Πρώτο ημίχρονο του αγώνα Γαλλία – Σενεγάλη: η πολυδιαφημισμένη Γαλλία δεν ήξερε πού πατάει και πού βρίσκεται, έκανε με το ζόρι μια τελική και έψαχνες να βρεις πού στην ευχή έχει κρυφτεί η καλύτερη επιθετική τετράδα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου: Εμπαπέ, Ντεμπελέ, Ντουέ, Ολίσε. Την ίδια στιγμή, η ποιοτική αλλά λιγότερο διαφημισμένη Σενεγάλη είχε δοκάρι, είχε ακόμα 2-3 καλές ευκαιρίες και είχε καταφέρει να «τρέξει» τους Γάλλους, να τους αγχώσει και να τους απειλήσει με ήττα στο ξεκίνημα του Μουντιάλ.
«Μεταμόρφωση» στο β΄ ημίχρονο
Η λογική έλεγε ότι στο δεύτερο ημίχρονο ο προπονητής της Γαλλίας, ο Ντιντιέ Ντεσάν, θα έκανε κάποιες αλλαγές. Ισως να αφαιρούσε έναν παίκτη από την επίθεση, για να προσθέσει έναν παίκτη από τον άξονα. Το πείραμα με τον Ντεμπελέ σε κάτι σαν «δεκάρι» ή κάτι σαν «ψευτοεννιάρι» δεν είχε λειτουργήσει καθόλου στο πρώτο μέρος, η μπάλα δεν έφτανε στην επίθεση, τα κεντρικά χαφ δεν έκοβαν «ούτε με βαλέ», η άμυνα δεχόταν ασυνήθιστη –για τα στάνταρ της Γαλλίας– πίεση. Κι όμως, ο Ντεσάν δεν άλλαξε πρόσωπα. Αλλαξε, όμως, πράγματα.
Μελέτησε προσεκτικά όλα όσα έκανε η ομάδα του στο πρώτο ημίχρονο και όσα δεν έκανε, κι απ’ τη στιγμή που δεν ήταν πίσω στο σκορ και δεν κυνηγούσε ανατροπή, έδωσε ελευθερία κινήσεων στον Ολίσε, ζήτησε μπαλιές ανάμεσα στα δύο στόπερ της Σενεγάλης, «απαγόρευσε» τις σέντρες, κράτησε τα πλάγια μπακ του πιο πίσω για να μην είναι εκτεθειμένη η άμυνά του και πήγε να δει τι ψάρια θα πιάσει.
Πρώτη ευκαιρία, δεύτερη ευκαιρία, τρίτη ευκαιρία, περίπτωση πέναλτι που εξέτασε το VAR αλλά ο διαιτητής αρνήθηκε να δώσει, όλα αυτά με παρόμοιο τρόπο. Οι κάθετες μπαλιές στην καρδιά της αντίπαλης περιοχής είχαν αποδέκτη τον Εμπαπέ, η ταχύτητά του ήταν κάτι που τα ψηλά παλικάρια της Σενεγάλης δεν μπορούσαν να ματσάρουν, ο Ντεμπελέ «τακτοποιήθηκε» λίγο πιο πλάγια από τη μία και ο Ντουέ «ανέπνευσε» από την άλλη πλευρά, αφήνοντας τον Ολίσε να κάνει τα δικά του σε ελεύθερο ρόλο. 1-0 ο Εμπαπέ, 2-0 ο Μπαρκολά, 3-1 ξανά ο Εμπαπέ μετά τη μείωση του σκορ από την κακή αντίδραση του γκολκίπερ Μενιάν. Και κάπως έτσι μια πρεμιέρα που έδειχνε ότι θα έχει καρδιοχτύπι, αγωνία, και ενδεχομένως γκρίνια από πιθανή απώλεια βαθμών, έγινε μια «δήλωση» για τη Γαλλία.
«Μυστήρια τρένα»
Δεν ξέρω πώς θα καταγραφεί ο Ντιντιέ Ντεσάν στο «βιβλίο του ποδοσφαίρου» – αν δηλαδή θα μείνει ως ένας καλός προπονητής ή ως ένας κορυφαίος προπονητής. Γενικά, οι προπονητές που επιλέγουν να περνούν μεγάλο μέρος της καριέρας τους σε εθνικές ομάδες, και όχι σε συλλόγους, πάντα μου φαίνονταν «μυστήρια τρένα»: χωρίς την καθημερινή τριβή με το ποδόσφαιρο, χωρίς ιδιαίτερο χρόνο να δουλέψουν με τους διεθνείς, χωρίς «τη μυρωδιά των αποδυτηρίων», έμοιαζαν πάντα στα δικά μου μάτια λίγο «βολεψάκηδες», λίγο «δημόσιοι υπάλληλοι», να κάνουμε τη δουλειά όσο καλύτερα μπορούμε αλλά με τη λιγότερη δυνατή ταλαιπωρία. Κι αν μείνουμε και λίγο πίσω από τις εξελίξεις στο ποδόσφαιρο, δεν πειράζει, εθνική ομάδα προπονούμε, ό,τι καινούργιο υπάρχει το μαθαίνουν οι παίκτες στους συλλόγους τους.
«Υπάρχει το σύστημα»
Κι όμως, ο Ντεσάν, που μετά το Μουντιάλ θα αποχωρήσει από την εθνική Γαλλίας ακόμα κι αν κατακτήσει το τρόπαιο, χωρίς να κάνει τίποτα εξεζητημένο, χωρίς να «επανεφεύρει» το ποδόσφαιρο όπως κάνει ο Πεπ, χωρίς να είναι ένας επικοινωνιακός κολοσσός όπως ο Κλοπ, χωρίς να ποντάρει το «είναι του» στις στατικές φάσεις όπως ο Αρτέτα, κατάφερε να «μαγειρέψει» στο δεύτερο ημίχρονο ένα γκουρμέ πιάτο, χρησιμοποιώντας τα ίδια ακριβώς υλικά με την «άνοστη σούπα» του πρώτου ημιχρόνου. Δεν χρειάστηκε να κάνει αλλαγές προσώπων – έκανε αλλαγές ρόλων. Κατάφερε να «γυρίσει το διακόπτη» με απλές, αλλά σαφείς και ξεκάθαρες, οδηγίες. Δεν πήγε να πάρει το ματς μέσα από το αδιαμφισβήτητο ταλέντο των επιθετικών του, δεν άφησε τη μοίρα του αγώνα να καθοριστεί από ατομικές εμπνεύσεις παικτών που είναι ικανοί στο «ένας με έναν», αλλά κέρδισε την πρεμιέρα μέσα από το σύστημα, τη διάταξη, τις οδηγίες και τις συνεργασίες. Την έμπνευση, την «πινελιά», τη χρειάζεσαι όταν τίποτα άλλο δεν λειτουργεί, όταν είσαι με την πλάτη στον τοίχο και η άμμος στην κλεψύδρα στερεύει. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, όπως έλεγε και εκείνη η παλιά διαφήμιση, «υπάρχει το σύστημα».
