Παλιά τα καλοκαίρια του ποδοσφαιρόφιλου ήταν παραλία, φραπές και αθλητική εφημερίδα στην ξαπλώστρα. Εξωτικά ονόματα να παρελαύνουν στις σελίδες και, ελλείψει Iντερνετ, η φαντασία να οργιάζει. Σήμερα τη φαντασία έχουν αντικαταστήσει τα δεκάδες βίντεο με τα best of κάθε υποψήφιου μεταγραφικού στόχου και η ανάλυση των αγωνιστικών του χαρακτηριστικών από δεκάδες πλατφόρμες, με σωρεία αριθμών, μέχρι να γονατίσεις.
Αυτό που, ευτυχώς, δεν άλλαξε καθόλου είναι ο πανάρχαιος μιντιακός δρόμος του «μάζευε (ονόματα) κι ας είν’ και ρώγες» και της διαχρονικής γνώσης ότι τίποτα δεν είναι τόσο δυνατό όσο η διακίνηση και η διατήρηση της ελπίδας. Από κει και μετά, τα βήματα είναι συγκεκριμένα:
Στάδιο πρώτο: Η αποκάλυψη
Ενα όνομα υποψήφιου μεταγραφικού στόχου βγαίνει στα ΜΜΕ. Είτε από την ίδια την ομάδα που τον θέλει είτε από τον μάνατζερ του παίκτη είτε από την ομάδα που τον πουλάει είτε από κάποιον γνωστό του που το είπε σ’ έναν γνωστό του δημοσιογράφο. Ξεκινάει αυτομάτως το πανηγύρι σε πρώτο επίπεδο. Ηλικία, θέση, ύψος, συμμετοχές, πού έχει παίξει, αν μας κάνει, αν είναι καλύτερος απ’ αυτούς που έχουμε κ.ο.κ.
Σε δεύτερο επίπεδο, το πανηγύρι έχει να κάνει με τα λεφτά που απαιτούνται για τη μεταγραφή. Αν είναι ελεύθερος, η κουβέντα εστιάζεται στο «θα τα σκάσει ο πρόεδρος στον μάνατζερ, μόνο έτσι γίνεται δουλειά, ξέρεις τι λαμόγια είναι αυτοί μόλις μυριστούν χρήμα…». Αν δεν είναι, ξεκινάει το Μπεν Χουρ των προτάσεων. Είτε γίνονται είτε όχι. Εδωσε τόσα, ζητάνε τόσα, υπάρχει απόσταση που μπορεί όμως να γεφυρωθεί, τον θέλουν κι άλλοι, «κλωτσάει» ο παίκτης, «περιμένει κάτι καλύτερο» κ.λπ. Αν οι μέρες περνάνε και δεν έχει βγει κάποιο νέο όνομα, κρατάμε το προηγούμενο στη δημοσιότητα λέγοντας ότι «συνεχίζεται η προσπάθεια», «δεν έχει απαντήσει ακόμα», «ζήτησε διορία», «το σκέφτεται η γυναίκα του» και τα τοιαύτα.
Το τι απ’ αυτά είναι αλήθεια και τι ψέματα, μην το ψάχνετε. Δεν θα το μάθετε ποτέ. Οταν οι ομάδες κάνουν μεταγραφές δεν τις απασχολούν τα ΜΜΕ, αλλά το να κλείνουν τις δουλειές και να βγαίνει σωστό το ισοζύγιο players in – players out.
Στάδιο δεύτερο: (Χάλασε) η μεταγραφή
Στην περίπτωση που η μεταγραφή δεν προχωρήσει το βασικό είναι να μη χαλάσει το δημόσιο προφίλ της ομάδας οπότε, αν ο παίκτης επιλέξει άλλη ομάδα, πάμε συνήθως με το «εμείς του κάναμε την καλύτερη πρόταση, αυτός διάλεξε να συνεχίσει αλλού για τους δικούς του λόγους» ή το «και πολύ τον περιμέναμε, αν δεν θέλει μία αυτός εμείς δεν θέλουμε δέκα, πάμε για πολύ καλύτερο στη θέση του».
Αν η μεταγραφή προχωρήσει, χαράς ευαγγέλια. «Απ’ όλες τις προτάσεις επέλεξε τη δική μας», δηλώσεις τύπου «μόνο η FC Κουτσούφλιανη κάλυπτε τις φιλοδοξίες μου» και αποθέωση στον τεχνικό διευθυντή που «είχε αετίσιο μάτι», τον προπονητή που «τον είχε εξαρχής Νο 1 στη λίστα του» και φυσικά τον πρόεδρο που «δεν δίστασε να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για να φτιάξει υπερομάδα για του χρόνου».
Στο σημείο αυτό, αξίζει να γίνει μνεία στην –αρκετά συχνή– υποπερίπτωση του να κάνει μια ομάδα μεταγραφή παίκτη του οποίου το όνομα έχει ακουστεί (οποτεδήποτε) στο ρεπορτάζ ως υποψήφιου στόχου της βασικής της αντιπάλου. Για τον κόσμο, δεν έχει απολύτως καμία σημασία αν αυτό ισχύει ή όχι. Καμία σημασία επίσης δεν έχει αν ο αντίπαλος όντως έκανε πρόταση ή απλώς προτάθηκε στην ομάδα από μάνατζερ και δεν ασχολήθηκε ποτέ κανείς μαζί του ή τίποτα απ’ αυτά. Σημασία έχει μόνο να πούμε και να γράψουμε στα ΜΚΔ «πώς σας γλέντησε έτσι η προεδράρα, που τα ’σκασε και πήρε αυτόν που θέλατε… Καρμίρηδες!»
Στάδιο τρίτο: Η πρώτη προπόνηση και το πρώτο φιλικό
Η μεταγραφή έκλεισε. Αφού τελειώσουμε με την παρουσίαση των διαδικαστικών, δηλαδή φωτογραφίες από υπογραφή συμβολαίου, φωτογραφίες με νέα φανέλα και πλατύ χαμόγελο, και αφού δείξουμε πλάτη και σήμα ομάδας, χτυπήσουμε καρδιά, κάνουμε «ποδαράκια» στο γήπεδο, reel που να δείχνει πώρωση και τα λοιπά, πάμε στα σοβαρά, σ’ αυτά που μετράνε.
Το σωστό προφίλ της φρέσκιας μεταγραφής χτίζεται σε δύο κομβικά σημεία: Αυτό της πρώτης προπόνησης και αυτό του πρώτου φιλικού. Στη μεν πρώτη προπόνηση τα θέλουμε όλα, από το pasillo με το «καθιερωμένο φατούρο» ανάμεσα στους νέους του συμπαίκτες, μέχρι τις «θερμές χειραψίες με όλο το προπονητικό τιμ». Σίγουρα θέλουμε το να μάθουμε-επικοινωνήσουμε το «πόσο γρήγορα έδειξε να προσαρμόζεται», το «με πόση άνεση ακολούθησε το πρόγραμμα της ομάδας, παρότι τις προηγούμενες 20 μέρες έκανε μόνο ατομικό», αλλά κυρίως θέλουμε δύο πράγματα: σε ανθρώπινο επίπεδο να δείξουμε την άνεση, π.χ. με το «αμέσως κόλλησε με τους “λάτιν” και αστειευόταν με όλους» και σε αγωνιστικό το «πόση εντύπωση έκανε με την τεχνική του κατάρτιση-τοποθετήσεις-ταχύτητα-you name it».
Αντίστοιχα, στο πρώτο φιλικό στο οποίο θα συμμετάσχει η νέα μεταγραφή είναι βασικό να πούμε ότι «ξεχώρισε», ότι «ήδη συνδυάζεται πολύ καλά με τους νέους του συμπαίκτες» και ότι «έδειξε πως όταν βρεθεί σε φουλ φόρμα θα ανεβάσει σίγουρα επίπεδο την ομάδα». Αν μάλιστα βάλει και γκολ ή δώσει εντυπωσιακή ασίστ, «γίναμε». Γιατί το ελληνικό μεταγραφικό καλοκαίρι είναι περισσότερο μυθιστόρημα παρά στεγνή καταγραφή γεγονότων και γι’ αυτό θέλει content ονείρου, ηρωισμού και μαχών. Κι αν τύχει κάποιο απ’ όλα αυτά τα σενάρια να βγει αληθινό και στο γήπεδο, ε τότε απλώς προσθέτουμε ένα «σας τα ’λεγα εγώ για τον παικταρά απ’ τον Ιούνιο» και κλείσαμε.
