Αν υπήρχαν κάποιοι δισταγμοί για το αν η αστερόεσσα μπορεί να κυματίσει περήφανα στους ποδοσφαιρικούς ουρανούς, πλέον αυτοί διαλύθηκαν μέσα σε 45 λεπτά. Στις ΗΠΑ υπάρχει το ένα και μοναδικό soccer αλλά υπάρχει πλέον και το football. Δεν είναι το παράταιρο σπορ. Είναι αυτό που μπορεί να χαρίσει μια επιτυχία που εκατομμύρια Αμερικανοί την ονειρεύονται από την δεκαετία του ΄70 με τους New York Cosmos, του ΄80 με τον Αλκέτα Παναγούλια στον πάγκο, και του 90΄, με το Μουντιάλ του 1994 και τους Λάλα και Κλόπα. Ολοι αυτοί, ήταν οι πρόδρομοι της επόμενης χιλιετίας στην οποία, ο στόχος ήταν μαζί με την μακρόστενη πορτοκαλί μπάλα να «κλειδώσει» στο μυαλό των Αμερικανών και η στρογγυλή ασπρόμαυρη.
Το 4-1 της εθνικής των ΗΠΑ επί της Παραγουάης, στην πρεμιέρα του δικού της Παγκοσμίου κυπέλλου, απέδειξε πως οι παίκτες του Μάουρο Ποτσετίνο μπορούν όχι μόνο να ανταποκριθούν στο πρότζεκτ που φτιάχτηκε από την ομοσπονδία τα δύο τελευταία χρόνια αλλά και στην επιπλέον πίεση που τους δημιουργεί το γεγονός πως είναι μία από τις διοργανώτριες χώρες.
«Τώρα ναι. Είμαστε ένα ποδοσφαιρικό έθνος. Εχουμε παίκτες που παίζουν σε όλο τον κόσμο, έχουμε ένα απίστευτο πρωτάθλημα και εγκαταστάσεις που θα την ζήλευαν όλοι. Αυτά ήταν άπιαστα όνειρα πριν από μερικά χρόνια», δήλωσε ο θρυλικός Τόνι Μέολα μετά το εντυπωσιακό ξεκίνημα της ομάδας εναντίον της Παραγουάης.
Η κυριαρχία των ΗΠΑ απέναντι σε μια ομάδα με παράδοση σε Παγκόσμια Κύπελλα ήταν συντριπτική στο πρώτο ημίχρονο, με 71% κατοχή της μπάλας.
Η επίδραση του Ποτσετίνο στην τακτική μεταμόρφωση των ΗΠΑ είναι ξεκάθαρη με το επιθετικό στυλ ποδοσφαίρου και την συνεχή πίεση να κάνουν τους αντιπάλους να μην μπορούν να το διαχειριστούν.
Επιπλέον, έχει την τύχη να διαθέτει μια ομάδα γεμάτη ταλέντο αφού οι 17 από τους 26 του ρόστερ αγωνίζονται στα πέντε κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης, με επτά εξ αυτούς να αγωνίζονται στην Premier League.
Ο ίδιος επίσης έχει αλλάξει τη νοοτροπία των παικτών, ενθαρρύνοντάς τους να απαλλαγούν από την ιδέα ότι είναι αουτσάιντερ και αντ’ αυτού να πιστέψουν στον εαυτό τους ότι μπορούν να βρίσκονται στην ελίτ, ικανοί όχι μόνο να πάνε μακριά αλλά ακόμη και να κερδίσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο! «Γιατί όχι εμείς; Πρέπει πραγματικά να το πιστέψουμε. Πρέπει να ονειρευόμαστε».
Οι ΗΠΑ θα πρέπει, φυσικά, να νικήσουν ομάδες πιο δυνατές από την Παραγουάη για να σηκώσουν το βαρύτιμο τρόπαιο αλλά αυτή η εμφάνιση σίγουρα θα βοηθήσει τους Αμερικανούς να πιστέψουν ότι μπορούν -τουλάχιστον- να ισοφαρίσουν την πρόκρισή τους στα προημιτελικά του 2002.
Αυτή η νίκη τα άλλαξε όλα αφού την σχετική αδιαφορία με την οποία αντιμετώπιζαν οι φίλαθλοι την πρεμιέρα της εθνικής τους διαδέχθηκε ένας ξεσηκωμός. Φανέλες των ΗΠΑ κυριάρχησαν στο μετρό, στα μπαρ και στις καφετέριες τις ώρες πριν από την έναρξη του αγώνα αλλά πολύ περισσότερο μετά, κάτι που υπόσχεται ξέφρενο ενθουσιασμό ενόψει των παιχνιδιών που έρχονται με Τουρκία και Αυστραλία.
Ανάμεσα σε τρεις εθνικές
Οι δύο παίκτες που έπαιξαν τον πιο καθοριστικό ρόλο σε αυτό το ξέσπασμα ήταν αναμφίβολα οι Κρίστιαν Πούλισιτς και Φολαρίν Μπαλογκάν. Κι αν για τον πρώτο δεν αμφέβαλλε κανείς για το τι μπορεί να κάνει, ο γεννημένος στο Μπρούκλιν Αμερικανο-Νιγηριανός, με τα δύο τέρματα που σημείωσε και την δίψα του για διάκριση έδειξε πως μπορεί να είναι αυτός που θα ξεπροβάλλει στον ορίζοντα της φετινής διοργάνωσης.
Αλλωστε ο 24χρονος φορ της Μονακό βρίσκεται στις ΗΠΑ, με κεκτημένη ταχύτητα από την παρουσία του στο Πριγκιπάτο, με 19 τέρματα και 5 ασίστ σε 43 παιχνίδια.
Οι γονείς του μετανάστες από το Λάγος, δούλευαν στο Λονδίνο. Αυτός γεννήθηκε το 2001 όταν η μητέρα του έγκυος επισκέφτηκε μια φιλενάδα της στις ΗΠΑ και η αεροπορική εταιρία με την οποία ήταν να επιστρέψει, της απαγόρευσε να επιβιβαστεί. Ετσι, η μοίρα του έδωσε την δυνατότητα να διαλέξει ανάμεσα σε τρεις εθνικές (ΗΠΑ, Νιγηρία, Αγγλία).
Αν σήμερα είναι ένας επιταχυμένος σέντερ φορ, με ρεκόρ την σεζόν 2022-23 στην Ρεμς όπου σημείωσε 21 γκολ σε 37 ματς, ο 24χρονος δεν έπαιζε πάντα στην επίθεση. «Ξεκίνησα σε μια ομάδα που ονομαζόταν Άλντερσμπρουκ στο Ανατολικό Λονδίνο όταν ήμουν 6 ή 7 ετών. Έπαιζα στην τοπική ομάδα με τους συμμαθητές μου. Είχαμε αγώνες κάθε Κυριακή και εκείνη την εποχή έπαιζα ως κεντρικός αμυντικός! Ήμουν πολύ γρήγορος και τα πήγαινα καλά με την μπάλα, οπότε ο προπονητής μου με έβαλε εκεί. Δεν με ενοχλούσε γιατί, σε εκείνη την ηλικία, το μόνο που μετράει είναι να παίζω. Προσπαθούσα να επανορθώνω για τα λάθη των συμπαικτών μου και, όταν είχα την μπάλα, έκανα ανοίγματα για τους επιθετικούς μας», δήλωσε στην επίσημη ιστοσελίδα της Ligue 1 πριν δύο χρόνια.
Ο Μπαλογκάν δοκιμάστηκε με τους νεαρούς της Αρσεναλ για τον επόμενο ενάμιση μήνα, αλλά εν αγνοία των «Κανονιέρηδων» είχε δεχτεί ενδιαφέρον και από την Τότεναμ. Προσπαθώντας να κρατήσει ανοιχτές τις επιλογές του, κατά τη διάρκεια αυτής της σύντομης περιόδου, ο νεαρός πέρασε τις Δευτέρες, τις Πέμπτες και τις Παρασκευές στην Άρσεναλ και τις Τρίτες και τις Τετάρτες με την Τότεναμ.
Μετά την περίοδο των έξι εβδομάδων, υπέγραψε ένα σχολικό συμβόλαιο με την κόκκινη ομάδα του Βόρειου Λονδίνου, όπου ανέβηκε στις ακαδημίες ένα χρόνο μπροστά από τον Γιουνούς Μούσα.
Ο Αρτέτα και οι διακοπές στην Φλόριντα
Μετατέθηκε στη θέση του σέντερ φορ σε ηλικία 16 ετών. Η αλλαγή θέσης άλλαξε την πορεία της καριέρας του, με τον επιθετικό να σημειώνει 25 γκολ σε 19 αγώνες κατά τη διάρκεια της σεζόν 2018-19 στην Premier League U-18. Το 2020 ανέβηκε στην πρώτη ομάδα της Αρσεναλ κάνοντας ένα αξέχαστο ντεμπούτο. Σε ηλικία 19 ετών, στις 29 Οκτωβρίου 2020, μπήκε ως αλλαγή δίνοντας μια ασίστ και πετυχαίνοντας το πρώτο του γκολ σε μια νίκη με 4-2 επί της Ντάνταλκ για τη φάση των ομίλων του Europa League. Βρήκε ξανά δίχτυα ένα μήνα αργότερα, σκοράροντας σε μια νίκη με 3-0 επί της Μόλντε στην ίδια διοργάνωση.
Ντεμπούτο στην Premier League έκανε με αντίπαλο την Μπρέντφορντ στις 13 Αυγούστου 2021, όμως ο Αρτέτα θεωρούσε πως δεν υπηρετούσε πιστά το τακτικό του πλάνο με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν οι δανεισμοί σε Μίντλεσμπρο και Ρεμς. Η φανταστική παρουσία του στην Ρεμς έκανε τους Μοντεσκάνους να «σκάσουν» 30 εκατομμύρια ευρώ στους «κανονιέρηδες» για να τον αποκτήσουν.
Μπορεί να είναι μια λεπτομέρεια για κάποιους, αλλά είτε στην ομάδα του για πάντα, την Άρσεναλ, είτε στην Championship με τη Μίντλεσμπρο, είτε για την πρώτη του σεζόν στη Ligue 1 με τη Ρεμς και τώρα με την Μονακό, έχει αγωνιστεί μόνο με δύο χρώματα: κόκκινο και άσπρο.
Στις 17 Μαΐου 2023, εγκρίθηκε να εκπροσωπήσει την εθνική ομάδα ανδρών των ΗΠΑ, αφού υπέβαλε αίτηση στη FIFA για εφάπαξ αλλαγή ομοσπονδίας.
Νωρίτερα, λόγω των εμφανίσεων του με τους μικρούς της Αρσεναλ, είχε φτάσει μέχρι την U-21 της Αγγλίας.
Το πώς επέλεξε τις ΗΠΑ, έχει να κάνει αφενός με την επιθυμία του Ποτσετίνο που έβλεπε στο πρόσωπό του τον παίκτη εκείνο που θα δώσει λύση στο σκοράρισμα και στο ταίριασμα που έχει με παίκτες όπως ο Πούλισικ, ο ΜακΚένι, ο Μούσα, όχι μόνο το αγωνιστικό αλλά και την στενή φιλία που τους συνδέει.
Αλλωστε σε διακοπές του στην Φλόριντα, που έτυχε η εθνική των ΗΠΑ να προετοιμάζεται για τους αγώνες της φάσης των ομίλων του CONCACAF Nations League εναντίον της Γρενάδας και του Ελ Σαλβαδόρ, τον έπεισαν να τους ακολουθήσει.
Στην πρωινή πρεμιέρα οι γονείς του μαζί με τον αδελφό και την αδελφή του ήταν εκεί για να τον υποστηρίξουν. Η οικογένειά του ούτως η άλλως ήταν πάντα μαζί του. Θαυμαστής του Ανρί και του Εμπαπέ, επειδή ο πρώτος «δεν φοβόταν κανέναν» και ο δεύτερος «έπαιξε στην Μονακό πολύ μικρός και σκόραρε εναντίον μεγάλων ομάδων».
Είναι αρκετά αστείο αλλά σίγουρα θα είναι χρήσιμο σε συμπαίκτες και αντιπάλους. Όταν έφτασε στο Stade de Reims, ο πρώην προπονητής του, Γουίλιαμ Στιλ
τον ρώτησε ποιο ήταν το παρατσούκλι του και πώς μπορούσε να τον αποκαλούν γρήγορα στο γήπεδο. Αυτός απάντησε ενστικτωδώς: «Δεν έχω πραγματικά παρατσούκλι, αλλά μπορείτε να με φωνάζετε «Μπαλό». Ο «Μπαλό» συστήθηκε για τα καλά σε δισεκατομμύρια μάτια. Η συνέχεια επί της οθόνης…
