Η πρώτη εβδομάδα του παγκοσμίου κυπέλλου ολοκληρώνεται και η FIFA δεν φαίνεται να έχει λόγο να μην είναι ευχαριστημένη από τη βασική στόχευση που έχει θέσει για τη διοργάνωση. Δηλαδή ένα επωφελές τουρνουά, μέσω του οποίου όχι μόνο θα κάνει απόσβεση των εξόδων της αλλά θα της αποφέρει και σημαντικό κέρδος.
Ολα ωστόσο θα ήταν καλύτερα αν σε αυτό το «παιχνίδι» συμμετείχαν οι δύο από τις τρεις μεγαλύτερες αγορές του πλανήτη: Η Ινδία και η Κίνα. Στο φετινό τουρνουά παίρνουν μέρος 48 ομάδες, μεταξύ των οποίων το Κουρασάο, το Πράσινο Ακρωτήρι, το Ουζμπεκιστάν και η Ιορδανία, όχι όμως οι δύο χώρες που ο συνολικός πληθυσμός τους ξεπερνά το ⅓ της ανθρωπότητας. Αυτό είναι ένα θέμα που πρέπει να λυθεί.
Ο πρόεδρος της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο, θεωρεί τις δύο αυτές αγορές τους «κοιμώμενους γίγαντες» και δυο από τους πιο κρίσιμους στρατηγικούς στόχους για την παγκόσμια επέκταση και εμπορική ανάπτυξη του ποδοσφαίρου.
Διεύρυνε τις ομάδες από 32 σε 48. Αλλαξε τα κριτήρια πρόκρισης στα προκριματικά της Ασίας. Διευκόλυνε όσο μπορούσε, όμως και οι δύο δεν τα κατάφεραν. Ετσι η παρουσία τους στο Μουντιάλ του 2030 στα γήπεδα της Ιβηρικής (Ισπανία, Πορτογαλίας) και του Μαρόκο, θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ.
Κι αν στην Κίνα το προ 15ετίας όραμα του ίδιου του Σι Τζνπίνγκ όχι μόνο να διοργανώσει Μουντιάλ η χώρα αλλά και να το κατακτήσει, έπεσε στο κενό λόγω της «φούσκας» του Real Estate, των σκανδάλων διαφθοράς, της χειραγώγησης αγώνων και του παράνομου στοιχηματισμού, στην Ινδία τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Το ερώτημα και παράπονο συνάμα, αν οι «Blue Tigers» – όπως ονομάζεται η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου ανδρών της Ινδίας – θα παίξει ποτέ σε Μουντιάλ, κυριαρχεί στη χώρα μετά την έναρξη της μεγαλύτερης παράστασης στον κόσμο την περασμένη εβδομάδα.
Μουντιάλ από το… Instagram
Για όσους παρακολουθούν την πορεία της εθνικής Ινδίας όλα αυτά τα χρόνια, το ερώτημα είναι ένα από τα μεγαλύτερα κλισέ, καθώς η χώρα δεν έχει ποτέ προχωρήσει πέρα από τους προκριματικούς γύρους της ασιατικής ζώνης.
Η ειρωνεία μάλιστα γίνεται μεγαλύτερη με τον τρόπο που γιορτάζεται το Μουντιάλ σε μια σειρά από ινδικές πολιτείες που είναι τρελά παθιασμένες με το ποδόσφαιρο, όπως η Δυτική Βεγγάλη, η Κεράλα και η Γκόα – ή στον αυξανόμενο αριθμό διαπιστευμένων Ινδών δημοσιογράφων που καλύπτουν την εκδήλωση στα γήπεδα της Αμερικής, παρά το γεγονός ότι η χώρα δεν έχει καμία ανάμειξη στη διοργάνωση.
Τόσο σε ό,τι αφορά την Ινδία όσο και την Κίνα, η ίδια η FIFA μεσολάβησε ώστε να εξασφαλιστούν τελευταία στιγμή συμφωνίες για τη ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση των αγώνων.
Στην Ινδία τα δικαιώματα εξασφάλισε την τελευταία στιγμή ο όμιλος Zee Entertainment. Η συμφωνία με τη FIFA καλύπτει τη μετάδοση του τρέχοντος Παγκοσμίου Κυπέλλου και άλλων διοργανώσεων έως το 2034. Προβάλλονται ζωντανά και οι 104 αγώνες της διοργάνωσης μέσω των τεσσάρων νέων αθλητικών καναλιών Unite8 Sports (Unite8 Sports 1, Unite8 Sports 1 HD, Unite8 Sports 2 και Unite8 Sports 2 HD) σε γλώσσα Χίντι και Αγγλικά ενώ οι αγώνες είναι διαθέσιμοι διαδικτυακά μέσω της πλατφόρμας ZEE5.
Στην Κίνα η εταιρεία μέσων κοινωνικής δικτύωσης Xiaohongshu, που έχει πολλές ομοιότητες με το Instagram, απέκτησε τα δικαιώματα να μεταδίδει δωρεάν το Μουντιάλ σε όλους τους χρήστες. Η συμφωνία της Xiaohongshu είναι μια στρατηγική συνεργασία με την κρατική China Media Group, η οποία σφράγισε τα δικαιώματα μετάδοσης λιγότερο από ένα μήνα πριν από την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ερχόμενη σε συμφωνία με τη FIFA. Οι Κινέζοι βλέπουν τους λατρεμένους τους Μέσι και Ρονάλντο από τα smartphones, τα tablets και τα PCs τους.
Πρόγραμμα ταλέντων ανάχωμα στο κρίκετ
Θα συνεχίσουν λοιπόν, δύο θέσεις στο Παγκόσμιο Κύπελλο να αποτελούν πολύ μακρινές γέφυρες για αυτές τις τεράστιες χώρες; Ο Μπαϊτσούνγκ Μπουτία, ο εμβληματικός πρώην αρχηγός της εθνικής Ινδίας και αναμφισβήτητα ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στο ινδικό ποδόσφαιρο, αγωνιζόμενος στην Αγγλική Μπέρι, πιστεύει ότι δεν είναι αδύνατο αν και δεν υπάρχουν συντομεύσεις.
«Ναι, η Ινδία σίγουρα μπορεί να παίξει. Τίποτα δεν είναι αδύνατο. Το μερίδιο των ασιατικών ομάδων έχει αυξηθεί σε οκτώ και με το Ιρακ που προκρίθηκε από τα μπαράζ σε 9. Υπάρχουν πλέον 48 ομάδες, όπως το Ουζμπεκιστάν και η Ιορδανία. Αυτό που λείπει είναι το σωστό οικοσύστημα, καθώς δεν έχουμε ένα σοβαρό πρόγραμμα βάσης με μακροπρόθεσμο όραμα. Είναι το πιο δημοφιλές ομαδικό άθλημα στον κόσμο και θα χρειαστούμε χρόνο για να φανούν τα αποτελέσματα. Θα απαιτηθεί πολλή σκληρή δουλειά».
Οι άνθρωποι που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο στην Ινδία θεωρούν το βασικό πρόβλημα το γεγονός πως το άθλημα δεν προσελκύει παιδιά. Οι γονείς της μεσαίας και της ανώτερης ινδικής τάξης στρέφουν όλο και περισσότερο τα παιδιά τους προς το κρίκετ που είναι και το πιο δημοφιλές σπορ στη χώρα, ελπίζοντας ότι θα αποκτήσουν ένα επικερδές συμβόλαιο στην Ινδική Πρέμιερ Λιγκ (IPL). «Αν όμως γίνουν οι επενδύσεις και καταλάβουν ότι μπορούν να βγάλουν καλά χρήματα, μπορούν να κάνουν καριέρα και στο ποδόσφαιρο», συμπληρώνει ο Μπουτία.
Ο Ινφαντίνο επέλεξε την Ινδία ως μία από τις πρώτες χώρες για την εφαρμογή του χρηματοδοτούμενου από τη FIFA Talent Development Scheme υπό την καθοδήγηση του Αρσέν Βενγκέρ ενώ μέσω των προγραμμάτων FIFA Forward και Football for Schools, παρέχονται πόροι για τη δημιουργία ακαδημιών και την εκπαίδευση προπονητών.
Νέο πλάνο σε συνεργασία με τη FIFA
Μια πιο προσεκτική ματιά στις εννέα ομάδες από την ασιατική ήπειρο που κατάφεραν να προκριθούν στο Παγκόσμιο Κύπελλο φέτος δείχνει το τεράστιο έργο που έχουν μπροστά τους Κίνα και Ινδία.
Πρόκειται για την Αυστραλία, το Ιράν, την Ιαπωνία, την Ιορδανία, τη Νότια Κορέα, το Ουζμπεκιστάν, το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία και το Ιράκ (μέσω διασυνομοσπονδιακών πλέι οφ) – με την Ιορδανία και το Ουζμπεκιστάν να κάνουν το πολυαναμενόμενο ντεμπούτο τους.
Και οι δύο πρωτοεμφανιζόμενοι κατατάσσονται, παρεμπιπτόντως, πολύ πάνω από την Κίνα και την Ινδία στην τρέχουσα κατάταξη της FIFA. Το Ουζμπεκιστάν βρίσκεται στην 52η θέση παγκοσμίως και η Ιορδανία στην 63η, ενώ Κίνα και Ινδία έχουν υποχωρήσει σε 91η και 138η θέση αντίστοιχα.
Σε αντίθεση με την Κίνα που τα εκατομμύρια δολάρια που προσφέρονταν, είχαν προσελκύσει στο παρελθόν μεγάλους σταρ του παγκοσμίου ποδοσφαίρου χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, στην Ινδία το 2022 είχε γίνει μια προσπάθεια από την Ομοσπονδία, με το «Οραμα 2047» του προέδρου της Καλιάν Τσαουμπέι. Επρόκειτο για ένα φιλόδοξο οδικό χάρτη που υποσχόταν να φέρει 35 εκατομμύρια παιδιά στο ποδόσφαιρο. Πλέον μοιάζει όλο και περισσότερο με μια ξεχασμένη προεκλογική δέσμευση, ειδικά μετά την τελευταία σεζόν της Indian Super League που καθυστέρησε σημαντικά, καθώς η Ομοσπονδία δεν κατάφερε να προσελκύσει υποψήφιους για εμπορική συνεργασία, αφήνοντας εκατοντάδες ποδοσφαιριστές αντιμέτωπους με την αβεβαιότητα και δημιουργώντας έναν αρνητικό αντίκτυπο.
Τελικά, η ομοσπονδία αναγκάστηκε να λειτουργήσει μια περιορισμένη έκδοση χωρίς εμπορικούς συνεργάτες και τώρα βρίσκεται και πάλι στον σχεδιασμό της επόμενης σεζόν, οργανώνοντας ένα πλάνο από κοινού με τη FIFA για τη βελτίωση του εγχώριου πρωταθλήματος και των εθνικών ομάδων.
Η μάχη με τον χρόνο
Βραχυπρόθεσμα, ένα εισιτήριο για το Ασιατικό Κύπελλο – στο οποίο συμμετέχουν 24 κορυφαίες ομάδες από την ήπειρο – αποτελεί άμεση προτεραιότητα καθώς αυτό θα βοηθήσει την ομάδα να παίξει ενάντια σε ισχυρότερους αντιπάλους.
«Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Μόλις μπορέσουμε να εδραιωθούμε ανάμεσα στις 15-20 κορυφαίες ασιατικές χώρες, μόνο τότε μπορούμε να σκεφτούμε να ανεβάσουμε τον πήχυ για το Παγκόσμιο Κύπελλο», ανέφερε ο πρώην αρχηγός Σούνιλ Τσχέτρι που στα 41 του επέστρεψε και πάλι στα γήπεδα.
Προς το παρόν, οι προοπτικές παραμένουν ζοφερές, αν και η ηγεσία της AIFF πιέζει σθεναρά για μια αλλαγή πολιτικής που θα επέτρεπε σε πολίτες της Ινδίας στο εξωτερικό – γνωστούς και ως κατόχους κάρτας OCI – να παίζουν για την Ινδία.
Oι παίκτες ινδικής καταγωγής που κατέχουν ξένα διαβατήρια πρέπει να τα αποποιηθούν για να εκπροσωπήσουν τη χώρα. Ο γεννημένος στην Αυστραλία Ράιαν Γουίλιαμς έκανε ακριβώς αυτό και γρήγορα απέδειξε την αξία του με ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα με τα ινδικά χρώματα. Εάν εφαρμοστεί μια τέτοια αλλαγή πολιτικής, θα μπορούσε να κάνει σημαντική διαφορά.
Μόνο σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο, τέσσερις παίκτες ινδικής καταγωγής εκπροσωπούν άλλες χώρες: ο Ταχσίν Μοχάμεντ το Κατάρ, ο Νισάν Βελουπιλάι την Αυστραλία, ο Σαπρία Σινγκ τη Νέα Ζηλανδία και ο γνώριμος μας από τον Ατρόμητο Σαμουέλ Μουτουσαμί το Κονγκό. Προς το παρόν, ωστόσο, όλα αυτά βρίσκονται ακόμη στη σφαίρα των πιθανοτήτων. Μέχρι τότε, οι Ινδοί οπαδοί θα παρακολουθούν για άλλη μια φορά από μακριά, επευφημώντας τους Μέσι, τους Ρονάλντο και τους Εμπαπέ όλου του κόσμου, βλέποντας με σκεπτικισμό το επίτευγμα εθνών όπως το Κουρασάο, της μικρότερης χώρας που έφτασε ποτέ στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Και στο αναπόφευκτο ερώτημα «πώς μπόρεσε το Κουρασάο και όχι η Κίνα και η Ινδία;» η απάντηση είναι απλή: Η αποτυχία δεν οφείλεται στην έλλειψη ενδιαφέροντος του κοινού. Αντίθετα και στις δύο περιπτώσεις, αποκαλύπτει ένα σύστημα που προσπαθεί να κατασκευάσει ποδοσφαιρική επιτυχία με τον ίδιο τρόπο που κατασκευάζει εργοστάσια, αυτοκινητοδρόμους και τεχνολογικά πάρκα.
Το ποδόσφαιρο, όμως, δεν υπακούει πάντα στη λογική του σχεδιασμού. Χρειάζεται χρόνο, παράδοση, τοπικές κοινότητες, πάθος και προπάντων ελευθερία.
