Είναι κάποιου είδους μόδα για πολύ κόσμο να πανηγυρίζει τις αποτυχίες του Κριστιάνο Ρονάλντο (με τους συλλόγους του ή την εθνική ομάδα του) και να μειώνει τις επιτυχίες του. Στα Τσάμπιονς Λιγκ που πήρε με τη Ρεάλ, κάποιοι έβλεπαν ότι «τα πήραν άλλοι και όχι αυτός», στο Euro που πήρε το ’16 με την Πορτογαλία «άλλοι καθάρισαν την μπουγάδα», στις αποτυχίες της Γιουνάιτεντ στο δεύτερο πέρασμά του ή της Γιουβέντους αυτός ήταν ο βασικός υπεύθυνος και επίσης μέχρι φέτος δεν είχε σηκώσει «ούτε κούπα του καφέ» με την Αλ Νασρ στη Σαουδική Αραβία.
Δικαίωμα του καθενός να τον μειώνει, να θεωρεί GOAT τον Μέσι, τον Βραζιλιάνο Ρονάλντο, τον Ζιντάν ή τον Αρμύλαγο, να τον κοροϊδεύει για τις αισθητικές παρεμβάσεις, το lifestyle του, τις «ποζεριές» του, τους πανηγυρισμούς του, το τεράστιο «εγώ» του – δεν είναι ανάγκη να συμφωνήσει κανένας με κανέναν για το ποιος είναι ο καλύτερος ή να είμαστε όλοι στο ίδιο μήκος κύματος για το ποιος πρέπει να μας αρέσει και ποιος όχι. Για ποδόσφαιρο μιλάμε άλλωστε και όχι για τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας, οπότε κανείς δεν μας βάζει το πιστόλι στον κρόταφο να γελάμε ή να κλαίμε με το ζόρι.
Κι αν νομίζει κανείς ότι νοιάζεται ο ίδιος ο Κριστιάνο Ρονάλντο για τους haters και τα όσα λέγονται ή γράφονται για εκείνον, σας έχω νέα: ο Πορτογάλος, ως ένας ποδοσφαιρικός «βρικόλακας», μοιάζει να βρίσκει μεγαλύτερο κίνητρο να συνεχίσει να κυνηγάει κορυφές στα 41 του εξαιτίας όλων αυτών που τον κράζουν και τον ειρωνεύονται κι όχι γι’ αυτούς που τον θαυμάζουν και τον «λιβανίζουν». Οχι για να τους «προσηλυτίσει» και να τους κάνει πιστούς στο δικό του δόγμα, αλλά για να τους αποδεικνύει ξανά και ξανά, χρόνο με τον χρόνο, δεκαετία με δεκαετία, ότι είναι εδώ. Κι ότι μπορεί να κάνει πράγματα στο χορτάρι που οι περισσότεροι στην ηλικία του δεν μπορούν να κάνουν ούτε στο Playstation.
Η άποψη του Ζλάταν
Η ομάδα του πέρασε την Κροατία και έκλεισε ραντεβού με την Ισπανία, σε ένα παιχνίδι γεμάτο συγκινήσεις. Με ευκαιρίες, με δοκάρια, με ακυρωθέντα γκολ. Αν με ρωτάτε, το γκολ ισοφάρισης της Κροατίας δεν θα το ακύρωνα και θα έδινα την ευκαιρία να πάει το ματς στην παράταση και το πλήθος να απολαύσει ακόμα 30 λεπτά «σκυλομαχίας», ίσως και τη διαδικασία των πέναλτι. Αντί όμως να σταθούμε σε αυτό το ποδοσφαιρικό έπος, στην κατάθεση ψυχής που έκαναν τα «γεροντοπαλίκαρα» της Κροατίας, τις συγκινήσεις, τις εναλλαγές συναισθημάτων, η συζήτηση –πάλι– περιστρέφεται γύρω από τον Κριστιάνο. Οχι για το πέναλτι με το οποίο ισοφάρισε, αλλά για το γεγονός ότι ο προπονητής του τον έβγαλε. Οχι για το γκολ που πέτυχε ο αντικαταστάτης του, Γκονσάλο Ράμος, αλλά για το πώς έδειχνε ο Κριστιάνο όταν βγήκε αλλαγή και πώς ζούσε το ματς από τον πάγκο.
Ο –κατά τα άλλα– υπέροχος Ζλάταν διαπίστωσε «σπρώξιμο» της Πορτογαλίας και του Κριστιάνο για να προχωρήσει με το ζόρι. Βέβαια, στο «σπρώξιμο» της Ολλανδίας με τη Σενεγάλη, με ένα γκολ ισοφάρισης όπου δεν σφυρίχτηκε καταφανέστατο επιθετικό φάουλ του Τίλεμανς και ένα πέναλτι που έδωσε την πρόκριση που σίγουρα δεν έμοιαζε ως «η εσχάτη των ποινών», ήπιε το αμίλητο νερό. Οσο για τον Κριστιάνο, έκανε λόγο για μια τιμωρία τριών αγωνιστικών που μειώθηκε σε μία, παρότι όλοι (ποδοσφαιριστές και μη) συμφωνούμε ότι οι σταρ καλό είναι να δίνουν το «παρών» στις μεγάλες διοργανώσεις, διότι αυτοί είναι το αλατοπίπερο του αθλήματος – φαντάζομαι ότι όταν ο Μέσι κάρφωσε τις τάπες του στο πόδι αντιπάλου στην πρεμιέρα της Αργεντινής στο Μουντιάλ, ο Ζλάταν πρέπει να είχε πάει προς νερού του… Ισως ο Ζλάταν να μη συμπαθεί γενικά τον Κριστιάνο, ίσως και να τον ζηλεύει λιγάκι: σταμάτησε την μπάλα περίπου στην ίδια ηλικία που είναι σήμερα ο Πορτογάλος, είχε περίπου το διπλάσιο ταλέντο από τον Κριστιάνο κι όμως δεν κατέκτησε ούτε ένα Champions League και δεν άγγιξε καμία κορυφή στην καριέρα του. Και αυτό κάτι δείχνει για το πόσο δούλεψε ο καθένας τους, τι επιλογές έκανε στη ζωή του και ποιος από τους δύο επέλεξε περισσότερο να μιλάει για τον εαυτό του και όχι να αφήσει τους άλλους να μιλάνε γι’ αυτόν.
Η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στον νικητή
Εν κατακλείδει, η Πορτογαλία του Κριστιάνο θα έχει τουλάχιστον ένα ακόμα παιχνίδι κόντρα στους Ισπανούς, σε ένα ιβηρικό ντέρμπι που όλοι λαχταρούσαμε να δούμε, και η Κροατία του τεράστιου Μόντριτς σταμάτησε εδώ. Και αν υπάρχει ένας λόγος πραγματικής στενοχώριας για το αποτέλεσμα αυτό είναι ότι ίσως είδαμε το τελευταίο παιχνίδι του μοναδικού Λούκα με την εθνική του – μπορεί και το τελευταίο γενικώς. Η αξία του ηττημένου όμως δίνει δόξα στον νικητή και η πρόκριση της Πορτογαλίας γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, διότι χρειάστηκε να δαμάσει μια τόσο πεισματάρα, ανθεκτική και υπερβατική παρέα, όπως είναι η Κροατία. Οσο για το από δω και πέρα; Εχω την πάγια άποψη, σε όλο το Μουντιάλ, πως όσες ομάδες προκρίνονται δύσκολα, με ανατροπή, με άγχος, με «βάσανα», μπορεί και να ατσαλώνονται και να παίρνουν τέτοιο ψυχολογικό «boost», που να τις κάνει πολύ πιο επικίνδυνες στη συνέχεια: η Βραζιλία, η Ολλανδία, η Αγγλία, η Πορτογαλία, όλες έριξαν τους αντιπάλους τους στο καναβάτσο, ενώ ήταν στριμωγμένες στα σχοινιά και… έτρωγαν ξύλο. Ολοι οι άλλοι, που πέρασαν εύκολα, χωρίς να ιδρώσουν, όπως η Γαλλία ή η Ισπανία ή το Μεξικό, ίσως και να μη σκληραγωγήθηκαν αρκετά, ίσως να νομίζουν ότι «η ζωή είναι εύκολη» και να μην μπουν με το «μαχαίρι στα δόντια» στο επόμενο ματς.
