O πρώτος αγώνας του Μουντιάλ του 2026, ανάμεσα σε Μεξικό και Νότια Αφρική (2-0), ενδέχεται να μείνει στην ιστορία ως ο πιο «σκληρός» εναρκτήριος αγώνας στην ιστορία της διοργάνωσης, αφού δόθηκαν τρεις κόκκινες κάρτες (Σιτόλε 49΄, Ζουάνε 84΄, Μόντες 90+2΄), μόλις μία λιγότερη από το σύνολο των κόκκινων καρτών που είχαν δοθεί στις διοργανώσεις του 2018 και του 2022.
Oι κόκκινες και οι κίτρινες κάρτες δεν είχαν εισαχθεί στο Μουντιάλ μέχρι το 1970 που χρησιμοποιήθηκαν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού και, έως τότε, οι παρατηρήσεις και οι αποβολές των παικτών από τους διαιτητές γνωστοποιούνταν μόνο λεκτικά.
Η ιδέα για τις κάρτες ανήκει στον Αγγλο διαιτητή Κεν Αστον. Υστερα από έναν άκρως επεισοδιακό αγώνα ανάμεσα στην Αγγλία και την Αργεντινή στο Μουντιάλ του 1966 όπου ο αρχηγός της Αργεντινής δεν καταλάβαινε ότι είχε αποβληθεί, ο Αστον φέρεται να «εμπνεύστηκε» τη λύση ενώ ήταν σταματημένος σε ένα φανάρι.
Συνειδητοποίησε ότι το κίτρινο χρώμα (προειδοποίηση) και το κόκκινο (σταμάτα/αποβολή) ήταν διεθνώς αναγνωρίσιμα σήματα που θα ξεπερνούσαν κάθε γλωσσικό εμπόδιο.
Η πρώτη φορά
Η πρώτη κίτρινη κάρτα σε Παγκόσμιο Κύπελλο δόθηκε στον Καχί Ασατιάνι από τη Σοβιετική Ενωση (ή σύμφωνα με άλλες πηγές στον συμπαίκτη του Εβγκένι Λόβτσεφ) στον εναρκτήριο αγώνα Μεξικό – ΕΣΣΔ στις 31 Μαΐου 1970, ενώ η πρώτη κόκκινη κάρτα βγήκε 4 χρόνια αργότερα, στο Μουντιάλ του 1974 στη Δυτική Γερμανία, και τη δέχθηκε ο Χιλιανός Κάρλος Κασέλι.
