Μου άρεσε
Η έκρηξη των αφρικανικών ομάδων. Τούτη τη φορά δεν ήταν μόνο το Μαρόκο. Η Σενεγάλη, η Δημοκρατία του Κονγκό, η Γκάνα, το Πράσινο Ακρωτήρι, η Ακτή Ελεφαντοστού. Ολες μαζί δημιούργησαν μια εικόνα που πιστοποιεί τη συνολική άνοδο του επιπέδου τους. Eχουν πλέον καλύτερη τακτική οργάνωση, μεγαλύτερη ωριμότητα στη διαχείριση των αγώνων, πιο καθαρή αγωνιστική ταυτότητα και πολύ μικρότερη εξάρτηση από τις ατομικές εμπνεύσεις των σταρ τους. Το αποτέλεσμα ήταν να διεκδικούν ισότιμα την πρόκριση απέναντι στις παραδοσιακές δυνάμεις και να επιβεβαιώνουν ότι το χάσμα έχει μειωθεί αισθητά επειδή, εκτός των άλλων, έχει δυναμώσει η αγωνιστική νοοτροπία τους.
Η Γαλλία της αρετής. Η ομάδα που έχει παρουσιάσει την πλησιέστερη εικόνα σε ελίτ συλλογικό ποδόσφαιρο. Οσο κυλάει ο χρόνος και βρίσκει τον ρυθμό της, η Γαλλία μετατρέπεται σε μια ώριμη και δεμένη ομάδα, με θετική αγωνιστική νοοτροπία, καθαρό σχέδιο προπονητή, πειθαρχία στο αμυντικό κομμάτι και μεγάλη αυτοπεποίθηση στο επιθετικό, στον βαθμό που να παίζει και για να διασκεδάσει και όχι μόνο για να προκριθεί.
Η Αμερική του Ποτσετίνο. Υπό την καθοδήγηση του Μαουρίτσιο Ποτσετίνο δημιουργεί για πρώτη φορά στην Ιστορία την εντύπωση ότι έχει πλέον την τακτική κουλτούρα για να ανταγωνιστεί με μια ιδέα δημιουργική, και όχι μόνο αθλητική, τους αντιπάλους της. Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια ο Ποτσετίνο κατάφερε να παρουσιάσει ένα σύνολο που δεν υστερεί σε ομαδική τακτική και τεχνική έναντι των παραδοσιακών δυνάμεων. Παρουσιάζει ένταση χωρίς την μπάλα, οργανωμένο πρέσινγκ, γρήγορες μεταβάσεις και θάρρος να επιτίθεται, ανεξάρτητα από τον αντίπαλο.
Δεν μου άρεσε
Η «φτώχεια» της Γερμανίας. Προφανώς υπήρξαν και άλλες απογοητεύσεις, αλλά η «φτώχεια» μιας τόσο μεγάλης, παραδοσιακά, δύναμης δημιουργεί τη μεγαλύτερη. Περίπου τρία χρόνια μετά το ξεκίνημά του, ο Γιούλιαν Νάγκελσμαν παρουσίασε μία από τις πιο αδύναμες εκδόσεις της Γερμανίας. Και η δικαιολογία της έλλειψης ποδοσφαιριστών με star quality δεν είναι αρκετή. Ελλειψη τακτικής ευελιξίας, αργή ανάπτυξη απέναντι σε κλειστές άμυνες, καθυστερημένες ή αναποτελεσματικές αλλαγές και επιμονή σε επιλογές προσώπων που δεν απέδιδαν. Η Γερμανία υστέρησε σε ένταση, σωματική επιβολή και αποτελεσματικότητα στις κρίσιμες στιγμές, με άλλα λόγια ήταν μια απροετοίμαστη ομάδα.
Το hydration break. Είναι μια παρέμβαση που αλλοιώνει τη φύση του ποδοσφαιρικού αγώνα, γιατί διακόπτει τεχνητά τη ροή του παιχνιδιού και καταστρέφει την έννοια του ρυθμού. Δεν επηρεάζει μόνο την ένταση και το μομέντουμ μιας ομάδας, αλλά παρεμβαίνει και στη στρατηγική των προπονητών, αφού βάζει ένα υποχρεωτικό «τάιμ άουτ» που αλλάζει τους όρους διαχείρισης ενός αγώνα.
Το ποδόσφαιρο του Ρομπέρτο Μαρτίνεθ. Υπό την καθοδήγησή του η Πορτογαλία έκανε μια τέλεια πορεία στα προκριματικά και δημιούργησε υψηλές προσδοκίες. Με τους παίκτες που διαθέτει, όλος ο πλανήτης περίμενε ποδόσφαιρο υψηλού ρυθμού κι εκείνος επέλεξε συντηρητική ανάπτυξη και χαμηλό τέμπο. Μπορούσε να βάλει ένταση στο πρέσινγκ και επέλεξε να τη θυσιάσει προκειμένου να έχει στο τερέν διαρκώς τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Μέχρι εδώ παρουσιάζει μια ομάδα με αλλοιωμένα χαρακτηριστικά, όταν κανείς αναλογίζεται τη δυναμική των ποδοσφαιριστών που διαθέτει.
