Φλας μπακ: 25 Μαΐου 2021. Ο Κρίστιαν Ερικσεν καταρρέει μέσα στον αγωνιστικό χώρο, κατά τη διάρκεια του αγώνα Δανία – Φινλανδία, για το «καταραμένο» Euro 2020, που έγινε έναν χρόνο αργότερα λόγω κορωνοϊού. Οι συμπαίκτες του σχηματίζουν ένα ανθρώπινοι φράγμα γύρω του, ώστε τα αδιάκριτα μάτια –θεατών και τηλεθεατών– να μην κρυφοκοιτάνε την προσπάθεια ενός ανθρώπου να παραμείνει στη ζωή και την προσπάθεια πολλών ανθρώπων να τον κρατήσουν κοντά τους. Το παιχνίδι (φυσικά…) συνεχίστηκε και ολοκληρώθηκε, παρόλο το σοκ που υπέστησαν όλοι, κυρίως οι ποδοσφαιριστές των δυο ομάδων, που είδαν έναν συνάδελφό τους να καταρρέει και που δεν γνώριζαν αν ήταν ζωντανός ή αν είχε ξεψυχήσει κατά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο. Διότι το «show must go on», διότι τόσοι άνθρωποι είχαν πληρώσει εισιτήριο, διότι τόσα λεφτά είχαν δώσει οι τηλεοπτικοί πάροχοι, διότι ο «πελάτης πλερώνει και απαιτεί», διότι η υποκρισία ζει και βασιλεύει.
Η «ψυχολογία της αρένας»
Fast Forward στο σήμερα: ο Κρίστιαν Ερικσεν καταρρέει ξανά, στο φιλικό της Δανίας με την Ουκρανία. Σοκ! Οι γιατροί τρέχουν, το αίμα παγώνει, συμπαίκτες και «αντίπαλοι» σχηματίζουν αυτή τη φορά όλοι μαζί ένα αδιαπέραστο τείχος γύρω του, ο απινιδωτής που έχει στην καρδιά του τα τελευταία πέντε χρόνια του σώζει τη ζωή. Ευτυχώς, αυτή τη φορά το παιχνίδι διακόπτεται – έπαιξε ρόλο προφανώς ότι ήταν φιλικό και όχι επίσημο παιχνίδι. Αλλά η ανάγκη, η «λαχτάρα» του κοινού για να ρίξει μια ματιά στην ανθρώπινη τραγωδία δεν καταλαγιάζει ποτέ. Ναι, ξέρω, πολλοί θα τη βαφτίσουν «ανθρώπινο ενδιαφέρον», αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε: είναι απλά ένας σύγχρονος κανιβαλισμός. Είναι η «ψυχολογία της αρένας», είναι το σύγχρονο Κολοσσαίο. Και στο Κολοσσαίο πέθαινε και κόσμος, τι να κάνουμε…
Οπως με τα ατυχήματα στον δρόμο
Είναι σαν να πηγαίνεις με το αυτοκίνητό σου στον δρόμο και μπροστά σου να έχει συμβεί κάποιο ατύχημα. Θα κόψεις ταχύτητα και θα κοιτάξεις, κάποιοι θα σταματήσουν κιόλας πιο κάτω για να ρίξουν μια πιο προσεκτική ματιά, χωρίς φυσικά να είναι γιατροί ή διασώστες, χωρίς να μπορούν να προσφέρουν την παραμικρή βοήθεια. Θα πουν τα τετριμμένα, τύπου «πω πω τον άνθρωπο!», ή «κοίτα να δεις τι μπορεί να σου τύχει στα καλά καθούμενα», θα ρωτήσουν πώς ακριβώς έγινε, οι πιο αισχροί θα τραβήξουν και φωτογραφίες για να δείξουν στους φίλους τους. Γιατί; Διότι είναι στη φύση τους. Είναι στην ανθρώπινη φύση.
Κι όμως, ένας ποδοσφαιριστής που καταρρέει στον αγωνιστικό χώρο ή ένας συνάνθρωπός μας που κείτεται στη μέση του δρόμου χτυπημένος, δεν είναι «θέαμα». Είναι ένα ανησυχητικό συμβάν (στην καλύτερη) ή μια τραγωδία (στη χειρότερη), που αφορά τους οικείους του, την οικογένειά του, τους συμπαίκτες του, αυτούς που τον νοιάζονται. Και αυτούς που είναι επιφορτισμένοι με το να σώζουν ζωές. Για όλους εμάς τους υπόλοιπους, είναι απλά ένα «κουτσομπολιό», κάτι που θα συζητήσουμε με κάποιους ή θα ποστάρουμε στα social media. Δεν μας αφορά στην πραγματικότητα και δεν πρέπει να μας αφορά, δεν ικανοποιεί κάποια ανάγκη μας, δεν μας βοηθάει στο παραμικρό.
Μαχητής της ζωής
Το μόνο που μπορούμε στην πραγματικότητα να κάνουμε, είναι να προσευχηθεί ο καθένας σε όποιον Θεό πιστεύει να γίνει ο άνθρωπος καλά. Να τα καταφέρει, να συνέλθει, να συνεχίσει τη ζωή του έχοντας την καλύτερη ποιότητα ζωής. Να είναι χαρούμενος σε ό,τι κάνει από δω και πέρα – αυτό προσωπικά εύχομαι σε αυτόν τον μαχητή της ζωής, τον Κρίστιαν Ερισκεν, που δεν γνωρίζω αν θα το παλέψει να επανέλθει στο ποδόσφαιρο που αγαπάει ή θα «ακούσει» αυτή τη φορά την καρδιά του, που κάτι του είπε για δεύτερη φορά μέσα σε πέντε χρόνια. Να είναι καλά σε ό,τι κι αν κάνει, να είναι ευγνώμων που τη γλίτωσε για δεύτερη φορά, να είναι χαρούμενος που οι συνάδελφοί του τον νοιάζονται και τον αγαπάνε, που ο κόσμος τον στηρίζει. Και μακάρι τα αδιάκριτα μάτια και αυτοί που κοιτάνε μέσα από τις χαραμάδες και τις κλειδαρότρυπες, να είναι πάντα πολύ, πολύ μακριά του.
