Η εθνική Ιαπωνίας «έπεσε» μαχόμενη στη φάση των «32» του Μουντιάλ το βράδυ της ∆ευτέρας. Παρά την πικρία του αποκλεισμού, τόσο οι παίκτες της όσο και ο προπονητής της, Χατζίμε Μοριγιάσου, στάθηκαν μπροστά στην κερκίδα των συμπατριωτών τους και τους αποχαιρέτησαν ξανά με υπόκλιση.
Στην Ιαπωνία η υπόκλιση δεν αποτελεί απλώς έναν ευγενικό χαιρετισμό, αλλά έναν βαθιά ριζωμένο πολιτισμικό κώδικα που εκφράζει σεβασμό, ευγνωμοσύνη, αλλά και συγγνώμη ή εμπιστοσύνη. Από τα σχολεία και τους χώρους εργασίας έως τα καταστήματα και τις δημόσιες υπηρεσίες η υπόκλιση αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας των Ιαπώνων.
Η παράδοση αυτή έχει τις ρίζες της πριν από τουλάχιστον 800 χρόνια και συνδέεται με τη φιλοσοφία των σαμουράι, αλλά και με την επιρροή του βουδισμού στην ιαπωνική κοινωνία.
Σήμερα, στη χώρα του «Ανατέλλοντος Ηλίου» χρησιμοποιούνται τρεις βασικοί τύποι υπόκλισης, με την «eshaku» –που είδαμε στους τηλεοπτικούς δέκτες μας– να αποτελεί την πιο ανεπίσημη μορφή. Αρκεί μια κλίση του σώματος περίπου 15 μοιρών για λίγα δευτερόλεπτα.
Οι Ιάπωνες δείχνουν μεγαλύτερη επιείκεια στους ξένους όταν προσπαθούν να υποκλιθούν σωστά. Αντιθέτως, δεν τους αρέσει όταν αγνοούν εντελώς αυτό που για εκείνους αποτελεί μια τόσο ιδιαίτερη στιγμή. Ακόμη και σήμερα, μια πρόχειρη ή ανεπαρκής υπόκλιση μπορεί να θεωρηθεί ένδειξη ασέβειας, ιδιαίτερα από τις μεγαλύτερες γενιές.
Η υπόκλιση αντανακλά την πολιτιστική ταυτότητα για τους Ιάπωνες και φροντίζουν, ιδιαίτερα σε τόσο μεγάλες διοργανώσεις, να εκπέμπουν προς πάσα κατεύθυνση τις αξίες μιας άλλης εποχής.
Αξίες που μέσα από το σύγχρονο ποδόσφαιρο –το οποίο απαιτεί μανιασμένα το αποτέλεσμα και το κέρδος– δείχνουν να συνθλίβονται όλο και πιο πολύ.
