμα που αντιπροσώπευε τον Βραζιλιάνο ποδοσφαιριστή, είναι καλά «κλειδωμένο» μέσα τους.
Ο ερχομός του πολύπειρου Αντσελότι στον πάγκο αποδείχθηκε πως είχε να κάνει με τα ρεκόρ του σε νοκ άουτ διοργανώσεις και στην διατήρηση του επιπέδου των παικτών σε καθεστώς υψηλής πίεσης. Σε καμία περίπτωση όμως στην απελευθέρωση του κρυμμένου ταλέντου τους.
«Πρέπει να αντιμετωπίσουμε την απογοήτευση και ξεκινώντας από αύριο, να σκεφτούμε τι μπορεί να επιφυλάσσει το μέλλον για αυτήν την εθνική ομάδα», δήλωσε ο ίδιος. «Βρισκόμαστε στην αρχή ενός κύκλου, όχι στο τέλος ενός κύκλου» συμπλήρωσε, καθιστώντας σαφές πως δεν σκοπεύει να παραιτηθεί από το συμβόλαιό του που λήγει το 2030, με το τέλος του επόμενου Μουντιάλ, την ώρα που η κριτική στη χώρα έχει φουντώσει για τα καλά, ακόμη και από παλιούς άσους όπως ο Ρονάλντο που μίλησε ανοικτά για λάθη του Αντσελότι.
Το χάσμα που έκλεισε
Στην Βραζιλία, στην χώρα των 213 εκατομμυρίων υπάρχει άφθονο αναξιοποίητο ταλέντο και μια αγάπη για το ποδόσφαιρο που δεν βρίσκει κανείς, πουθενά αλλού. Αυτή την κληρονομιά κουβαλούσε στην πλάτη της η «σελεσάο» κάθε φορά που έμπαινε στο γήπεδο. Επίσης κουβαλούσε αυτό το τεράστιο χάσμα ατομικής ικανότητας με τους αντιπάλους της, που πια δεν το έχει. Η Νορβηγία δεν είχε συμμετάσχει σε Παγκόσμιο Κύπελλο από το 1998, αλλά οκτώ από τους παίκτες που μπήκαν στο γήπεδο την Κυριακή, έπαιξαν στο Champions League την περασμένη σεζόν, δηλαδή ένας περισσότερος από τη Βραζιλία.
Αν τραυματιστεί ο 22χρονος Γουέσλϊ, όπως και έγινε σε αυτό το Μουντιάλ, back up του είναι ο Ντανίλο που γίνεται 35 ετών τον επόμενο μήνα. Αντικαταστάτης του επίσης τραυματία Ραφίνια είναι ο «άγουρος» 19χρονος Ραγιάν της Μπόρνμουθ ενώ στην περίπτωση του Πακετά, ο τραυματισμός του φάνηκε πολύ αφού ο Μαρτινέλι έπρεπε να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά και ο Αντσελότι να αναπροσαρμόσει τα πλάνα του.
Οσον αφορά τις δύο πρώτες αλλαγές του Ιταλού, η πρώτη ήταν ένας έφηβος (Έντρικ) που σκόραρε έξι γκολ πρωταθλήματος τις δύο τελευταίες σεζόν και ο 34χρονος, ταλαιπωρημένος από χίλια δυο πράγματα, Νεϊμάρ, που όπως φάνηκε επεδίωκε περισσότερο την προσωπική του προβολή παρά το καλό της ομάδας.
Δεν περνά απαρτήρητο το πόσα χρόνια έχει να βγάλει έναν καθαορόαιμο σκόρερ η Βραζιλία. Ο Κασεμίρο στα 34 του χρόνια παραμένει αναντικατάστατος.
Ο Αντσελότι μπορεί να εμφανίζεται αισιόδοξος για το μέλλον. Αλλά αυτή δεν είναι απλώς μια διαφορετική Βραζιλία. Είναι μια Βραζιλία που αγωνίζεται σε έναν διαφορετικό κόσμο. Έναν κόσμο όπου ο ανταγωνισμός είναι πολύ πιο σκληρός και όπου η πυρετώδης αναμονή για έναν έκτο τίτλο Παγκοσμίου Κυπέλλου βαραίνει όλο και περισσότερο έναν ολόκληρο λαό.
