Οι μήνες που πέρασαν για τους φίλους του μπασκετικού Παναθηναϊκού ήταν δύσκολοι. Η ομάδα στο μεγαλύτερο κομμάτι της σεζόν δεν έπαιξε καλά, δεν κατάφερε να προκριθεί στο Final-4 που έγινε στο σπίτι της, είδε τον Ολυμπιακό να πανηγυρίζει την τέταρτη Ευρωλίγκα του στο T-Center και στο τέλος έχασε και το πρωτάθλημα από τον Ολυμπιακό με 3-2 στους τελικούς της Basketball League. Ολα αυτά σε μια χρονιά με μεγάλο μπάτζετ και τεράστιες προσδοκίες, με «προγραμματικές δηλώσεις» ότι ο Παναθηναϊκός θα τα πάρει όλα, με μια βεβαιότητα που έβγαινε ότι τη στιγμή που πρέπει, όλα θα είναι όπως πρέπει.
Τίποτα όμως δεν έγινε όπως έπρεπε, ο Εργκίν Αταμάν αποχώρησε ως φίλος, παίκτες έφυγαν ή ετοιμάζονται να φύγουν, το «καλύτερο ρόστερ όλων των εποχών» απαξιώθηκε σε μεγάλο βαθμό. Οχι διότι δεν ήταν πραγματικά καλό, αλλά κυρίως διότι δεν ήταν συμβατό, δεν βρέθηκαν ρόλοι, χημεία και ισορροπίες, δεν αξιοποιήθηκε όπως ενδεχομένως θα μπορούσε από τον προπονητή. Πολλά και διάφορα έφταιξαν, σε μεγάλο βαθμό έχουν αναλυθεί όλο αυτό το διάστημα, αλλά το ζητούμενο δεν ήταν η προηγούμενη μέρα, αλλά η επόμενη: ποιος θα αναλάμβανε να καθίσει στον πάγκο της ομάδας και να την επαναφέρει στις επιτυχίες;
Το όνομα που δεν ψέλλιζε κανείς
Διάφορα ονόματα είχαν ακουστεί και γραφτεί εδώ και μήνες: από τον Τσάβι Πασκουάλ και τον Δημήτρη Ιτούδη, μέχρι τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους. Για διαφορετικούς λόγους, είτε τα ονόματα αυτά δεν έκαναν «γκελ» στον κόσμο της ομάδας είτε υπήρχαν αντικειμενικές δυσκολίες, μάλλον αξεπέραστες, στην παρούσα φάση – για παράδειγμα ο «Σάρας» υπέγραψε επέκταση συμβολαίου με τη Φενέρ λίγους μήνες πριν. Και – κακά τα ψέματα – το όνομα που ήταν στα χείλη κάθε φίλου του Παναθηναϊκού ήταν αυτό του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Αλλά ποιος μπορούσε να το ψελλίσει;
Εχει περάσει μια ολόκληρη ζωή από τότε που ο «Ζοτς» έφυγε από τον Παναθηναϊκό. Κάθε φορά που επέστρεφε, ως προπονητής αντίπαλης ομάδας, γνώριζε την ίδια, ουρανομήκη αποθέωση, σαν να μην είχε φύγει ποτέ. Είχε φύγει όμως, με τις φήμες να λένε για σοβαρή διάσταση απόψεων με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, για ένα γυαλί που όχι απλά ράγισε αλλά έσπασε, με ένα χάσμα που έμοιαζε αγεφύρωτο. Οπως όμως έχει πει παλιότερα και ο ίδιος ο «Ζοτς», ποτέ μη λες ποτέ. Διότι όταν μια σχέση είναι τόσο δυνατή, τόσο αληθινή, τόσο πολύ γεμάτη από στιγμές, επιτυχίες, χαμόγελα και θριάμβους, το γυαλί αποδεικνύεται άθραυστο. Οχι απλά δεν σπάει, όχι απλά δεν ραγίζει, αλλά παραμένει στη θέση του. Σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Θα «μιλήσει» όταν πρέπει
Ο Ομπράντοβιτς γύρισε για να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε ή από εκεί που ξεκίνησε πριν από 27 χρόνια. Μεγαλύτερος και «σοφότερος». Με λιγότερα μαλλιά αλλά γεμάτος εμπειρίες, επιτυχίες και αποτυχίες, πόλεις και διαδρομές, που καμία δεν ήταν το ίδιο «αγαπησιάρικη» και πετυχημένη με την πρώτη του θητεία στον Παναθηναϊκό. Οι «αμφισβητίες» θα μιλήσουν για «ξαναζεσταμένο φαγητό». Οι «απέναντι» λένε ότι «τον ξεπέρασε το μπάσκετ». Ο ίδιος φυσικά δεν έχει κάτι να πει σε κανέναν. Κατά την προσφιλή του συνήθεια, θα «μιλήσει» όταν πρέπει και εκεί που πρέπει: στο γήπεδο. Θα διαλέξει τους συνεργάτες του, θα αξιολογήσει το ρόστερ του, θα εισηγηθεί ποιους χρειάζεται, θα ψάξει να βρει τις καλύτερες ισορροπίες ανάμεσα σε επίθεση και άμυνα και θα αρχίσει να «διδάσκει». Οσοι είναι «μελετηροί», μόνο καλό θα δουν στην εξέλιξή τους, στην καριέρα τους, στη χρηματιστηριακή τους αξία. Οι υπόλοιποι; Ας τους φωτίσει ο Θεός.
Και εγένετο φως
Ενα καλοκαίρι που θα μπορούσε να είναι για τους φίλους της ομάδας «σκοτεινό», «μαύρο κι άραχνο» και γεμάτο ανασφάλεια, έγινε από την Κυριακή ένα καλοκαίρι φωτεινό, γεμάτο προσδοκία για το πρώτο εντός έδρας επίσημο παιχνίδι. Ενα καλοκαίρι ατέλειωτης καζούρας από τους φίλους Ολυμπιακούς έγινε ένα καλοκαίρι γεμάτο πέρομ περόμ, κέφι, ενθουσιασμό, αδημονία και μπασκετικών συζητήσεων για το ποιοι θα έρθουν. Και αυτό το συναίσθημα, το ατέλειωτο πέρομ περόμ το οποίο ζουν οι φίλοι της ομάδας, είναι μεγαλύτερο από τίτλους, νίκες και επιτυχίες – είναι το μπάσκετ το ίδιο.
