Μου άρεσε
Οι σταρ της… Ρεάλ. Δεν ξέρω τι ακριβώς έφταιξε πέρυσι στη Ρεάλ, αλλά η εικόνα των σταρ της με τις εθνικές τους είναι εντυπωσιακή. Ο Εμπαπέ είναι έως τώρα ο κορυφαίος της διοργάνωσης, ο Βινίσιους έχει πάρει από το χέρι τη Βραζιλία και ελλείψει άλλου σταρ «σπρώχνει το κάρο» και ο «Hey Jude» Μπέλιγχαμ είναι ο ηγέτης της Αγγλίας, με γκολ, ασίστ και ηγετική παρουσία. Οπότε, κύριε Μουρίνιο, δεν υπάρχουν δικαιολογίες: πρέπει να βρείτε τον τρόπο που όλοι αυτοί οι παίκτες θα συνεχίσουν να λειτουργούν με ανάλογα καλό τρόπο και με τη φανέλα της ομάδας, χωρίς «κόνξες», βεντετιλίκια «παιδικές ασθένειες».
Ο Αντσελότι ξέρει. Η Βραζιλία δεν εντυπωσιάζει. Δεν έχει φαντασία, δεν παίζει jogo bonito, δεν έχει και πολλούς σταρ – πλην ίσως του Βινίσιους, αφού ο Νεϊμάρ είναι «πολυτραυματίας» και ο Ραφίνια μπήκε στα πιτς επ’ αόριστον. Ακόμη κι έτσι όμως, ο Αντσελότι ξέρει. Με τον «μπαρμπα-Κασεμίρο», με σκόρερ τον Μαρτινέλι, με λαγούς απ’ το καπέλο του και καταπίνοντας σπαθιά, η Βραζιλία προχωράει. Διότι ίσως για πρώτη φορά στην Ιστορία δεν μιλάμε για τη Βραζιλία του τάδε ή του δείνα παίκτη, αλλά για τη Βραζιλία του προπονητή της.
Μεξικό θα πει αλεγρία. Μια χαρά τα έχουν πάει έως τώρα και οι τρεις συνδιοργανωτές, αλλά σαν το Μεξικό (και σαν τη Χαλκιδική) δεν έχει: τέσσερις αγώνες, τέσσερις νίκες, καλή μπάλα, φοβερή εξέδρα, ατελείωτος χορός στους δρόμους, αλεγρία εντός, εκτός και επί τα αυτά. Ενα τεράστιο vamos ακούγεται όλο και πιο δυνατά.
Δεν μου άρεσε
Ρόναλντ Κούμαν, τι χάλι ήταν αυτό; Πώς να ξεχαρβαλώσεις μια «πολεμική μηχανή» που πήγε στο Μουντιάλ γεμάτη προσδοκίες; Τη δίνεις σε έναν φοβικό, άτολμο και υπερβολικά «πραγματιστή» προπονητή: 15% κατοχή μπάλας κόντρα στο Μαρόκο; Οχι στη Γαλλία, στην Αργεντινή ή στην Ισπανία, αλλά… στο Μαρόκο; Δικαίως οι «οράνιε» γύρισαν σπίτι πολύ νωρίς, δικαιότατα ο Κούμαν πήγε σπίτι του γενικώς – δύσκολα θα τον ξαναεμπιστευθεί σοβαρή ομάδα από εδώ και πέρα.
Φίλοι Γερμανοί, άτιμο το κάρμα. Ρίξατε 7 γκολ στο Κουρασάο. Και το αιτιολογήσατε με τη γνωστή σας ρήση «αν σταματάς και δεν βάζεις όσα γκολ μπορείς σε μια ομάδα, τότε δείχνεις ότι τη λυπάσαι και δεν τη σέβεσαι». Το κάρμα, όμως, δεν συγχωρεί: διότι άλλο πράγμα είναι να βάζεις 7 γκολ στον «ισοϋψή» και ισοδύναμο, όπως ήταν πριν από μερικά χρόνια η Βραζιλία, και άλλο στο Κουρασάο, στο Σαν Μαρίνο και στους άλλους «μικρούς» που ταπεινώνεις κατά καιρούς. Οπότε αουφίντερζεν – δεν θα μας λείψετε.
Η «τύχη» της Αργεντινής. Με ποια άλλη υπερδύναμη θα παίξει η Αργεντινή; Και γιατί δεν της έβγαλε η FIFA μια κάρτα ελεύθερης πρόσβασης μέχρι τα ημιτελικά; Αν θυμάμαι καλά, θα αντιμετωπίσει μέχρι εκεί το Πράσινο Ακρωτήρι, το Βατικανό και τη μεικτή του Αλλού Φαν Παρκ – βέβαια, Μουντιάλ είναι, όλα γίνονται και μην αποκλείουμε κάποια έκπληξη, όπως για παράδειγμα να μην κατέβει το Βατικανό διότι εκείνη την ώρα θα έχουν λειτουργία…
