Δεν υπάρχει «αλάνθαστη συνταγή επιτυχίας» στον αθλητισμό. Μπορεί να τα κάνεις όλα θεωρητικά σωστά και το τελικό αποτέλεσμα να είναι κατώτερο του αναμενομένου ή απογοητευτικό. Διότι δεν παίζεις μόνος σου, διότι υπάρχουν αστάθμητοι παράγοντες (τραυματισμοί, ατυχίες, διαιτησίες κ.λπ.), διότι μια ομάδα είναι ένας «ζωντανός οργανισμός» που αναπνέει, που πνίγεται, που σκοντάφτει, που σηκώνεται, που πέφτει, που τρέχει, που σέρνεται. Αλλά αν τα έχεις κάνει όλα σωστά, όπως πρέπει, βάσει ενός σχεδιασμού που μοιάζει σωστός, τότε αυξάνεις τις πιθανότητες επιτυχίας, μειώνεις το ρίσκο και έχεις στο πλευρό σου τους φίλους της ομάδας.
Στον Παναθηναϊκό αυτό το καλοκαίρι μοιάζουν όλα να έχουν σχεδιαστεί «καλλιτεχνικά»: ο προπονητής ήρθε έγκαιρα, είναι νέος, φιλόδοξος, έχει κάνει πρωταθλητισμό και στην προηγούμενη ομάδα του έπαιζε ποδόσφαιρο που ήταν όχι μόνο αποτελεσματικό αλλά και ελκυστικό. Ο τεχνικός διευθυντής δεν περίμενε «τις ευκαιρίες του Αυγούστου» για να κάνει τα ψώνια της ομάδας: σε συνεργασία με τον προπονητή κατέληξαν στους παίκτες που χρειάζεται η ομάδα, σε αυτούς που δεν χρειάζεται, έβαλαν κάτω μια λίστα με πιθανούς στόχους και έχουν κλείσει ήδη 5+1 παίκτες, από τους 9 που προέβλεπε ο μεταγραφικός σχεδιασμός: τερματοφύλακες (Πένια και Τσάβες, ο οποίος είναι το +1 με την επέκταση του δανεισμού του), Τσάπρα για το δεξί άκρο, Ντε Φράι για το κέντρο της άμυνας, Καμαρά για το «6» και Ράστοντερ για τη θέση του φορ. Οχι και άσχημος απολογισμός για τέλη Ιουνίου, με παίκτες που μοιάζουν «κανονικοί», που έρχονται από γεμάτες χρονιές, που είναι σε νεαρή ηλικία -πλην του πολύπειρου Ντε Φράι- που δείχνουν φιλόδοξοι και ψημένοι με το πρότζεκτ που τους παρουσιάστηκε και είναι (ή θα είναι πολύ σύντομα) στη διάθεση του προπονητή στο βασικό στάδιο της προετοιμασίας.
Οι επόμενοι στόχοι
Τι μένει; Ενας στόπερ ακόμα, ένας αριστερός μπακ και ένα «οκτάρι» – αυτοί είναι οι σίγουροι. Πολύ σοφά πράττει η ΠΑΕ και δεν ενδίδει στις απαιτήσεις της Λέστερ για αγορά του Κρίστιανσεν, επιμένοντας για δανεισμό: ο Παναθηναϊκός άλλον «Μαξ» δεν αντέχει, έναν παίκτη δηλαδή που θα πληρώνεται για να κάθεται, ούτε θα απαιτήσει από τον Κυριακόπουλο να παίζει παντού και πάντα, όπως είχε συμβεί με τον δόλιο τον Μλαντένοβιτς πριν από λίγο καιρό, που ελλείψει άλλου έπαιζε ασταμάτητα. Αν η Λέστερ δεν αλλάξει ρότα, ο Παναθηναϊκός θα ενεργοποιήσει κάποια από τις άλλες λύσεις που έχει κυκλώσει, ίσως και Ελληνα αριστερού μπακ, ώστε να κλείσει και αυτή την εκκρεμότητα όσο γίνεται πιο σύντομα. Η υπόθεση του στόπερ δεν είναι τόσο πιεστική, ώστε η ομάδα να πρέπει να τρέξει, καθώς με τον Ντε Φράι και τους παίκτες που υπάρχουν ήδη στην ομάδα ο Νίστρουπ θα μπορεί να φτιάξει ένα συμπαγές αμυντικό δίδυμο για τα πρώτα ευρωπαϊκά ματς, σε περίπτωση που δεν αποκτηθεί άλλο στόπερ έως τότε.
Οσο για το «οκτάρι», εδώ θέλει μελέτη, ψάξιμο και υπομονή, διότι είναι η θέση που μπορεί να καθορίσει πολλά και σημαντικά πράγματα για το παιχνίδι του κόουτς. Ναι, η δουλειά μπορεί να γίνει τον πρώτο καιρό με τον Τσέριν, ενδεχομένως και με τον Τσιριβέγια, ο οποίος είναι ένα «εξάρι» που «οκταρίζει», αλλά θα πρέπει να αποκτηθεί ένας παίκτης που θα μπορεί να σηκώσει όλη τη μεσαία γραμμή, που θα λειτουργεί ως ανεμοθώρακας στον άξονα δίπλα στο αμυντικό χαφ, που θα έχει την κάθετη μπαλιά, θα σπάει τη μπάλα στα άκρα, θα πατάει την αντίπαλη περιοχή και θα συμμετέχει στη δημιουργία και στο σκοράρισμα. Ο περίφημος «box to box» που θέλουν όλοι οι προπονητές στις ομάδες τους, ίσως ο πιο κομβικός παίκτης μαζί με τον φορ των 15+γκολ, που κοστίζει ανάλογα και πληρώνεται επίσης ανάλογα. Αυτόν αναζητούν στον Παναθηναϊκό εδώ και καιρό, προσπαθούν να πείσουν τον Γένσεν, αλλά σε περίπτωση που δεν καμφθούν οι αντιστάσεις του, επίσης η ομάδα θα πρέπει να ενεργοποιήσει τις αμέσως επόμενες περιπτώσεις που έχει στη λίστα της. Το καλό είναι ότι το μπάτζετ επιτρέπει υπερβάσεις, σε περίπτωση που βρεθεί ο «εκλεκτός», κάτι που δίνει την ευχέρεια στον Στέφανο Κοτσόλη να κοιτάξει ποιοτικότερες και ακριβότερες περιπτώσεις.
Το «γλυκάκι»
Εκτός από τα παραπάνω, μπορεί να υπάρξει και «γλυκάκι»: να πουληθεί, για παράδειγμα, ο Πελίστρι, και ο Παναθηναϊκός να πάει για ένα αντίστοιχο ή και καλύτερο δεξί εξτρέμ. Ή ακόμα κι αν δεν πουληθεί ο Πελίστρι, να προκύψει μια σούπερ περίπτωση στα τέλη Ιουλίου ή μέσα στον Αύγουστο, απ’ αυτές που δεν μπορούν να αφήσουν μια ομάδα ασυγκίνητη. Ενα καλό όνομα που ξαφνικά θα μπει στην transfer-list μιας ομάδας ή θα μείνει ελεύθερος στα τέλη Αυγούστου, κι ο οποίος θα έχει το κίνητρο και τη διάθεση να παίξει στο «ταπεινό» ελληνικό πρωτάθλημα και να δώσει πράγματα. Εχουμε δει τα τελευταία χρόνια να γίνονται υπερβάσεις (με τον Παλάσιος, τον Μπερνάρ, τον Τετέ, τον Πελίστρι, τον Ντέσερς, τον Αντίνο, τον Γιάγκουσιτς), οπότε ας μην αποκλείουμε να γίνει ακόμα μία από τον Γιάννη Αλαφούζο, ειδικά αν η ομάδα εξασφαλίσει ευρωπαϊκή παρουσία.
