Χέιζ-Ντέιβις, 48 λεπτά. Εβάν Φουρνιέ, 46 λεπτά. Και στο ΝΒΑ να έπαιζαν, όπου ο αγώνας διαρκεί 48 λεπτά, τόσο πολύ χρόνο στο παρκέ δεν θα κατέγραφαν. Οι προπονητές τους όμως αποφάσισαν ότι δεν γινόταν να λείψουν, ότι η κλάση και η ποιότητά τους θα μπορούσαν να «νικήσουν» την κούραση, ότι με την εμπειρία τους θα μπορούσαν να δώσουν λύσεις και τους άφησαν στο παρκέ σε ένα συγκλονιστικό ματς με δυο παρατάσεις. Ο μεν Χέιζ-Ντέιβις «αναγκάστηκε» να παίξει τόσο, ελλείψει Oσμαν και Ρογκαβόπουλου, αλλά και λόγω των ενοχλήσεων του Καλαϊτζάκη, που άφησαν τον Παναθηναϊκό χωρίς κανένα «τριάρι». O Αμερικανός είναι «τριάρι», αλλά λόγω ποιότητας μπορεί να υπηρετήσει και αυτή τη θέση. Ο δε Φουρνιέ έκανε υπερωρίες διότι ο Ντόρσεϊ μπήκε, έπαιξε για λίγο, στη συνέχεια βγήκε και δεν τον ξαναείδαμε, κάτι που λογικά σημαίνει ότι ένιωσε ενοχλήσεις και ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν ήθελε να ρισκάρει κάποια υποτροπή.
Οπότε φτάνουμε στον πέμπτο και τελευταίο τελικό του Σαββάτου, στην «ξενέρωτη» ώρα που λέει 6 το απόγευμα, με πολλά και διάφορα ερωτήματα: θα είναι διαθέσιμος (και χωρίς ενοχλήσεις) ο Ντόρσεϊ για τους γηπεδούχους; Θα είναι από την άλλη διαθέσιμος ο Οσμαν ή/και ο Σλούκας; Και κυρίως, απ’ όσους πέρασαν όλη αυτή την ταλαιπωρία των 50 αγωνιστικών λεπτών, θα υπάρχει κάποια νέα απώλεια; Κι από τους διαθέσιμους, πόσοι θα έχουν δυνάμεις και πόσες δυνάμεις, για ένα απαιτητικό, physical και φορτισμένο από κάθε άποψη παιχνίδι;
«Θύματα» του Μουντιάλ
Σε μια σεζόν με καμιά 80αριά παιχνίδια για τις δυο ομάδες, φτάσαμε στο τελευταίο ματς της σεζόν με συνθήκες που δεν τις λες και ιδανικές: τα περισσότερα από τα παιχνίδια που προηγήθηκαν, είχαν χρονική απόσταση μεταξύ τους δυο ημερών, ένα είχε τρεις μέρες ξεκούρασης διότι μεσολάβησε Σαββατοκύριακο και στο τελευταίο υπάρχει περιθώριο δυόμισι ημερών – Τετάρτη μεσάνυχτα τελείωσε ο τέταρτος τελικός, απόγευμα Σαββάτου ξεκινάει ο πέμπτος. Θα μπορούσαν να απλωθούν οι τελικοί λίγο παραπάνω; Υπό κανονικές συνθήκες ναι, θα μπορούσαν να γίνονται ανά τρεις ημέρες αλλά ας όψεται το Μουντιάλ και οι μεταδόσεις της δημόσιας τηλεόρασης, που δεν ήθελε να «τρακάρει» το ποδόσφαιρο με το μπάσκετ και να πάει σε περισσότερες αλλαγές και τροποποιήσεις στο πρόγραμμά της.
Αποτέλεσμα; «Οι τελικοί των κουρασμένων». Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι το καλύτερο ματς της σειράς, αυτό που έληξε 102-92, το είδαμε στο μοναδικό παιχνίδι έως τώρα, όπου μεσολάβησαν τρεις μέρες από το προηγούμενο και όχι δύο. Στους δύο τελικούς στο Telecom Center, το σκορ έμεινε χαμηλά, οι κινήσεις των παικτών στα τελευταία κομμάτια των αγώνων φανέρωναν όλη τους την ταλαιπωρία και στα δύο αυτά παιχνίδια «μίλησαν» οι ατομικές ενέργειες και όχι τα συστήματα ή οι συνεργασίες.
Πόσο γεμάτες θα είναι οι «μπαταρίες»;
Τι θα δούμε το Σάββατο; Ενέργεια και πάθος στο ξεκίνημα σίγουρα, καυτή ατμόσφαιρα, φασαρία από την εξέδρα και ομάδες που θα προσπαθήσουν να επιβάλουν τον ρυθμό τους. Δεν είναι καθόλου απίθανο όμως, να δούμε τις μπαταρίες να αδειάζουν όσο κυλάει ο χρόνος και στην τελευταία περίοδο να δούμε ξανά «κάτι κουρασμένα παλικάρια». Εδώ ακριβώς θα είναι και το σημείο όπου θα «παίξουν μπάλα» και οι δυο προπονητές: αν επιμείνουν ξανά στους ίδιους παίκτες, για μεγάλο διάστημα, χωρίς ανάσες, χωρίς rotation, χωρίς να τους προστατεύσουν, κινδυνεύουν να τους δουν «άδειους» στο τέλος, με αμαρκάριστα σουτ που θα χάνονται, με βολές που θα καταλήγουν στο σίδερο, με αργές επιστροφές και φάουλ κούρασης. Κι όσο και αν φωνάζουν από τον πάγκο για πράγματα που θα δουν και δεν θα τους αρέσουν, στην πραγματικότητα εκείνοι πρέπει να μοιράσουν τον χρόνο με τέτοιον τρόπο, ώστε να μπορούν να πάρουν ό,τι παραπάνω μπορούν, από τους κομβικούς τους παίκτες, στο κομμάτι εκείνο του αγώνα, που δεν θα κρίνει απλά τη νίκη, αλλά και το πρωτάθλημα.
