Μου άρεσε
Ο «τσαμπουκάς» των Παραγουανών. Φάτσες όπως του Κανάλε βγαλμένες κατευθείαν από το Narcos, αμυντική λειτουργία-μπετόν, μ’ ένα αόρατο «Νo passaran!» χαραγμένο στο κούτελο. Οι Παραγουανοί, όπως είπε και ο προπονητής τους Γκουστάβο Αλφάρο μετά την πρόκριση επί της Γερμανίας, έρχονται από τη «σκληρή γη», εκεί όπου έπαιζαν ξυπόλυτοι στο χώμα. Πρόκειται για μια ποδοσφαιρική «γείωση» σχεδόν ξεχασμένη, που έχει ρίζα στα βάθη του χρόνου, τότε που το ποδόσφαιρο ήταν πρώτα απ’ όλα μάχη μεταμφιεσμένη σε παιχνίδι και όχι φόβος λάθους μεταμφιεσμένος σε πόζα.
Το επιθετικό μπαλέτο της Γαλλίας. Η μόνη ομάδα του Μουντιάλ που ξεκινάει μια διαφορετική χορογραφία κάθε φορά που επιτίθεται. Η πεντάδα Εμπαπέ – Ντεμπελέ – Ολίσε – Ντουέ – Μπαρκολά συνδυάζεται και ελίσσεται με τη χάρη του Νουρέγιεφ και εκτελεί με την ακρίβεια του Μπαρίσνικοφ. Κι επειδή έχουν τουλάχιστον ένα ακόμη Παγκόσμιο Κύπελλο όλοι μαζί, ίσως και δύο, είναι ηλίου φαεινότερον ότι στο μέλλον θα μνημονεύονται ως η πιο χαρισματική επιθετική γραμμή που είδαμε ποτέ στο παγκόσμιο παλκοσένικο.
Ο κουλ Αντσελότι. Ο «Καρλέτο» τα έχει δει και τα έχει ζήσει όλα στο ποδόσφαιρο σε συλλογικό επίπεδο. Στα 67 του δοκιμάζει και στο εθνικό, όπου όλοι περιμένουν να δουν πώς θα ταιριάξει ο ευρωπαϊκός του πραγματισμός με τον ιδιαίτερο ψυχισμό των Βραζιλιάνων και πως αυτό θα αποτυπωθεί στο χορτάρι. Η χαρακτηριστική του ψύχραιμη αντιμετώπιση στον πάγκο δίνει τις απαντήσεις και το σηκωμένο αριστερό του φρύδι είναι σαν να λέει «μην τρελαίνεστε, όλα θα πάνε καλά, θα φτάσουμε όπου δεν μπορούμε».
Δεν μου άρεσε
Οι διαιτητές – Terminator. Κάμερες, μικρόφωνα, μέτρημα δευτερολέπτων, πολλοί νέοι μικρο-κανονισμοί, άλλοι τόσοι δισταγμοί στις αποφάσεις. Οι «άρχοντες του αγώνα» της νέας εποχής δεν είναι τόσο «άρχοντες», όσο ένα υβρίδιο διαιτητή-καλωδιωμένου διασκεδαστή ο οποίος, όταν κάνει λάθος και τον φωνάξει ο VAR, μετατρέπεται αυτομάτως σε κομπέρ στο Κολοσσαίο, καθώς επιστρέφει στο γήπεδο για να ανακοινώσει ο ίδιος στους θεατές αν ο Καίσαρας έστριψε τον αντίχειρα προς τα πάνω ή προς τα κάτω.
Ούτε μία κανονική «ola»: Το περίφημο «κύμα» που είδαμε πρώτη φορά στο ποδόσφαιρο στο Μουντιάλ του 1986, έκτοτε αγαπήθηκε και έγινε παγκόσμιο σήμα-κατατεθέν των φιλάθλων. Σαράντα χρόνια αργότερα, ιδιαίτερα στα γήπεδα των ΗΠΑ, η προσπάθεια επανάληψής του καταλήγει τις περισσότερες φορές σε φαρσοκωμωδία, με ανθρώπους ασυντόνιστους και κινητά να πετάγονται στον αέρα, για τον απλούστατο λόγο ότι ο κόσμος που βρίσκεται σε αυτά τα γήπεδα έχει πραγματική σχέση με το ποδόσφαιρο τόση, όση και ο Speed με οτιδήποτε δεν αφορά τον Κριστιάνο Ρονάλντο.
Τα βηματάκια πριν από το πέναλτι: Την παντελώς αχρείαστη αυτή κατάρα έκανε διάσημη ο Ζορζίνιο και την ακολούθησαν πολλοί. Σε αυτό το Μουντιάλ, για παράδειγμα, το έκανε μέχρι στιγμής ο Χάβερτζ, ο Αμίρι, ο Σάμερβιλ, ο Ταλμπί και έχει ακόμη μέχρι το τέλος…
